Πέμπτη 24 Ιουλίου 2014

Ο κήπος με τα δηλητηριώδη κόκκινα λουλούδια



Η αλήθεια είναι ότι από καιρό ήθελα να γράψω κάποια πράγματα και να που μου έδωσε την πρόφαση η επικαιρότητα γιατί διαβάζω πως σύντομα αναμένονται πρωτοβουλίες και νομοθετικές ρυθμίσεις για τα κόκκινα δάνεια.
Έγραψα «την πρόφαση» γιατί στην πραγματικότητα πρόφαση είναι, για να μην θεωρηθώ και ξεκάρφωτος, αυτά που έχω πολύ καιρό στο μυαλό και ήθελα να τα γράψω δεν έχουν και πολύ σχέση με ρυθμίσεις και τακτοποιήσεις.
Ψάχνουμε εδώ και πέντε χρόνια για τις αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση.
Ο ένας κατηγορεί τον άλλο, οι πολίτες τους πολιτικούς, οι μη δημόσιοι υπάλληλοι αυτούς που είναι (ένα φοβερό πράγμα ρε παιδί μου σ’ αυτή τη χώρα, λες και υπάρχουν δύο κοινωνικές τάξεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι μη) και πάει λέγοντας.
Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τη συμπαθή τάξη των τραπεζιτών αλλά δεν άκουσα μέχρι τώρα κουβέντα που να τους καταλογίζει λίγη έστω ευθύνη για τη σημερινή στενάχωρη (για να χρησιμοποιήσω μια μετριοπαθή λέξη) κατάσταση.
Τω καιρώ εκείνω λοιπόν, οι τράπεζες ξαφνικά βρέθηκαν να έχουν μεγάλη ρευστότητα. Αυτό από μόνο του δεν θα ήταν κακό, το αντίθετο, καλύτερα να έχεις μεγάλη ρευστότητα απ’ το να μην έχεις καθόλου ή να έχεις μικρή.
Τεράστια κεφάλαια που όμως όπως συμβαίνει πάντα στην περίπτωση των τραπεζών δεν ήταν δικά τους. Ή αποταμιεύσεις των καταθετών τους ήταν ή κεφάλαια που δανείζονταν με εξευτελιστικό επιτόκιο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και άλλους οργανισμούς.
Τα κεφάλαια αυτά οι τράπεζες κάπως έπρεπε να τα διαχειριστούν ή να τα επενδύσουν γιατί αυτό κάνουν οι τράπεζες «για να ζήσουν»: διαχειρίζονται και επενδύουν τα κεφάλαια των άλλων.
Και ποια ήταν τότε η πιο εύκολη και αποδοτική επένδυση; Να τα δανείσουν στον κόσμο με επιτόκιο που έφτανε και το 20%!
Πάρε δάνεια κόσμε λοιπόν! Εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, ότι τραβάει η ψυχή του καθενός.
Έπαιρναν τηλέφωνα στα σπίτια για να δώσουν (δανείσουν) λεφτά, έστηναν πάγκους έξω από τις τράπεζες (το είδα και αυτό με τα ματάκια μου στην Αθήνα), ταχυδρομούσαν πιστωτικές κάρτες (πολλές φορές από τράπεζα που ήδη είχε κάποιος!) και δεν συμμαζεύεται…
Μην μου πείτε ότι τα θυμάμαι μόνο εγώ όλα αυτά.
Και τα περισσότερα δάνεια, τα καταναλωτικά τουλάχιστον, ήταν χωρίς καμιά εγγύηση.
Έπαιρναν όλοι δανεικά, μπαρμπάδες, γιαγιάδες και παππούδες, και τώρα αυτά γίναν αγύριστα.
Δηλαδή η διαχείριση των ξένων κεφαλαίων απ’ τους τραπεζίτες αποδείχθηκε καταστροφική.
Για λογοδοσία ούτε λόγος φυσικά, αλλά δεν ακούω να γίνεται λόγος και για ευθύνες. Όλοι οι άλλοι φταίνε. Οι πολιτικοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, ξέρω γω;
Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε τα κόκκινα δάνεια να ξεπερνούν αυτήν τη στιγμή τα 77 δις ευρώ. Ιλιγγιώδες ποσό αν σκεφτεί κανένας ότι ισοδυναμεί με το 44% του ΑΕΠ της χώρας!
Κάποτε σκεφτόμουν ότι το τέλος της κρίσης (όταν αυτό έρθει…) θα βρει τους Έλληνες με πιστοληπτική ικανότητα μηδέν αφού όλοι θα χρωστάνε και φυσικά καμιά τράπεζα δεν θα τολμάει να τους ξαναδανείσει.
Τώρα όμως σκέφτομαι ότι αυτό είναι το λιγότερο. Κακά τα ψέματα, χωρίς ένα μικρό έστω, αλλά σταθερό τραπεζικό σύστημα η χώρα δεν βγαίνει απ’ αυτό το τέλμα. Χωρίς δάνεια στις επιχειρήσεις η οικονομία δεν κινείται.
Γι’ αυτό και επιβάλλεται η νομοθετική ρύθμιση για την εξυγίανση των τραπεζών που όλο εξαγγέλλεται.
Απ’ την άλλη, τι διάολο, δεν το βλέπουν οι υπεύθυνοι και οι επίδοξοι νομοθέτες;
100.000 ευρώ τώρα είναι μια περιουσία, το 2009 ήταν έτσι κι έτσι. Δάνειο 100.000 ευρώ δεν αποπληρώνεται πια.
20% επιτόκιο δανεισμού στον καιρό μας; Είναι τρελό.
Τα νοικοκυριά έχασαν πάνω από το 30% του εισοδήματός τους τα τελευταία χρόνια.
Εξαιτίας του παραπάνω, οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να πουλήσουν και μαράζωσαν.
Ένα σπίτι που προ κρίσης κόστιζε 200.000 ευρώ και ο φουκαράς ο ιδιοκτήτης που «ήθελε ν’ αφήσει κάτι στα παιδιά του» πήρε δάνειο απ’ την τράπεζα για να το αγοράσει, το χρωστάει, ενώ το σπίτι έχει χάσει τώρα τη μισή του αξία.
Άλλαξε η αξία του χρήματος, πολύ μυαλό θέλει;
Δεν αποπληρώνονται τα δάνεια-αμαρτίες της επίχρυσης προ του 2009 εποχής, ας το πάρουμε όλοι χαμπάρι.
Το «κούρεμα» των συσσωρεμένων τόκων ή και του κεφαλαίου  είναι μονόδρομος για ν’ ανασάνει ο κόσμος και η τελευταία ευκαιρία για τις τράπεζες να εξυγιάνουν τους ισολογισμούς τους.
Η επόμενη ορατή λύση για τις τράπεζες (και ας μην επιχαίρουν πολλοί γιατί με τέτοιες κινήσεις απελπισίας δεν βγαίνουμε απ’ την κρίση) θα είναι να «πουλήσουν» τα κόκκινα δάνεια στα distress funds (distress θα πει δυστυχία αν δεν με προδίδουν τα αγγλικά μου), που πληρώνουν 5 σεντς ανά ευρώ για να πάρουν ένα κόκκινο δάνειο.

