Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

Η Μυτιλήνη που γνώρισα (μέρος 4ο)

Από εκεί έστριβες στη Νομαρχία και βρισκόσουν πίσω ακριβώς από την προκυμαία.
Αν συνέχιζες, έφτανες στην πλατεία Αλυσίδας, ακριβώς στη γωνία του πάρκου της Αγίας Ειρήνης και εκεί υπήρχε μια «διχάλα»: ή έπαιρνες την Καβέτσου και ανέβαινες προς το γήπεδο ή έπαιρνες τη Βουρνάζων και πήγαινες προς τη Γραμματεία της Σχολής, στον «Πλάτανο».
Όμως μην ξεχάσω, απέναντι ακριβώς απ’ την πλατεία Αλυσίδας υπήρχε ένας φούρνος από όπου πολλές φορές παίρναμε τυρόπιτες όταν άνοιγε ο φούρνος, ξεκίναγε η καινούρια μέρα για τον φούρναρη και τελείωνε η παλιά για μας.
Ας πάρουμε λοιπόν πρώτα τη Βουρνάζων. Πάνω της ήταν ένα κτίριο της Σχολής (το κτίριο της ΑΤΕ) και απέναντί του ο ΟΤΕ.
Γιατί αναφέρω τον ΟΤΕ; Είναι φοβερό, ήταν μόλις πριν 20 χρόνια και κάτι, αφορούσε εμάς που περνιόμαστε ακόμα για νέοι/νέες και όχι τους παππούδες μας και όμως η ζωή ήταν τόσο διαφορετική.
Τηλέφωνο δεν είχε κανείς στο σπίτι του, κινητά εννοείται δεν υπήρχαν, καρτοτηλέφωνο είδα πρώτη φορά το 1994 στην Κόρινθο που ήμουν φαντάρος, οπότε πως μιλούσαμε με τους δικούς μας;
Θα έπρεπε ή να πάμε σ’ ένα περίπτερο με τηλέφωνο και μετρητή ή να πάμε στον ΟΤΕ και να περιμένουμε στην ουρά για να τηλεφωνήσουμε από έναν θάλαμο.
Και όλοι προτιμούσαμε τον ΟΤΕ από τα περίπτερα γιατί ήταν πιο οικονομικός. Περιμέναμε λοιπόν σε μακριές ουρές γιατί στη Μυτιλήνη είναι και πολλοί φαντάροι και ήθελαν και αυτοί οι φουκαράδες να τηλεφωνήσουν στα σπίτια τους.
Σ’ ένα στενάκι δίπλα στον ΟΤΕ βρισκόταν άλλο ένα κτίριο του Πανεπιστημίου το Μπίνειο. Αυτό ήταν κυρίως για τις ανάγκες της Σχολής Περιβάλλοντος, της άλλης Σχολής του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Μυτιλήνη. Είχε όμως σημασία για μας γιατί εκεί έλαβε χώρα ένα από τα πλέον κορυφαία κωμικοτραγικά επεισόδια της επίμαχης 4ετίας.
Ήταν που λέτε Γενάρης του 1991. Στη χώρα μας γινόταν τότε το «σώσε» από καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια.
Και στη Μυτιλήνη, για να μην υστερήσουμε σε αγωνιστικότητα, είχαμε καταλήψεις τότε (παρεμπιπτόντως, χάσαμε την εξεταστική απ’ τις καταλήψεις).
Το Μπίνειο ήταν κι αυτό υπό κατάληψη και εκείνη τη νύχτα ήταν ομάδα περιφρούρησης ο φίλος μας ο Χρήστος ο Τσαρδακάς με ένα άλλο παιδί από μικρότερο έτος.
«Πάμε να κάνουμε πλάκα στον Χρήστο;», πετάει κάποιος στο Ζουμπούλι όπου εκτονώναμε το αγωνιστικό μας φρόνημα, εγώ, ο Πούλιος, ο Σπύρος, ο Μανώλης και ο Βασίλης. «Ναι, πάμε!» απαντήσαμε άπαντες οι υπόλοιποι και… πήγαμε.
Αφήσαμε τα παπάκια σε ένα μπαρ απέναντι απ’ το Μπίνειο, το «Νιρβάνα» (εμένα ποτέ δεν μου άρεσε) και μπήκαμε στο Μπίνειο (είναι το κτίριο που φαίνεται στη φωτογραφία). Ο Χρήστος και το άλλο παιδί ήταν σε ένα δωμάτιο στον πάνω όροφο στο πίσω μέρος, το καταλάβαμε απ’ το αναμμένο φως.