Δευτέρα 14 Ιουλίου 2014

Κόρη της Μοίρας



Το μυθιστόρημα αυτό είναι μέρος μιας τριλογίας μαζί με το «Φωτογραφία σε Σέπια» και «Το σπίτι των Πνευμάτων» της Ιζαμπέλ Αλιέντε (ή πιο σωστά Αγέντε).
Αν το δεις με βάση τα γεγονότα που περιγράφονται και τα πρόσωπα που συμμετέχουν, η σειρά των βιβλίων είναι 1ο το «Κόρη της Μοίρας», 2ο το «Φωτογραφία σε Σέπια» και 3ο το «Το σπίτι των Πνευμάτων».
Εγώ τα διάβασα με εντελώς ανάποδη σειρά, 3ο-2ο-1ο, αλλά δεν έχει και τόση σημασία τελικά.
Και δεν έχει και τόση σημασία γιατί το Σπίτι των Πνευμάτων δεν συνδέεται και τόσο πολύ με τα άλλα δύο και εγώ τουλάχιστον το θεωρώ ανεξάρτητο μυθιστόρημα.
Υποπτεύομαι ότι την ίδια γνώμη με μένα έχει και η ίδια η Αλιέντε γιατί έγραψε πρώτο το Σπίτι των Πνευμάτων το 1982, είδε μάλλον ότι είχε πολύ μεγάλη επιτυχία (και να μην το διαβάσατε δεν μπορεί, θα το ακούσατε) και συνέχισε μετά από πολλά χρόνια, το 1999 & το 2000 με τα άλλα δύο.
Η ιστορία λοιπόν ξεκινάει στο μακρινό (και εξωτικό όπως το ακούμε) Bαλπαραΐσο της Xιλής. Εκεί ζει η πρωταγωνίστρια, η Ελίζα Σόμερς.
Η Ελίζα λοιπόν είναι υιοθετημένη από μια πλούσια οικογένεια Άγγλων που ζουν εκεί (στην πορεία του βιβλίου όμως αποκαλύπτεται ότι είναι παιδί ενός ανύπαντρου θείου της οικογένειας, καπετάνιου που όλο ταξιδεύει).
Στα 18 της όμως η Ελίζα ερωτεύεται (όχι και τόσο πρωτότυπο αυτό) έναν πάμπτωχο νεαρό (ούτε και αυτό ιδιαίτερα πρωτότυπο), τον Χοακίν Αντιέτα.
Μιλάμε για το 1849 και ο φτωχός, πλην τίμιος (;) νέος την κάνει για την Καλιφόρνια στην οποία εκείνη τη χρονιά ανακαλύπτεται χρυσάφι το οποίο τραβάει κόσμο και κοσμάκη εκεί, όπως το ώριμο σύκο τις σφήκες.
Αν και να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι το λόγο για τον οποίο ο Χοακίν την κοπάνησε για την Καλιφόρνια, υποθέτω όμως πως πήγε εκεί για να πιάσει την καλή και να μπορέσει όταν επιστρέψει πλούσιος να ζητήσει το χέρι της Ελίζας.
Για ποιον άλλον λόγο να πήγε στην Καλιφόρνια, στο μυαλό της Αλιέντε δεν είμαι αλλά αυτός πρέπει να ήταν ο λόγος.
Η Ελίζα, ολίγον έγκυος, μπαρκάρει και αυτή λαθρεπιβάτισσα σε άλλο πλοίο για την Καλιφόρνια για να το βρει.
Τη βοηθάει ένας νεαρός Κινέζος γιατρός, ο Tάο Tσι'έν, και ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια «συμπάθεια».
Στο βιβλίο δεν αναφέρεται ξεκάθαρα και δεν είναι ότι είχα διαβάσει ήδη το επόμενο βιβλίο, τη Φωτογραφία σε Σέπια όπου ο Τάο και η Ελίζα είναι παντρεμένοι, αλλά πολύ μυαλό και φαντασία δεν θέλει: ανάμεσά τους αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο.
Η Ελίζα ξεμπαρκάρει στο Σαν Φρανσίσκο (ξέχασα να γράψω ότι απ’ τις κακουχίες του ταξιδιού στο αμπάρι του πλοίου, αποβάλει και χάνει το παιδί της) και ντυμένη σαν άνδρας αρχίζει να ψάχνει τον καλό της, προσποιούμενη τον μικρό του αδελφό, Ελίας.
Είναι που είναι ακόμα παρθένα και γη της ελευθερίας η Καλιφόρνια, είναι και η Ελίζα ντυμένη σαν άνδρας και γυρνάει με το άλογο εδώ και εκεί, γεγονός είναι ότι η Ελίζα γνωρίζει μια ελευθερία και μια ανεξαρτησία που ούτε καν υποψιαζόταν ότι υπήρχε όταν ζούσε στο αυστηρό περιβάλλον της οικογένειάς της, στην, όσο να ‘ναι, συντηρητική κοινωνία της Χιλής.
Τα χρόνια περνάνε, η μνήμη του Χοακίν Αντιέτα αρχίζει να ξεθωριάζει στο μυαλό της Ελίζας η οποία, γνωρίζοντας για πρώτη φορά στη ζωή της ελευθερία και ανεξαρτησία, καταλήγει να αναρωτιέται αν τελικά αξίζει να βάλεις σαν σκοπό της ζωής σου να υπηρετείς και να ζεις μόνο για έναν άνθρωπο ακόμα και αυτός είναι ο μεγάλος έρωτας της ζωής σου.
Πώς να δώσει λύση η Αλιέντε που προφανώς ούτε τις ρομαντικές ψυχές που τη διαβάζουν θέλει να κακοκαρδίσει αλλά ούτε και το κεντρικό μήνυμά της που είναι η ελευθερία της γυναίκας να απαρνηθεί (εκτός του ότι το γράφει και η ίδια στον πρόλογο το πρόσεξα και εγώ στα βιβλία της που διάβασα): οι ηρωίδες της είναι πάντα γυναίκες που ενώ στην αρχή είναι καταπιεσμένες ζώντας σε πουριτανικές κοινωνίες, σταδιακά απελευθερώνονται και γίνονται αυτό που λέμε ανεξάρτητες.
Πώς να δώσει λοιπόν λύση στο δίλλημα, για να μην ξεχνιόμαστε, η Αλιέντε, επινοεί μια περίεργη τροπή στην ιστορία της: ο ευγενικός και συνεσταλμένος Χοακίν Αντιέτα έχει μεταμορφωθεί στην Καλιφόρνια στον διαβόητο ληστή Χοακίν Μουριέτα.
Βέβαια στην ιστορία μας ο Μουριέτα πότε παρουσιάζεται σαν αιμοσταγής δολοφόνος και πότε σαν ευγενής Ρομπέν των Δασών αλλά αυτό δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία αφού η Ελίζα δεν τον συναντάει ποτέ.
Μία ομάδα καταδίωξης σκοτώνει τον Μουριέτα και του κόβει το κεφάλι σαν απόδειξη καθότι επικηρυγμένος (ο Μουριέτα φυσικά).
Η Ελίζα πιστεύει ότι ο Μουριέτα ήταν ο πρώην καλός της, Αντιέτα, και για της φύγει η αμφιβολία πάει να δει το κομμένο κεφάλι του ληστή, συνοδευόμενη από τον Κινέζο φίλο της.
Αν και η Αλιέντε δεν μας το λέει ξεκάθαρα, απ’ την τελευταία φράση του βιβλίου, τα λόγια της Ελίζας «Τώρα είμαι ελεύθερη», συμπεραίνουμε ότι έτσι ήταν τελικά, οπότε πάει ο φουκαράς ο Χοακίν Αντιέτα.
Ήταν ένα καλό μυθιστόρημα, ίσως όχι το καλύτερο της Αλιέντε όπως αυτοδιαφημιζόταν, αλλά καλό.
Έχει και αρκετά στοιχεία για την εποχή που μ’ αρέσουν, πετυχαίνει να περιγράψει μια χαρά τους χαρακτήρες, αλλά πάντως το Σπίτι των Πνευμάτων δεν το φτάνει.
Και αν κάποιος θέλει να αρχίσει με την Αλιέντε, το Σπίτι των Πνευμάτων θα του συνιστούσα.