Πήγαμε στο πίσω μέρος, κρυφτήκαμε πίσω από κάτι δέντρα και αρχίσαμε να πετάμε πετραδάκια στο παράθυρο. Κάποιος φώναζε «Έβγα έξω ρε!» και κάποιος άλλος ανέβηκε στη στέγη και έσπρωχνε μ’ ένα καδρόνι να κλείσει το παράθυρο που είχε ανοίξει ο μισοαγριεμένος, μισοτρομοκρατημένος Χρήστος.
Κάποια στιγμή όμως το καδρόνι πέρασε δίπλα απ’ το κεφάλι του Χρήστου και αυτός, νευρικός όπως ήταν, δίνει μια και σπάει το τζάμι.
Οπότε φαντάζεστε τη λαχτάρα μας (μια πλάκα είπαμε να κάνουμε όχι να βρούμε και τον μπελά μας γιατί οι καιροί ήταν δύσκολοι, λίγες μέρες πριν είχε σκοτωθεί στην Πάτρα σε μια κατάληψη ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας, αν θυμάστε), όπου φύγει φύγει τρέχοντας μέσα στα στενά (εγώ φορούσα και μπότες που ήταν της μόδας τότε και ακουγόμουν στη μισή πόλη).
Με τα πολλά χωθήκαμε και κρυφτήκαμε σ’ ένα γιαπί.
Έπρεπε όμως να πάρουμε τα παπιά, όχι μόνο για να φύγουμε αλλά και γιατί θα ήταν ενοχοποιητικό στοιχείο. «Που ήταν αυτοί οι ρεμπεσκέδες και παράτησαν έξω απ’ το Μπίνειο τα παπιά τους;» μπορούσε να ρωτήσει κάποιος.
Πάμε λοιπόν στα κλεφτά να τα πάρουμε… Και βλέπουμε έξω από το Μπίνειο ένα περιπολικό της αστυνομίας!!!
«Αυτό ήταν» σκεφτήκαμε, «η υπόθεση πήρε απρόσμενες και πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις». Ξαναγυρίζουμε στο γιαπί. Μίνι σύσκεψη. «Τι κάνουμε τώρα;». «Παιδιά, εγώ λέω να πάμε να παραδοθούμε», λέει ο Σπύρος και χωρίς να περιμένει αντίλογο σηκώνεται και βαδίζει αγέρωχος προς το Μπίνειο.
Τι να κάνουμε, από πίσω και μεις. Φτάνοντας στο Μπίνειο, είδαμε ότι η αστυνομία είχε φύγει. Πήγαμε στον πάνω όροφο, όπου είχαν μαζευτεί και άλλοι φοιτητές και θέμα της συζήτησης τους ήταν η «τραμπούκικη» επίθεση κατά του αγωνιστή φοιτητή Χρήστου Τσαρδακά (ο Σπύρος στο μεταξύ χωρίς καν να ρωτήσει τι είχε γίνει, είχε αρχίσει να μαζεύει τα σπασμένα γυαλιά απ’ το πάτωμα).
«Τι έγινε παιδιά, που ήσασταν εσείς κ.λπ.» μας ρώτησαν, «Α μωρέ, εδώ δίπλα στο Νιρβάνα κ.λπ.» εμείς. «Α ναι, περιττή η ερώτηση», λέει ένας φοιτητής από μικρότερο έτος (ο Γιώργος ο Σαρδέλης;)… τινάζοντας τη μαρμαρόσκονη απ’ το γιαπί πάνω από κάποιον από μας.
Και τότε ήταν που ο Χρήστος είπε φρυάζοντας και απευθυνόμενος προς τον Πούλιο την ιστορική φράση «Είμαι 40, για μην πω 50% σίγουρος, ότι ήσουν εσύ!».

* Μου φαίνεται έκανα ένα λάθος. Το σημείο όπου υπήρχε η «διχάλα» και άρχιζαν η Καβέτσου κσι η Βουρνάζων, δεν λεγόταν «πλατεία Αλυσίδας», αυτή ήταν παραπάνω. Δεν θυμάμαι όπως πως λεγόταν εκείνο το σημείο στη γωνία του πάρκου της Αγίας Ειρήνης, απέναντι απ’ το Γυμνάσιο.

Συνεχίζεται…

Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

Η ΜΥΤΙΛΗΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ - 2ο ΕΤΟΣ "ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ & ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ"

Το 2ο έτος  (10ος/1990 έως 9ος/1991) είναι το έτος που συνειδητοποίησα τα θέλω μου & διαπίστωσα τα όρια μου και την ισορροπία μεταξύ της λογικής & του συναισθήματος!!!

Για να το κατορθώσω αυτό είχα πολύτιμη συμπαράσταση από συμφοιτητές που πριν δέν γνώριζα, παρά μόνο εξ όψεως και κυρίως από τον Πούλιο από τίς Σέρρες και τον Θύμιο από τα Τρίκαλα!!!
Από τον Πούλιο έμαθα να καπνίζω και να χαίρομαι τίς απλές χαρές της παρέας, από τον Θύμιο το έξυπνο χιούμορ και την αξία της καθημερινότητας!!! Βέβαια υπήρχε και ο συγκάτοικος μου ο Κώστας, αλλά είχε παρέα τον φίλο του Μητσούλη, που υπηρετούσε την θητεία του στην Μυτιλήνη και είχε σχέση με την Ελένη!!! Ο Κώστας ήταν ένα φωτεινό παράδειγμα αποστασιοποίησης από ότι δέν τον αφορούσε αλλά και ένας άνθρωπος που δέν ήθελε δεσμεύσεις, μοιραζόταν τα πάντα ή αδιαφορούσε για τα πάντα π.χ. με την Ελένη είχε σχέση στο 1ο έτος, ενώ δέν θίχτηκε, που η Ελένη μετά από αυτόν έκανε διαδοχικές σχέσεις, με τον Νίκο από την Θεσσαλονίκη και με τον φίλο του Μητσούλη.
Τότε στα μαθήματα που παρακολουθούσαμε ήταν μια καθηγήτρια μας, η οποία προκλητικά με φλέρταρε, δημόσια στο μάθημα αλλά και στο διάλειμμα, λέγοντας μου να μαντέψω το χρώμα των εσωρούχων της!!!
Η καθηγήτρια αυτή, μου είχε αναθέσει μια εργασία για τον Ανθρωπολόγο Franz Boas (1858-1942), έναν Αμερικανό Ανθρωπολόγο που μίλησε για την ολότητα των ανθρωπολογικών ερευνών και την διεπιστημονική προσέγγιση!!! Για την εκπόνηση αυτής της εργασίας μου είχε εμπιστευτεί τίς σημειώσεις της και ένα ξενόγλωσσο βιβλίο της που αναφερόταν στον Μπόας!!!
Όμως εκείνο το Γ΄ Εξάμηνο, ο Φοιτητικός Σύλλογος και εμείς οι φοιτητές αρχίσαμε τίς καταλήψεις στο Παν/μιο και την περιφρούρηση τών πανεπιστημιακών κτιρίων!!! Κύρια αιτήματα μας η θεσμοθέτηση επαγγελματικών δικαιωμάτων για μας τους μελλοντικούς αποφοίτους και η επαναφορά του τίτλου της Ιστορίας στο Τμήμα και στο πτυχίο!!! Η συγκυρία ήταν μοναδική καθώς η Κυβέρνηση Ν.Δ. & Θ. Κατσίκη, είχε υποβαθμίσει τίς Κοινωνικές Σπουδές και απαξίωσε τους Κοινωνιολόγους, με την κατάργηση του μαθήματος της Κοινωνιολογίας από μάθημα Δέσμης, σε γενικής παιδείας και την αντικατάσταση του από την Πολιτική Οικονομία!!! Μετά εξελίχθηκε σε θρίλερ λόγω της δολοφονίας του καθηγητή Ν. Τεμπονέρα από Οννεδίτες στην Πάτρας!!!
Τότε έγινε και μια επεισοδιακή κωμικοτραγική φάση, απο μένα, τον Πούλιο, τον Θύμιο, τον Βασίλη & τον Μανώλη!!! Ηταν ένα Σαββατόβραδο και πίναμε κρασί στην ταβέρνα "ΤΟ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙ" εκεί κάποιος έριξε την ιδέα να πάμε στο "ΜΠΙΝΕΙΟ" για να τρομοκρατήσουμε τον Χρήστο που έκανε κατάληψη!!! Πήγαμε χτυπούσαμε το κουδούνι και την πόρτα με κλωτσιές και μπουνιές και τρέχαμε μετά να κρυφτούμε!!! Ο Χρήστος φώναζε από μέσα ποιός είναι αλλά δέν εμφανιζόμασταν!!! Του φωνάζαμε απ' έξω "έβγα έξω ρε π....η" καθώς και του χτυπάγαμε με ασβέστη τα τζάμια από πίσω στο κτίριο!!! Εμένα με πιάσανε νευρικά γέλια και δέν μπορούσα να σταματήσω, να γελάω!!! Τότε ο Χρήστος θυμώνει και από τα νεύρα του σπάει το ένα τζάμι παραθύρου!!! Τότε φοβηθήκαμε και τρέξαμε να φύγουμε!!! Κρυφτήκαμε σε μια οικοδομή πιο κάτω και δεν ξέραμε τι να κάνουμε!!! Είπα στους άλλους να πάμε να ηρεμήσουμε τον Χρήστο και να πούμε την αλήθεια!!! Πήγαμε και βρήκαμε μαζεμένους κι άλλους συμφοιτητές μας και τον Χρήστο σε αναβρασμό!!! Είδε ο μακαρίτης ο Θέμις από την Θεσσαλονίκη, λερωμένα τα ρούχα μας και μας κατάλαβε, ενώ ο Χρήστος είπε " είμαι 40% μην πω 50% ότι ήσουν εσύ Πούλιο..."!!! Δέν αποκαλύψαμε την αλήθεια και οι υπόλοιποι έφυγαν στο "ΦΑΝΑΡΙ" για πατσά!!! Εγώ έμεινα να καθησυχάσω τον Χρήστο!!!   