Τρίτη 8 Ιουλίου 2014

Λόγια ανδρών επιφανών: «Η ενέργεια δεν είναι κοινωνικό αγαθό», Ταμήλος Μιχαήλ, μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου.



… Και ως μέλος του ελληνικού αντιπροσωπεύει το ελληνικό έθνος, δηλαδή όλους μας (Προσοχή! Το ελληνικό έθνος και όχι τον νομό – εκλογική περιφέρεια, πως το λένε τώρα; - Τρικάλων όπου εκλέγεται, ούτε τους 5.288 ψηφοφόρους του).
Αυτά έχει η έμμεση και αντιπροσωπευτική δημοκρατία και δεν γίνεται και αλλιώς, η άμεση δημοκρατία υπάρχει μόνο στο μυαλό κάποιων (όχι απαραίτητα αναρχικών) θεωρητικών.
Ναι, θα πουν μερικοί, αλλά το επίπεδο του λαού είναι καλύτερο απ’ αυτό των 300 εκπροσώπων του, δεν γίνεται αυτοί να αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα του ελληνικού λαού μπλα μπλα.
Εγώ την άποψή μου την έχω πει και παλιότερα, αν κοιτάξουμε στον καθρέφτη θα δούμε τους ανθρώπους που μας εκπροσωπούν στη Βουλή.
Τι είναι οι 300 βουλευτές; Σάρκα απ’ τη σάρκα της κοινωνίας μας. Καλοί όσο καλοί ήμαστε και εμείς και κακοί το ίδιο.
Τι να λέμε τώρα; Για μένα η κάθε κοινωνία και χώρα έχει τους εκπροσώπους (κάθε είδους εκπροσώπους) που της ταιριάζουν.
Πιστεύω ότι υπάρχουν και οι εξαιρέσεις αλλά αυτοί δεν εκτίθενται στην έγκριση ή την αποδοκιμασία των υπολοίπων δια της ψήφου των (χαζοί είναι;) και αν καμιά φορά μπαίνουν στη διαδικασία της συμμετοχής στα Κοινά, το πιθανότερο είναι να μην εκλεγούν και τους τρώει το σκοτάδι…
Γιατί; Γιατί προφανώς δεν έχουν αυτό το «κάτι» που εκτιμάει ο ψηφοφόρος όταν δίνει το σταυρουδάκι του.
Αυτό το κάτι όμως διέθετε αρκούντως ο Μιχάλης Ταμήλος (και αυτό δεν είναι ούτε πλάκα ούτε ειρωνεία).
Επειδή είναι συμπατριώτης μου ξέρω ότι διετέλεσε Δήμαρχος Τρικκαίων για δυο τετραετίες ενώ με το που αποφάσισε να μετακινηθεί στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας, εκλέχθηκε αμέσως Βουλευτής.
Ε, πώς να είναι πλάκα το ότι έχει αυτό που θέλει ο ψηφοφόρος αφού εκλέγεται όπου συμμετέχει;
Βέβαια εντάξει, αυτό το «Θα διώξουμε την Τρόικα, όπως ο Οδυσσέας έδιωξε τους μνηστήρες της Κλεοπάτρας» δεν ήταν ακριβώς σωστό αλλά για ρωτήστε στα καφενεία, ή όπου αλλού συχνάζει ο κόσμος τελοσπάντων πάντων, για να δείτε πόσοι ξέρουν πως έλεγαν τη γυναίκα του Οδυσσέα.
Αλλά για άλλο λόγο ξεκίνησα αυτήν την ανάρτηση σήμερα.
Εντάξει, πες ότι το «Οι μνηστήρες της Κλεοπάτρας» ήταν αυτονόητο πως ήταν λάθος γι’ αυτό και γελάσαμε λίγο αλλά να δεις που με το άλλο που είπε, ότι η ενέργεια και το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό και απόδειξη είναι ότι μπορείς να ζεις με τη γκαζόλαμπα όπως παλιά στα χωριά, μπορεί να συμφωνούν και κάμποσοι.
Νομίζω δε ότι εκείνος ο φίλος μου, τέως ιδιοκτήτης καφενείου, που μου είχε πει όταν συζητήσουμε περί ευρώ και Ευρώπης «Τι τα θέλουμε τα λεφτά; Θα έρχεται εδώ ο κόσμος, θα μου δίνει 2-3 αυγά και θα του φτιάχνω έναν καφέ» θα συμφωνούσε με τον Μιχάλη Ταμήλο.
Πώς να μιλήσεις σοβαρά και για τα δύο; (για το ηλεκτρικό ρεύμα και τα αυγά).
Τι επιχειρήματα να βρεις τώρα για να αποδείξεις το αυτονόητο; Ότι η ενέργεια είναι κοινωνικό αγαθό; Σηκώνεις τα χέρια ψηλά.
Ακριβώς όμως επειδή είναι κοινωνικό και απαραίτητο αγαθό δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης από κάποια κοινωνική ομάδα για να κερδίσει κάτι.
Γιατί τις συνέπειες θα τις υποστεί άλλη κοινωνική ομάδα (ή άλλες κοινωνικές ομάδες).
Και εντάξει, πες ότι εγώ και όσοι έχουν τα ίδια χάλια με μένα και δεν μπορούμε χωρίς air condition τώρα το καλοκαίρι ή δεν μπορούμε να περπατάμε στα σκοτάδια, δεν μετράμε.
Αλλά οι επαγγελματίες που χρειάζονται το ρεύμα στις δουλειές τους; Πως θα μαγειρέψουν οι ιδιοκτήτες απ’ τα εστιατόρια και τις ταβέρνες; Και αυτοί που έχουν εμπορεύματα χιλιάδων ευρώ στα ψυγεία;
Καλά να πάθουν θα πει κάποιος. Μαγείρευαν με ρεύμα ή είχαν ψυγεία στα χωριά τους οι παππούδες τους;

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2014

Σαν σήμερα: 26 Ιουνίου 1896, ανοίγει ο πρώτος κινηματογράφος στις ΗΠΑ (ή Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες τα θερινά τα σινεμά…).





Στον απόηχο της πρόκρισης της εθνικής μας στους «16» του Μουντιάλ, να αναφέρουμε μια επέτειο: σαν σήμερα, στις 26 Ιουνίου 1896, ανοίγει ο πρώτος κινηματογράφος στις ΗΠΑ και αυτό ήταν η απαρχή για τη γέννηση ενός φαινομένου.
Γιατί μπορεί για πολλούς ο κινηματογράφος να μην είναι και τόσο σοβαρό πράγμα, ξέρω όμως πολλούς ανθρώπους που το σινεμά είναι απ’ τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή τους (και αυτό δεν είναι υπερβολή).
Ο κινηματογράφος αποκαλείται και έβδομη τέχνη (η γλυπτική, η ζωγραφική, ο χορός, η αρχιτεκτονική, η μουσική και η λογοτεχνία είναι οι υπόλοιπες έξι) και για μένα, αν και βρίσκομαι κάπου στο μέσον της «κινηματογραφοφιλίας» - ούτε και φανατικός σινεφίλ αλλά ούτε και αδιάφορος προς το «φαινόμενο» είμαι - ο κινηματογράφος είναι πραγματικά τέχνη.
Είχαμε που λέτε στο πανεπιστήμιο ένα μάθημα για την ιστορία του κινηματογράφου.
Αν και ήξερα ήδη, πάνω κάτω, για μία εφεύρεση του Έντισον που ήταν πρόδρομος (η εφεύρεση) στην όλη υπόθεση, στο μάθημα εκείνο άκουσα για πρώτη φορά για τους Γάλλους αδελφούς Λιμιέρ που ήταν από τους πρωτοπόρους του κινηματογράφου, κάπου στα τέλη του 19ου αι.
Εκεί επίσης άκουσα για πρώτη φορά το όνομα του Αμερικανού Ντέιβιντ Ουόρκ Γκρίφιθ που θεωρείται απ’ τους κορυφαίους πρωτοπόρους κινηματογραφιστές (αλλά, έτερον εκάτερον, πρέπει να ήταν κρυφορατσιστόμουτρο) και εκεί είδα και ένα μέρος από την πιο γνωστή του ταινία «Η γέννηση ενός έθνους» που θεωρήθηκε υπερπαραγωγή στην εποχή της. Εντάξει, μην φανταστείτε καμιά υπερπαραγωγή όπως την εννοούμε σήμερα, για το 1915 μιλάμε.
Πληροφοριακά να γράψω ότι, από άποψη εισπράξεων, η πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών είναι το «Avatar», το οποίο οφείλω να ομολογήσω πως ούτε που το είχα ακούσει πριν.
Επειδή όμως (σχεδόν) όλα τα πράγματα έχουν μια εξήγηση σ’ αυτή τη ζωή, το «Avatar» έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 16 Δεκεμβρίου 2009 ενώ εγώ τότε  ταξίδευα ήδη για τρίτη μέρα σε κόσμους μακρινούς (για όσους ξέρουν την ιστορία μου).
Από «τεχνικής» άποψης, αυτό που βλέπουμε σαν «ζωντανό» στον κινηματογράφο δεν είναι παρά διαδοχικές φωτογραφίες που εναλλάσσονται πολύ γρήγορα.
Και αυτό δημιουργεί την εντύπωση της κίνησης.
Γιατί απ’ τη μια η εντύπωση της εικόνας εξακολουθεί να διαρκεί ακόμα περίπου 1/16 του δευτερολέπτου πάνω στο οπτικό νεύρο και απ’ την άλλη το ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να δει πάνω από 24 φωτογραφίες το δευτερόλεπτο, εννοώ σαν φωτογραφίες. Αν βλέπει πάνω από 24 φωτογραφίες/δευτερόλεπτο δεν τις βλέπει πλέον σαν φωτογραφίες αλλά σε συνεχόμενη κίνηση.
Η μέλισσα π.χ. αντίθετα μπορεί να δει πάνω από χίλιες εικόνες το δευτερόλεπτο. Συνεπώς, αν μια μέλισσα τρυπώσει σ’ έναν κινηματογράφο δεν θα βλέπει την ταινία που βλέπουν οι άνθρωποι εκεί αλλά μια μεγάλη σειρά φωτογραφιών.
Εδώ στην Ελλάδα έχουμε ένα είδος κινηματογράφου που νομίζω είναι και παγκόσμια πατέντα: τον θερινό κινηματογράφο.
Βοηθάει βέβαια και ο καλός καιρός που έχουμε εδώ το καλοκαίρι, αλλά δεν νομίζω ότι οι ζεστές καλοκαιρινές νύχτες θα ήταν αρκετές αν δεν υπήρχαν μερικά άλλα πράγματα που δόξα τον Θεό νομίζω ότι τα έχουμε ακόμα.
Να, η αίσθηση της ασφάλειας και η αλέγκρα διάθεση που έχουμε ιδίως τα καλοκαιρινά βράδια είναι δύο απ’ τα πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό.
Στα Τρίκαλα είμαστε τυχεροί γιατί έχουμε έναν «κλασσικό» θερινό κινηματογράφο, όπως τον εννοώ εγώ κλασσικό.
Βρίσκεται μέσα σ’ ένα πάρκο και ολόκληρο το συγκρότημα εκεί είναι ένας πολυχώρος πολιτισμού και αναψυχής.
Κοντά υπάρχει ένα ποταμάκι και, αν και τα νερά του δεν είναι ακριβώς τρεχούμενα και γάργαρα, μπορείς και ακούς το βράδυ τα βατράχια να κοάζουν στις όχθες του!
Γύρω γύρω είναι ανοικτός (αυτό εννοώ «κλασσικός θερινός», στη Σκιάθο π.χ. που είχα πάει, ήταν «αστικός θερινός», ανοικτός βέβαια από πάνω αλλά μέσα στην πόλη, κλεισμένος με έναν μαντρότοιχο).
Αλλά στα Τρίκαλα υπάρχουν φυτά γύρω γύρω στον φράχτη, καρέκλες με τραπεζάκια και ένα κανονικό μπαρ μέσα στον χώρο αυτό από όπου μπορείς να πάρεις μια παγωμένη μπύρα και να την απολαύσεις κάτω από το φεγγάρι και τ’ αστέρια, χαζεύοντας τη μεγάλη οθόνη.
Σε τέτοιες καταστάσεις σημασία έχει «το ταξίδι και όχι ο προορισμός», εγώ π.χ. ούτε που θυμάμαι ποια ταινία παιζόταν πριν κάμποσα χρόνια που πρωτοπήγα.
Και σε τέτοιες καταστάσεις σου έρχεται στο μυαλό το τραγούδι του Κηλαηδόνη, όχι για το αγιόκλημα και το γιασεμί αλλά γιατί «Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια, ώρα με την ώρα βιαστικά…».