Εν τέλει δέν γινόταν μαθήματα και εμείς οι φοιτητές βρισκόμασταν σε επεισοδιακές καταλήψεις σε άλλα δημόσια κτίρια (Νομαρχία, Δημαρχείο)!!!
Με ειδοποιεί η καθηγήτρια μου με μια συμφοιτήτρια του προηγούμενου έτους (1988) την Ευανθία ότι θέλει τίς σημειώσεις και το βιβλίο της πίσω και αφού στο γραφείο της δέν μπορούσε να πάει, με παρακάλεσε να τα παραδώσω στο σπίτι της στην Χρυσομαλλούσα, που ήταν κοντά στο σπίτι μου!!!
Πήγα με τον συμφοιτητή και φίλο Πούλιο με το παπί του, αλλά εκείνος με άφησε γιατί είχε προγραμματίσει να ταξιδέψει με το πλοίο για Καβάλα και να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι!!!
Με υποδέχθηκε με το μπουρνούζι της και με ρώτησε τι κάνω με τα προσωπικά μου, αν έχω σχέση!!! Της είπα ότι μόλις χώρισα και τότε χτύπησε το τηλέφωνο!!!
Στην άλλη γραμμή ήταν δύο Αγγλίδες φοιτήτριες του προγράμματος ERASMUS  η Helen και η Alex - η καθηγήτρια ήταν συντονίστρια του προγράμματος!!! Είχαν δώσει ραντεβού στην "ΣΕΛΑΝΑ" και με προσκάλεσε για να την συνοδεύσω, για να τίς γνωρίσω και για να γνωρίσουν φοιτητή απο το Τμήμα!!!
Ξύπνησε μέσα μου ο τύπος του "GREEK LOVER" ή καλύτερα του Γιάννη Βόγλη στην ταινία "ΚΟΡΙΤΣΙΑ στον ΗΛΙΟ" είχα και την μουσική της ταινίας σε κασέτα στο σπίτι μου!!!
Στην "ΣΕΛΑΝΑ" τίς βρήκαμε να μας περιμένουν, παίρνοντας το τσάι τους!!! Μας υποδέχθηκαν με χαρά και μιλήσαμε αρκετή ώρα με μεταφράστρια την καθηγήτρια και πρότεινα να πάμε όλοι μαζί σπίτι μου!!! Δέχθηκαν με ευχαρίστηση την πρόσκληση μου η Helen και η Alex ενώ η καθηγήτρια είχε κάποιους ενδοιασμούς αλλά τίς έκαμψα γρήγορα!!! Περάσαμε από ένα ζαχαροπλαστείο και προμηθεύτηκα κρασί και ξηρούς καρπούς!!! Στο σπίτι δέν είχα ειδοποιήσει τον συγκάτοικο μου, ο οποίος είχε παρέα τον Μανώλη από την Κρήτη που μαγνητοφωνούσε την κασέτα μου "Κορίτσια στον Ήλιο"!!! Η έκπληξη τους ήταν αναπόφευκτη και πόσο μάλλον όταν έφερνα την καθηγήτρια μας στο σπίτι μου!!! Γρήγορα όμως συνήλθαν από την αρχική έκπληξη τους και αρχίσαμε να διασκεδάζουμε βάζοντας μουσική και πίνοντας κρασί!!! Σε λίγο εμφανίζεται και ο Θύμιος που τότε έμενε κοντά μου και συγκατοικούσε με τον Μανώλη στου Δαγιούκλα!!! Αρχίσαμε τα μπλουζ και εγώ χόρευα με την Helen!!! Η Helen ήταν μια ψηλή, ξανθιά ροδοκόκκινη τυπική Αγγλίδα και ανταποκρίνονταν στα ερωτικά κελεύσματα μου, αλλά πάνω στον χορό, η καθηγήτρια με πιάνει να χορέψουμε μαζί!!! Τότε μου ρίχτηκε και με τράβηξε στο μπαλκόνι και φιληθήκαμε!!! Η ζάλη του κρασιού και η ερωτική μου διάθεση με έκαναν να μήν αντισταθώ!!! Έχασα όμως την Helen, η οποία μετά από αυτό δέν μου ξανά έδειξε ενδιαφέρον!!!