Τετάρτη 11 Ιουνίου 2014

2 Ιουνίου 1865: το τέλος του αμερικανικού εμφύλιου (μέρος ΙΙ)



Το κόμμα που παραδοσιακά πλειοψηφούσε στον Νότο ήταν το Δημοκρατικό.
Αντίπαλο κόμμα ήταν αρχικά το κόμμα του Κογκρέσου. Το 1854 ιδρύθηκε το Ρεπουμπλικανικό κόμμα και αμέσως έγινε φανερό ότι το κόμμα αυτό θα ήταν το αγαπημένο του Βορρά.
Στις εκλογές του 1860 υποψήφιος Πρόεδρος των Ρεπουμπλικανών ήταν ο γνωστός Αβραάμ Λίνκολν, ο οποίος και επικράτησε τελικά.
Στερεότυπο τρίτο: Ο Λίνκολν ήταν απ’ τους καλούς και ήταν σφόδρα αντίθετος στη δουλεία.
Μμμ, και εδώ θέλει λίγο γράψιμο.
Πάλι απ’ τα λίγα που διάβασα για τις ανάγκες αυτής της ανάρτησης, συμπέρανα ότι σαν άνθρωπος ο Λίνκολν ήταν πολύ θρήσκος και συντηρητικός και είχε μία άκαμπτη ως απολιθωμένη ιδέα στο μυαλό του για την ηθική (νομίζω φαίνεται και απ’ τη φάτσα του).
Σαν άνθρωπος επαναλαμβάνω, ήταν κατά του θεσμού της δουλείας αν και όχι χωρίς «σκιές».
Εκείνο όμως που τον ενδιέφερε πρωταρχικά σαν Πρόεδρο ήταν η διατήρηση της ενότητας των ΗΠΑ και όχι η κατάργηση της δουλείας.
Και εμάς θα πρέπει βασικά να μας ενδιαφέρει τι σκεπτόταν και τι έκανε σαν Πρόεδρος.
Στους λόγους του σαν υποψήφιος Πρόεδρος φερόταν κατά της δουλείας, πολύ περισσότερο όταν κατάλαβε ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων στον Βορρά (από όπου αντλούσε την εκλογική του δύναμη) ήταν ενάντια στη δουλεία.
Μέχρι το τέλος όμως ενδιαφερόταν περισσότερο για έναν διακανονισμό με τον Νότο, που θα του επέτρεπε να διατηρήσει ειρηνικά την ενότητα των ΗΠΑ, παρά για μία σύγκρουση μαζί του.
Όταν κέρδισε τις εκλογές τον Μάρτη του 1861 διακήρυξε πως προσωρινά η δουλεία θα συνεχιζόταν απλά δεν θα επεκτεινόταν.
Προκειμένου μάλιστα να προσελκύσει στο στρατόπεδο του Βορρά τις Πολιτείες του Κεντάκι και του Μισούρι, που αυτοανακηρύχτηκαν ουδέτερες, τους επέτρεψε να διατηρήσουν τη δουλεία.
Ο Λίνκολν έχει συνδεθεί με την υπόθεση της κατάργησης της δουλείας κυρίως λόγω του περίφημου διατάγματος για τη χειραφέτηση των μαύρων, το οποίο μπήκε ως τροπολογία στο σύνταγμα μετέπειτα.
Όμως αυτό το διάταγμα αφενός εκδόθηκε μόλις την Πρωτοχρονιά του 1863 και αφετέρου ήταν τόσο προσεκτικά διατυπωμένο που περιλάμβανε μόνο τους δούλους του Νότου (εφόσον εννοείται ο Βορράς εισέλθει μια μέρα νικητής στην περιοχή τους) και δεν έκανε λόγο για τους δούλους που υπήρχαν ήδη στον Βορρά ενώ εξαιρούσε και τους δούλους που ήδη υπήρχαν στις ουδέτερες πολιτείες.
Αρκετά επιλεκτικός ανθρωπισμός θα συμφωνήσετε.
Τελοσπάντων, να μην μακρηγορώ για τον Λίνκολν. Πρόεδρος των Συνομόσπονδων (Νοτίων) Πολιτειών, αν και όχι το ίδιο γνωστός, ήταν ο γερουσιαστής και στρατιωτικός Τζέφερσον Ντέηβις.
Η ουσία λοιπόν είναι πως για λόγους πιο πολύπλοκους και λιγότερο ιδεαλιστικούς από την κατάργηση ή όχι της δουλείας, οι μεν Νότιοι ήθελαν την απόσχιση από τις ΗΠΑ και οι δε Βόρειοι τη διατήρηση της Ένωσης.
Ο πόλεμος, ο εμφύλιος αν προτιμάτε, τελικά ξέσπασε το 1861 και ήταν πολύ άγριος και αιματηρός. Είχε πάνω από 1 εκ. νεκρούς στα πεδία των μαχών και στον άμαχο πληθυσμό και, χωρίς να το έχω διαβάσει πουθενά, αμφιβάλλω αν οι ΗΠΑ μπλέχτηκαν στην ιστορία τους σε άλλον πόλεμο που να προσεγγίζει, στο ελάχιστο έστω, αυτές τις απώλειες.
Οι απώλειες των Βορείων ήταν σε απόλυτους αριθμούς μεγαλύτερες, αλλά!
Αλλά ο πληθυσμός των Πολιτειών του Νότου ήταν κατά την έναρξη του πολέμου περίπου 5.500.000 άνθρωποι ενώ οι Πολιτείες του Βορρά αριθμούσαν πληθυσμό 19.000.000. Οι απώλειες είχαν πολύ μεγαλύτερο κόστος και δεν μπορούσαν να αναπληρωθούν από τους Νοτίους.
Πέρα απ’ το ανθρώπινο δυναμικό, ο Βορράς υπερτερούσε κατά 3:1 σε πολεμικό υλικό (που έγινε 10:1 προς το τέλος του πολέμου) και στη ναυτική δύναμη πάνω από 10:1, εξαρχής.
Γι’ αυτό και όλοι στον Βορρά περίμεναν μια σύρραξη το πολύ τρίμηνης διάρκειας.
Ο Νότος όμως υπερτερούσε σε φρόνημα πιστεύοντας ότι ήταν η αδικημένη και εκβιαζόμενη πλευρά, αλλά επίσης γνώριζε πολύ καλά ότι δεν μπορούσε να συντηρήσει επί μακρόν μία παρατεταμένη πολεμική προσπάθεια και θέλησε να επιτύχει μια γρήγορη νίκη εντυπώσεων που θα οδηγούσε τον Βορρά στο να συνειδητοποιήσει ότι το διαζύγιο ήταν οριστικό.
Ο πόλεμος όμως τράβηξε τέσσερα χρόνια… Και αυτό τελικά έκρινε τον αμερικάνικο εμφύλιο, αφού όπως αναφέραμε ήδη ο Νότος δεν μπορούσε να αντέξει μία μακροχρόνια πολεμική αναμέτρηση.
Έκρινε και το μέλλον των ΗΠΑ και, το πάω λίγο παραπέρα, την πορεία όλου του κόσμου.
Το 1865 ο Νότος συνθηκολόγησε, η Ένωση διατηρήθηκε, η δουλεία καταργήθηκε, ο κόσμος απέκτησε πλανητάρχη τις ΗΠΑ, οι ΗΠΑ απέκτησαν τον πρώτο μαύρο Πρόεδρο το 2008 και that’s how it goes όπως θα έλεγαν και οι ίδιοι οι Αμερικάνοι.
Τι άλλο να γράψω τώρα; Συνηθίζω στο τέλος πολλών αναρτήσεων να γράφω και ένα δίδαγμα, ένα συμπέρασμα που έβγαλα διαβάζοντας τα σχετικά, όταν ξεκινάω να γράφω δεν έχω ιδέα τι συμπέρασμα θα βγάλω τελικά.
Στην προκειμένη περίπτωση το συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι σ’ έναν πόλεμο σχεδόν ποτέ δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχουν μόνο στερεότυπα. 
Τέλος

Τετάρτη 4 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΤΡΙΠΛΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ ΤΟΥ.