Τα κορίτσια του ERASMUS έμεναν στα ενοικιαζόμενα δωμάτια του Κόρακα ή κατά τον συμφοιτητή & φίλο μου Θύμιο "στην φωλιά" του Κόρακα!!! Μας κάλεσαν εμένα και τους φίλους συμφοιτητές μου για δείπνο!!! Το μενού ήταν χορτοφαγικό μιάς και δέν έτρωγαν κρέας οι ίδιες!!! Εκεί ήταν καλεσμένες, δύο καθηγήτριες μας και τα περιθώρια δράσης μας ήταν περιορισμένα!!! Τελικά απομονώθηκα με την Helen, για να παίξουμε τάβλι!!! Κάτι πήγαινε να γίνει αλλά εμφανιζόταν η καθηγήτρια μας και μας έκοβε κάθε πιθανότητα ερωτισμού!!! Από κεί και ύστερα η παρέα με τα κορίτσια του ERASMUS είχε κοινωνικό χαρακτήρα!!!
Στην πολυκατοικία που έμενα με τον Κώστα, εγκαταστάθηκαν και δύο νέες φοιτήτριες στον 3ο όροφο, η Μαρία και η Εύη από την Χαλκιδική!!! Γνωριστήκαμε και κάναμε παρέα!!! Τα κορίτσια ήταν ευχάριστα και βγαίναμε μαζί, για καφέ και ποτό!!! Την Μαρία την διεκδικούσαν δύο φίλοι μου, ο Μανώλης και ο Πούλιος, ενώ την Εύη κανένας αρχικά, όχι γιατί δέν ήταν όμορφη, αλλά είχε τότε σχέση!!!
Όμως όπως λέει η παροιμία "μάτια που δέν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται" και η φοιτητική ζωή θέλει ελευθερία - ανεξαρτησία από προηγούμενες σχέσεις και μάλιστα από μακρυά!!! Μετά νέα πρόσωπα και άλλες καταστάσεις δημιουργούν την αίσθηση της περιπέτειας και της νέας γνωριμίας!!!
Έτσι και η Εύη ζήτησε από τον φίλο της στην Χαλκιδική να χωρίσουν!!! Εκείνος "πήρε των ομματιών του" και ήρθε στην Μυτιλήνη να την μεταπείσει!!! Δέν κατάφερε τίποτα και έφυγε "κενός" όπως ήρθε!!! Αλλά και ο Μανώλης που διεκδικούσε την Μαρία, βρήκε "τοίχο" άρνησης και το πήρε κατάκαρδα!!! Προσπάθησα εγώ και ο Θύμιος που συγκατοικούσε να τον κάνουμε να την ξεχάσει, αφού "τι είχε και τι έχασε" αλλά ήταν απαρηγόρητος!!! Πρώτη φορά τον έβλεπα σε τέτοια αξιοθρήνητη κατάσταση και δέν μπορούσα να τον καταλάβω!!!
Τελικά έφυγε για την Κρήτη και γυρνώντας της έφερε ένα κρητικό μαχαίρι, δώρο, καθώς και κάτι ερωτικές μαντινάδες, για να την συγκινήσει, αλλά μάταια!!!
Τον καιρό της απουσίας του η Μαρία έκανε σχέση με τον Πούλιο, ο οποίος την ερωτεύτηκε σφόδρα!!! Κρατούσαν μυστική την σχέση τους, για να μήν πληγωθεί ο Μανώλης, αλλά κι αυτός είχε "μουλαρώσει"!!!
Μας κάλεσαν για φαγητό, εμένα & τον Πούλιο, τα κορίτσια του 3ου κρυφά από τον Μανώλη!!! Είχαν στήσει ένα ρομαντικό περιβάλλον τα κορίτσια, με φωτισμό χαμηλό, κεριά αναμμένα και αισθησιακή μουσική που παρέπεμπε σε ερωτική πανδαισία και από κείνο το τραπέζι θα βγαίναμε ζευγάρι εγώ με την Εύη!!! Αναπάντεχα χτυπάει το κουδούνι της πόρτας και να 'σου εμφανίζεται ο Μανώλης, ανήσυχος!!! Είχε μάθει για τον Πούλιο και την Μαρία και ήρθε για της ζητήσει εξηγήσεις!!! Μας χάλασε την βραδιά και δέν υπήρχε διάθεση για να συνεχίσουμε!!!
Μετά από αυτό η Εύη δέν έδειξε κάποιο ενδιαφέρον για μένα, αλλά και εγώ δέν είχα κάνει αισθητό το ενδιαφέρον μου, παρά μόνο μια φορά!!!
Είχαμε πάει για ποτό στην "ΝΙΡΒΑΝΑ" ένα μπάρ που στεγαζόταν σε ένα νεοκλασσικό με σκηνικό ύφος Μπαρόκ, απέναντι από το "ΜΠΙΝΕΙΟ" αφού διασκεδάσαμε και ήπιαμε, επιστρέφαμε με τα πόδια στα σπίτια μας, μαζί!!! Στήν Καβέτσου απέναντι από το "ΠΑΡΚΟ" την πλησίασα για να την φιλήσω, αλλά τραβήχτηκε και μου είπε ότι με βλέπει μόνο φιλικά!!! Έπιασα πάτο και ήταν η πρώτη φορά που έφαγα "χυλόπιτα"!!!
Το ξεπέρασα γρήγορα και κάκιζα τον εαυτό μου, που έκανα την κουταμάρα χωρίς να έχω άλλες ενδείξεις να της την πέσω!!!
Από κεί και ύστερα δέν υπήρχε άλλη εκδήλωση ενδιαφέροντος για σχέση, από μένα, για μεγάλο χρονικό διάστημα!!!
Μετά τίς γιορτές των Χριστουγέννων και τής Πρωτοχρονιάς, αρχές του 1991 μας εισήγαγε ο συγκάτοικος μου, ο Κώστας στον κόσμο της χαρτοπαιξίας και κυρίως του πόκερ!!!
Υπήρχε βέβαια η ενασχόληση μας με την χαρτοπαιξία, κυρίως την δηλωτή, με αντίπαλα ζευγάρια, εγώ με τον Κώστα και ο Πούλιος με τον Θύμιο!!! Αλλά παίζαμε χωρίς χρήματα και για το γόητρο!!! Δέν θυμάμαι ποιός κέρδιζε, αλλά θυμάμαι ότι γελούσαμε και διαδραματίζονταν ωραία σκηνικά!!! Εγώ τότε χρησιμοποιούσα κάτι γιατροσόφια για την τριχόπτωση - η τριχόπτωση μου είχε αρχίσει τον 10ο του 1990 - που ήταν λάδι μυτιληνιό και συγκεκριμένα από το Πλωμάρι & λεμόνι στυμμένο, τα οποία έβαζα στις ρίζες των μαλλιών μου, για κάμποση ώρα!!! Όμως καθώς παίζαμε έσταζε το παρασκεύασμα και έπεφτε στο τραπουλόχαρτο που κρατούσα και το λέρωνε!!! Οι υπόλοιποι πρόσεχαν την σταγόνα μήν στάξει και με προειδοποιούσαν για την προλάβω!!!
Αλλά εκείνο που θα μας καθήλωνε και ήταν δημοφιλές παίγνιο ήταν το πόκερ!!! Παίζαμε λεφτά και είχε μια μορφή κερδοσκοπίας!!! Τακτικοί θαμώνες στο σπίτι μου ήταν ο Πούλιος, Θύμιος, Σταύρος, Χρήστος, Μανώλης, Βασίλης, Πάρης και μερικές φορές ο Γιάννης από την Βοιωτία (1ος εισακτέος στο Τμήμα το 1989)!!!
Στο πόκερ αφιερώναμε πολύ χρόνο από την φοιτητική μας ζωή και μερικές φορές το παρατραβάγαμε!!! Ξεκινούσαμε στίς 12.00 και τελειώναμε στίς 03.00 τα ξημερώματα της άλλης μέρας!!! Επίσης και χρήμα με μεγάλους χαμένους, τον Σταύρο που έπαιζε πάντα ανορθόδοξα, εμένα, τον Χρήστο, Μανώλη - αυτό που τον έσωνε είναι ότι δεν του άρεσε το πόκερ και δέν έπαιζε πολύ - τον Θύμιο!!! Μεγάλος κερδισμένος ήταν ο Πούλιος, ο οποίος έβγαζε μεροκάματο, ο Πάρης που είχε πάντα ρέντα και ο Κώστας που έπαιζε πάντα συντηρητικά και λίγα λεφτά!!!
Παρόλα αυτά υπήρχε και η διδασκαλία στο Τμήμα, την οποία παρακολουθούσα ανελλειπώς!!! Είχα προμηθευτεί ένα δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι, στο οποίο μαγνητοφωνούσα του καθηγητές μου κατά την παράδοση στίς διαλέξεις τους!!! Όμως δέν είχα χρόνο για να απομαγνητοφωνήσω τίς διαλέξεις τους και χρήματα για να ξοδεύω σε κασέτες και δέν έκανα χρήση παρά ένα εξάμηνο!!! Άλλαξα την χρήση του για να καταγράψω την προφορική ή βιωματική ιστορία, των γονιών μου, των παππούδων μου και άλλων συγγενών!!!   
Στίς 7 Μαρτίου του 1991 ηχογραφήσαμε, εγώ, ο Πούλιος, ο Θύμιος, ο Κώστας & ο Σταύρος δύο κασέτες 90 λεπτών, τίς μέχρι τότε εντυπώσεις μας από τίς σπουδές μας, τους συμφοιτητές μας και την επικαιρότητα της εποχής!!! Αυτό το ντοκουμέντο έχει διασώσει πολλά γεγονότα της εποχής εκείνης και το ανακαλώ πολλές φορές για να θυμηθώ την τότε ζωή μου!!!