Μετα απο δύο Κυριακές ψηφοφορίας στίς 18 και 25 Μαίου, έχουμε αποτέλεσμα και πολλαπλά μηνύματα!!!
Πρώτος αποδέκτης είναι η Συγκυβέρνηση που δείχνει να μήν έλαβε το μήνυμα των επιλογών του Κυρίαρχου Λαού ή καλύτερα του μεγαλύτερου μέρους του!!! Η συγκυβέρνηση είναι ένα βήμα πρίν τον ανασχηματισμό προσώπων γιατί τα περιθώρια ανασχηματισμού πολιτικών είναι στην σφαίρα του φανταστικού και του υπερβατικού!!! Πλήρωσε τα σωρευμμένα προβλήματα που μαστίζουν τους πολίτες σε όλους τους τομείς απο την υγεία, τα εργασιακά, τα οικονομικά μέχρι την εξασφάλιση της ποιότητας ζωής τους και της ψυχολογία τους!!! Τα ποσοστά της επιρροής τους έπεσαν σε σχέση με τίς Εθνικές Εκλογές του 2012 κατα 30% η Ν.Δ. απο 29 % έπεσε στο 22% ενώ το ΠΑΣΟΚ ώς ΕΛΙΑ απο το 13% στο 8%!!! 
Δευτερος αποδέκτης είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η κεφαλαιοποίηση της επιδοκιμασίας του απο το εκλογικό σώμα!!! Είναι Αδιαμφισβήτητα ο Νικήτης των Τριπλών Εκλογών!!! Κέρδισε την πρωτιά στίς Ευρωεκλογές με 3,8% απο την ΝΔ και κατα 0,8%  αύξησε το ποσοτό του απο τις Εθνικές Εκλογές του 2012!!! Κέρδισε την Περιφέρεια Αττικής και λίγο έλειψε να κερδίσει και τον μεγαλύτερο Δήμο της χώρας, τον Δήμο Αθηναίων!!! Γενικά στίς Αυτοδιοικητικές Εκλογές δέν είχε την επίδοση των Ευρωεκλογών, κέρδισε δύο (2) απο τίς δεκατρείς (13) Περιφέρειες και κανένα απο τους μεγάλους Δήμους!!! Έτσι είναι αμφίσημη η επιρροή του για την Ανατροπή που επιδίωκε του Κυβερνητικού Συνεταιρισμού!!!
Τρίτος αποδέκτης είναι η Χρυσή Αυγή που κέρδισε και τίς εντυπώσεις και στίς Αυτοδιοικητικές Εκλογές!!! Όμως δέν κατάφερε να κατακτήσει διψήφιο ποσοστό!!! Είναι αξιοσημείωτο να τονιστεί ότι η φυσική ηγεσία και η μισή κοινοβουλευτική ομάδα της βρίσκεται έγκλειστη στίς φυλακές, περιμένοντας να δικαστεί!!!
Τέταρτος αποδέκτης και σημαντικός για την κυβερνητική συνέχεια είναι η μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ σε ΕΛΙΑ που παρά τίς δυσοίωνες προβλέψεις έπιασε το αξιοπρεπές ποσοστό του 8% που του δίνει μια ευκαιρία να ξεφύγει απο το εκλογικό τέλμα!!! Τελικά το απόφευγμα του ιδρυτή του Ανδρέα Παπανδρέου "το ΠΑΣΟΚ ήρθε από πολύ μακριά για να πάει τη χώρα πολύ μακριά" έχει αποδειχθεί. Κάθε σχεδιασμός για την ευρύτερη κεντροαριστερά, θα έχει δεδομένο την συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ!!!
Πέμπτος αποδέκτης το ΠΟΤΑΜΙ που εισέπραξε το 6,6 % στίς Ευρωεκλογές, αν και είχε τρείς μήνες ύπαρξη!!! Είναι ένα σημείο αντιλογίας και η πολιτική του ύπαρξη θα εξαρτηθεί απο την μετεξέλιξη του σε κόμμα με ξεκάθαρες αρχές και στόχους και κυρίως μετα το ιδρυτικό του συνέδριο.
Έκτος αποδέκτης το ΚΚΕ είναι μακρυά απο οποιαδήποτε πολιτικό σχεδιασμό για το μέλλον!!! Είναι κατεξοχήν κόμμα του πολιτικού απομονωτισμού και της εκούσιας περιθωριοποίησης!!! Δέν θέλει ούτε να ακούσει για συμμετοχή σε Κυβέρνηση Αριστεράς!!!
Έβδομοι και καταϊδρωμένοι οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ που συρικνώθηκαν εκλογικά και πάτωσαν στην κυριολεξία στίς Αυτοδιοικητικές Εκλογές!!! Σήμερα φυλλορροούν οι Βουλευτές και τα στελέχη του σε άλλες κατευθύνσεις, με κυρίαρχη την ανεξαρτητοποίηση ή την προσχώρηση στην ΝΔ!!!
Τελευταίος και όγδοος αποδέκτης είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ που η καταρακύλα της δεν έχει σταματημό!!! Δέν είχε καμιά εκλογική απήχηση και στίς τριπλές εκλογές : Περιφέρειες - Δήμοι - Ευρωβουλή!!! Δέν εξέλεξε κανένα εκτός απο τους Μπουτάρη και Καμίνη που δεν οφείλουν και πολλά στην στήριξη τους απο την ΔΗΜΑΡ!!! Την πέρασαν εκλογικά ο ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη και οι Έλληνες Ευρωπαίοι Πολίτες (Ε.Ε.Π.) στίς Ευρωεκλογές!!! 

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

Σαν σήμερα: 2 Ιουνίου 1865, το τέλος του αμερικανικού εμφύλιου (μέρος Ι)