Ο χρόνος κυλούσε ήσυχα ανάμεσα στίς εξεταστικές Φεβρουαρίου & Ιουνίου 1991!!! Εκτός από δύο γεγονότα : 
- Η Απογραφή Πληθυσμού, Κατοικιών, Ακίνητης Περιουσίας, ήμουν απογραφέας στην περιοχή Λαζαρέτο της Μυτιλήνης!!! Ήταν μια συνοικία, πολύ αραιοκατοικημένη και με φτωχικά σπιτάκια, ο δε πληθυσμός προερχόταν από την απέναντι μικρασιατική ακτή, πρόσφυγες ή απόγονοι προσφύγων του 1922!!! Η εμπειρία αυτή ήταν μεγάλη για να γνωρίσω, πρόσωπα και νοοτροπίες από τον ελληνισμό της Ανατολίας!!! Αλλά και η αμοιβή μου, με βοήθησε για να κάνω αγορές καταναλωτικού χαρακτήρα : ένα λευκό LEVI'S 501 & το Λεξικό Κοινωνικών Επιστημών της UNESCO!!!
- Το πάρτυ της Ελένης από την Κρήτη και του Κώστα του συγκατοίκου μου, στις 21 Μαΐου 1991, στο σπίτι της Ελένης και της Χριστίνας!!! Στο πάρτυ αυτό έκανα πολλά ευτράπελα!!! Πρώτα απ΄όλα έκοψα από μια γειτονική αυλή τριαντάφυλλα και πρόσφερα σ' όλες τις γυναίκες στο πάρτυ!!! Ήπια, χόρεψα και διασκέδασα με την καρδιά μου, με όλες τις γυναίκες!!! Στο πάρτυ ήταν κι η Φανή που από το 1ο έτος μου άρεσε, αλλά είχε σχέση με έναν περιβαλλοντολόγο και δέν υπήρχε περίπτωση να της μιλήσω!!! Βέβαια αποχώρησε νωρίς μεθυσμένη υποβασταζόμενη από το φίλο της!!! Τελικά κατέρρευσα από το μεθύσι και έκανα εμετούς!!! Με ξάπλωσαν στο πάτωμα!!! Γύρω - γύρω είχαν μείνει οι καλεσμένοι από το πάρτυ και με παρακολουθούσαν!!! Τούς έλεγα να φύγουν για να μην με βλέπουν σ΄αυτή την κατάσταση, ενώ η Στέλλα από την Μυτιλήνη έπαιρνε στο τηλέφωνο το Ιατρικό Κέντρο Καλλονής για οδηγίες!!! Εν τέλει μου φέρανε καφέ σκέτο και φιλοξενήθηκα μέχρι το άλλο πρωί!!! Έφυγα ντροπιασμένος για την κατάσταση που δημιούργησα και ζήτησα συγνώμη!!! Δέν είχα φτάσει σε τέτοιο σημείο ποτέ πριν ούτε μέχρι σήμερα!!!
Ένα ατυχή περιστατικό που διαδραματίστηκε τίς μεταμεσονύχτιες ώρες έξω από την πολυκατοικία του Καραγκιόζη, ήταν η αιτία για να μετακομίσω αναγκαστικά στο 2ο διαμέρισμα μου, κατά την διάρκεια των σπουδών μου στην Μυτιλήνη!!! Όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας "κάθε εμπόδιο για καλό", βρήκα ένα βολικό διαμέρισμα κοντά στο πρώτο!!!
Το διαμέρισμα ήταν ένα μικρό καλοδιατηρημένο ημιυπόγειο ( τα παράθυρα έβλεπαν πεζοδρόμιο) με ενιαίο χώρο κουζίνα, καθιστικό, υπνοδωμάτιο & WC, αλλά είχε ένα μειονέκτημα : ο εσωτερικός τοίχος, το χώριζε από την κρεβατοκάμαρα του ιδιοκτήτη και δέν μπορούσα να κάνω φασαρία ή να φέρνω κόσμο το βράδυ!!! Παρόλα αυτά τα έκανα και τα δύο, τα επόμενα δύο έτη που έμενα εκεί!!!
Τον Ιούλιο του 1991 φιλοξένησα τίς αδερφές μου για πρώτη και τελευταία φορά στην Μυτιλήνη!!! Ήταν τότε και οι δύο φοιτήτριες στην Θεσσαλονίκη και ήρθαν για διακοπές!!! Με περιτριγύριζαν τότε όλοι οι φίλοι συμφοιτητές μου, για να τίς γνωρίσουν, αλλά εγώ τίς είχα από κοντά και τίς προστάτευα - τρομάρα μου - από τα τίς κακοτοπιές, λές και στην Θεσσαλονίκη δέν θα έκαναν σχέσεις!!! Τελικά με βοήθησαν στην μετακόμιση και θυμάμαι πώς περάσαμε ωραία και μόνο μια φορά ανησύχησα που άργησαν να γυρίσουν από την πλαζ του ΕΟΤ στα Τσαμάκια!!!