Σαν σήμερα, στις 2 Ιουνίου 1865, οι δυνάμεις του στρατηγού Έντμουντ Κίρμπυ Σμιθ παραδίδονται στο Γκάλβεστον του Τέξας και έτσι σημαίνει η λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου.
Ο αμερικάνικος εμφύλιος είναι ένα μεγάλο γεγονός, στο οποίο νομίζω δεν έχουμε δώσει τη βαρύτητα και τη θέση που του πρέπει στην Ιστορία, γιατί αυτός έκανε τις ΗΠΑ Κράτος.
Και οι ΗΠΑ, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι αυτή τη στιγμή ο κυρίαρχος, ο πλανητάρχης. Και το λέω αυτό ανεξάρτητα απ’ την όποια άποψη έχω για τον μέσο Αμερικάνο, κλείνει η πρώτη παρένθεση.
Πριν από τον εμφύλιο οι ΗΠΑ ήταν μία χαλαρή, χαλαρότατη συνομοσπονδία Πολιτειών.
Οι ηγέτες του Αμερικανικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας και ιδρυτές των ΗΠΑ φαίνεται πως είχαν την αυτογνωσία (και είναι πολύ σημαντικό να έχεις το γνώθι σαυτόν) ότι στις ΗΠΑ δεν μπορεί να εφαρμοστεί το μοντέλο του Κράτους που στηρίζεται στο Έθνος.
Σήμερα βέβαια ότι οι Αμερικάνοι θεωρούν ότι αποτελούν Έθνος αλλά ας μην ανοίξω τώρα αυτό το θέμα γιατί θα παρεκτραπώ απ’ αυτό που θέλω να γράψω σήμερα οπότε ας κλείσω και τη δεύτερη παρένθεση.
Ξεκινώντας να γράφω συνειδητοποίησα ότι έχουμε ορισμένα στερεότυπα για τον αμερικανικό εμφύλιο και επειδή όπως μαθαίναμε και εμείς οι παλιοί τεταρτοδεσμίτες, «το στερεότυπο είναι μια απλουστευμένη αντίληψη που συχνά κατέχουν από κοινού οι άνθρωποι για μια άλλη ομάδα εξαιτίας της ελάχιστης ή περιορισμένης γνώσης των πραγμάτων», σχεδόν πάντα οι στερεοτυπικές αντιλήψεις είναι λανθασμένες.
Στερεότυπο πρώτο λοιπόν: Οι Βόρειοι ήταν οι καλοί της ιστορίας και οι Νότιοι οι κακοί.
Εγώ πιστεύω ότι σ’ έναν πόλεμο σπάνια έως ποτέ δεν υπάρχουν καλοί και κακοί και απ’ τα λίγα που διάβασα για τις ανάγκες αυτής εδώ της ανάρτησης συμπέρανα ότι οι Βόρειοι πολύ απείχαν απ’ το είναι οι καλοί της υπόθεσης, ούτε καν οι καλύτεροι απ’ τους δύο δεν ήταν μάλλον.
Στερεότυπο δεύτερο: Κύρια αιτία του πολέμου ήταν η αντίθεση των Βορείων στη δουλεία, η οποία ήταν πολύ διαδεδομένη στο Νότο.
Εδώ θέλει πιο πολύ γράψιμο αφού εδώ βρίσκεται και το ζουμί αυτής της ιστορίας.
Η αντίθεση Βορρά-Νότου στο θέμα της δουλείας όντως υπήρχε αλλά και αυτή με τη σειρά ήταν αποτέλεσμα και όχι η αιτία που γεννάει τα αποτελέσματα.
Το Κράτος που υπήρχε ήταν πολύ χαλαρό και αποκεντρωμένο, οι αρμοδιότητες του Προέδρου περιορισμένες και η κάθε Πολιτεία ήταν στην ουσία ξεχωριστό Κράτος, με δικές της πολιτικές, κυρίως στον τομέα της οικονομίας.
Ο Νότος, λόγω κλίματος, ευνόησε τις αγροτικές καλλιέργειες και ειδικά τις μεγάλες βαμβακοφυτείες.
Το βαμβάκι ήταν η πρώτη ύλη ένδυσης για την εποχή και ο αμερικάνικος Νότος, εκτός από εφοδιαστής όλου του Βορρά, εξήγαγε τεράστιες ποσότητες και στην Ευρώπη. Δημιουργήθηκε έτσι μία τάξη πλούσιων γαιοκτημόνων, που δεν περιλάμβανε φυσικά το σύνολο των Νοτίων αλλά οπωσδήποτε ένα σεβαστό ποσοστό του πληθυσμού.
Η εργασία στις βαμβακοφυτείες ήταν τότε σχεδόν εκ ολοκλήρου χειρονακτική και τόσο μεγάλες εκτάσεις δεν μπορούσαν να καλλιεργηθούν χωρίς το εργαλείο της δουλείας.
Στον Βορρά υπήρχαν επίσης νέγροι δούλοι αλλά η οικονομία αναπτύχθηκε γύρω από την βιοτεχνία και βιομηχανία της οποίας η εργατική μάζα προήλθε από τους φτωχούς αποίκους που συνέρρεαν συνεχώς, κυρίως από την Ιρλανδία.
Η τάξη αυτή των αποίκων παρουσίαζε ένα εξαιρετικά εκμεταλλεύσιμο ανθρώπινο υλικό που εργαζόταν κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες διαβίωσης και αμοιβής. Όπως έλεγαν και μερικοί, τόσο ο Βορράς όσο και ο Νότος αναπτύχθηκαν χάρη σε δούλους, οι μεν λευκούς και οι δε μαύρους.
Αλλά το διαφορετικό στοιχείο ήταν ότι αυτοί οι «λευκοί δούλοι» μπορούσαν να αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα και οι απόγονοί τους θα γίνονταν πολίτες των ΗΠΑ. Έτσι σε λίγα χρόνια, ο Βορράς ήταν μια πυκνοκατοικημένη βιομηχανική λευκή περιοχή της οποίας τα συμφέροντα συγκρούονταν με τον Νότο.
Και γιατί συγκρούονταν;
Γιατί ενώ τα αγροτικά προϊόντα του Νότου ήταν απαραίτητα για τον Βορρά που δεν μπορούσε να επιβιώσει χωρίς αυτά, τα βιομηχανικά προϊόντα του Βορρά έβρισκαν ισχυρό ανταγωνισμό στην τοπική αγορά αφού ο Νότος, εκτός από το να εξάγει, εισήγαγε μαζικά βιομηχανικά προϊόντα από την Ευρώπη.
Και επειδή για να προστατεύσουν την παραγωγή τους οι ΗΠΑ επέβαλαν δασμούς και φόρους στις εισαγωγές, ποιος την πλήρωσε;
Αυτοί που έκαναν κυρίως τις εισαγωγές, οι Νότιοι δηλαδή.
Και το χειρότερο για το Νότο ήταν ότι δεν μπορούσε να διορθώσει με «πολιτικά» μέσα την κατάσταση αφού ο Βορράς, σαν πιο πυκνοκατοικημένος, είχε πάντα τον πρώτο λόγο στην εκλογή της κεντρικής Κυβέρνησης της Ουάσιγκτον.
«Έτσι είστε; Ε, και μεις θα αποσχιστούμε!» σκέφτηκαν οι Νότιοι και αφού προηγήθηκαν διάφορα επεισόδια, δέκα Πολιτείες του Νότου κήρυξαν την απόσχισή τους απ’ τις ΗΠΑ το 1861.
Συνεχίζεται…

Τρίτη 27 Μαΐου 2014

Τι νέα από την Παραγουάη;



Θα απορήσατε σίγουρα για τον τίτλο σήμερα.
Είναι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου που διάβασα και η, έστω πρόσφατα εγκαθιδρυμένη, παράδοση λέει να αφιερώνω μία ανάρτηση σε κάθε βιβλίο που τελειώνω.
Πρώτα πρώτα να σας πω ότι το μυθιστόρημα αυτό είναι «εξειδικευμένο» και αν δεν σας αρέσει η Ιστορία ή έστω αν δεν σας ελκύει η Λατινική Αμερική, δεν σας το συστήνω.
Εμένα πάντως μου αρέσουν και τα δύο και γι’ αυτό «είχα βάλει στο μάτι» από καιρό το βιβλίο αυτό.
Από πολλά χρόνια πριν ήξερα γι’ αυτό το βιβλίο γιατί και στην προ ίντερνετ εποχή μου άρεσε να διαβάζω και να ενημερώνομαι (κυρίως από τα σχετικά ένθετα των εφημερίδων) για τα νέα βιβλία που κυκλοφορούσαν, άσχετα αν τα περισσότερα ποτέ δεν θα τα διάβαζα.
Ο τίτλος με προβλημάτισε κάπως για να πω την αλήθεια αλλά επειδή είχα από παλιά (απ’ το Γυμνάσιο ακόμα) πάθος με τη Λατινική Αμερική σκέφτηκα ότι θα μου άρεσε το βιβλίο αυτό αν το διάβαζα.
Επίσης με προβλημάτισε και η εικόνα του εξώφυλλου επειδή δεν φαινόταν καθαρά και για καιρό νόμιζα ότι το ζώο πίσω απ’ τη γυναίκα ήταν αγελάδα. Κατάλαβα ότι πρέπει να ήταν άλογο αφού διάβασα κάμποσες σελίδες και είδα ότι η συμπρωταγωνίστρια είχε πάθος με την ιππασία.
Και είχα την εντύπωση ότι η γυναίκα στο εξώφυλλο φορούσε ρούχα ντόπιας (όπως φανταζόμουν τα ρούχα των ντόπιων γυναικών τελοσπάντων).
Συνδυάζοντας λοιπόν το εξώφυλλο, όπως το έβλεπα, με τον τίτλο «Τι νέα από την Παραγουάη;», δεν ξέρω γιατί αλλά (χρόνια πριν, έτσι;) στο μυαλό μου σχηματίστηκε η ιδέα ότι το βιβλίο αυτό έγραφε για την ιστορία κάποιου μετανάστη απ’ την Παραγουάη.
Έτσι νόμιζα λοιπόν αφού, να πω και την αλήθεια, είχα ξεχάσει τι είχα διαβάσει για το βιβλίο στο ένθετο της εφημερίδας.
Και κάτι τελευταίο αφού γράφοντας μου φαίνεται ότι «ανακαλύπτω» πολλά πράγματα για τον εαυτό μου:
Στο Γυμνάσιο ήμουν φανατικός αναγνώστης του αποδυτηριάκια στον Φίλαθλο.
Έπαιρνα τον Φίλαθλο όχι τόσο για τα αθλητικά νέα, όσο για τη στήλη του αποδυτηριάκια. Τότε με γοήτευε στο στιλ και το ύφος του (ενώ τώρα νομίζω δεν θα μου άρεσε καθόλου).
Έγραφε λοιπόν κάποτε ο αποδυτηριάκιας (θέλοντας να εξάρει το πάθος των Παραγουανών ποδοσφαιριστών μπλα μπλα) για έναν αιματηρό πόλεμο που ξεκλήρισε σχεδόν την Παραγουάη τον 19ο αι.
Αν το πιστεύετε το θυμόμουν αυτό, μόνο που με τα χρόνια είχα μπερδευτεί και νόμιζα ότι ο αποδυτηριάκιας έγραφε για την Ουρουγουάη και όχι την Παραγουάη. Τα έγραψα όλα αυτά επειδή σήμερα θέλω να γράψω για ένα βιβλίο που διάβασα. Φανταστείτε.-
Το βιβλίο λοιπόν γράφει για εκείνον τον πόλεμο και η βάση του είναι το love story (χμ, όχι και τόσο love story στην πραγματικότητα) του Φρανσίσκο Σολάνο Λόπες, ο οποίος Λόπες στην πορεία έγινε Πρόεδρος της Παραγουάης (τι γύρευε όμως στην Ευρώπη; Το βιβλίο δεν το ξεκαθαρίζει) με την Ιρλανδέζα Έλλα Λιντς.
Οι δυο τους γνωρίζονται στο Παρίσι, κατά το 1840, δημιουργούν ένα δεσμό (προσέξατε; Δεν γράφω «ερωτεύονται») και η Ιρλανδέζα ακολουθεί τον μελλοντικό Πρόεδρο της Παραγουάης (στην αρχή της ιστορίας Πρόεδρος ήταν ο πατέρας του – έτσι πήγαινε τότε το πράγμα, κληρονομικά, τι να κάνουμε;) στην χώρα του.
Δεν παντρεύονται αλλά κάνουν κάμποσα παιδιά (η ιστορία πρέπει να είναι αληθινή) και τελικά ο Φράνκο (χαϊδευτικά) οδηγεί τη χώρα του σ’ έναν καταστροφικό πόλεμο εναντίον της Συμμαχίας Βραζιλίας-Αργεντινής-Ουρουγουάης.
Ο πόλεμος αυτός έμεινε στην Ιστορία σαν Πόλεμος της Τριπλής Συμμαχίας και μάλλον ο Λόπες υπερεκτίμησε τις δυνάμεις της χώρας του (και μόνο τον χάρτη να κοιτάξετε δεν βγαίνει το πράγμα).
Γεγονός είναι ότι ο πόλεμος εκείνος κατάστρεψε την Παραγουάη και από τους 525.000 κατοίκους που είχε η χώρα προπολεμικά μόνο οι 200.000 επέζησαν, απ’ τους οποίους λιγότεροι από 30.000 ήταν άνδρες (αναλογικά με τον πληθυσμό του ενός εκ των εμπλεκόμενων ήταν απ’ τους καταστροφικότερους πολέμους στην ανθρώπινη Ιστορία).
Πέρα απ’ το «Χαρά στους άνδρες που έμειναν» κ.λπ. κ.λπ. που θα σκεφτούν κάποιοι, γεγονός είναι ότι η Παραγουάη χρειάστηκε πολλές δεκαετίες για να συνέλθει κάπως. Και ο ίδιος ο Λόπες σκοτώθηκε, όπως και ο μεγαλύτερος γιος του, η δε Έλλα Λιντς γύρισε στο Παρίσι με τα υπόλοιπα παιδιά τους.

Η συγγραφέας, Lily Tuck, γράφει σχεδόν ωμά την ιστορία, κάπου κάπου νομίζεις ότι διαβάζεις ημερολόγιο. Παρεμβάλλει ένα σωρό πρόσωπα που φαινομενικά δεν παίζουν και τόσο μεγάλο ρόλο στην εξέλιξή της και γενικά έχει ένα ιδιότυπο στιλ.

Για να πω την αλήθεια, δεν με τρέλανε ούτε η συγγραφέας ούτε το βιβλίο. Θα το κατέτασσα κάπου στη μέση των βιβλίων που διάβασα. Έχω διαβάσει και καλύτερα αλλά έχω διαβάσει και χειρότερα.
Τώρα θα μου πείτε «Και τι μας νοιάζει εμάς για την Παραγουάη;».
Σωστά θα το πείτε εν μέρει αλλά εγώ βρήκα την ιστορία γοητευτική, άσε που όπως έγραφε και κάποιος στο εξώφυλλο (οκ, κάπως υπερβολικά) «Η Παραγουάη είναι η πιο ενδιαφέρουσα χώρα του κόσμου».