Τότε φιλοξενούσε και ο Πούλιος τον δίδυμο αδερφό του Παναγιώτη και έναν φίλο τους, τον Χρήστο, φοιτητή Οδοντιατρικής!!! Κάναμε όλοι μαζί παρέα με την συμμετοχή της Μαρίας που είχε σχέση ο Πούλιος και της Εύης από την Χαλκιδική!!!

Η Μυτιλήνη που γνώρισα (μέρος 3ο)

Από τη Μητρόπολη, κοντά στο σημείο που έστριβα για το σπίτι μου απ’ την Ερμού, αλλά απ’ την αντίθετη κατεύθυνση, έπαιρνες την οδό Μητροπόλεως, που σύντομα άλλαζε σε Κομνηνάκη, και έβγαινες στο Κομνηνάκειο!
Το Κομνηνάκειο ήταν ένα από τα κτίρια του Πανεπιστημίου αλλά, για μένα τουλάχιστον, είναι το κτίριο που κατ’ εξοχήν έχω συνδέσει με το Πανεπιστήμιο. Όταν λέω Πανεπιστήμιο Αιγαίου, εγώ εννοώ το Κομνηνάκειο.
Πριν όμως φτάσουμε ως εκεί, μέσα στα στενά της Κομνηνάκη και αριστερά όπως κατεβαίναμε, ήταν το «Ζουμπούλι» και το «Μπουντρούμι» (δεν ξέρω αν υπάρχουν και τώρα και αν έχουν το ίδιο όνομα), οι δύο ταβέρνες στις οποίες σαν φοιτητές και 20άρηδες, ήπιαμε μπόλικο κρασί και φιλοσοφήσαμε για ώρες και ώρες.
Τελικά βέβαια, εγώ μετά 20+ χρόνια κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος δεν αλλάζει και όποιος προσπαθήσει να τον αλλάξει, το πιθανότερο είναι στο τέλος ν’ αλλάξει αυτός ο ίδιος, όμως το γεγονός είναι ότι το «Ζουμπούλι» και το «Μπουντρούμι» έμειναν στην καρδιά των περισσότερων συμφοιτητών μου, φαντάζομαι, ως οι αγαπημένες ταβέρνες εκείνης της εποχής.
Στην Ερμού υπήρχε και η «Ψάθα», μια άλλη ταβέρνα (είχε και ένα τζουκ μποξ), αλλά εμένα, ανεξήγητα, δεν μου πολυάρεσε.
Για να αφήσουμε τις ταβέρνες και να επιστρέψουμε στο Πανεπιστήμιο, το Κομνηνάκειο ήταν ένα νεοκλασικό κτίριο με τέσσερις αίθουσες διδασκαλίες. Νομίζω ότι για τις αντιγραφές στις εξετάσεις βόλευε περισσότερο η τέρμα αριστερά, ενώ δεν βόλευαν καθόλου οι δύο μεσαίες, που ήταν μικρότερες.
Και αυτό αποδεικνύει και το γεγονός ότι ένας φίλος μου, εξπέρ του είδους, είχε συλληφθεί από τον επιτηρητή να αντιγράφει σε μία από αυτές. Επειδή όμως ο επιτηρητής ήταν ένας μεταπτυχιακός φοιτητής, άρα πιο κοντά σε μας και πιο διαλλακτικός, οι εξηγήσεις που έδωσε ο συλληφθείς, αν και καθόλου λογικές, κρίθηκαν προφανώς επαρκείς γιατί η «κόλλα» του επιστράφηκε.
Απ’ το Κομνηνάκειο, έβγαινες από ένα στενάκι στην προκυμαία και αν πήγαινες προς τα αριστερά έβγαινες στο λιμάνι και μετά συνέχιζες για το κάστρο και τις παραλίες της πόλης «Τσαμάκια» και «Φυκιότρυπα», που όμως δεν έλεγαν και πολλά πράγματα. Αλλά για βόλτα ήταν πολύ ωραίο μέρος, με το κάστρο και το δασάκι του απ’ το ένα μέρος και τη θάλασσα απ’ το άλλο.
Εγώ αν περισσότερο θυμάμαι εκείνο το μέρος, είναι γιατί στη «Φυκιότρυπα» παίζαμε μερικές φορές «μακριά γαϊδούρα» (προφανώς γιατί ήμασταν κοτζάμ γάιδαροι) και γιατί εκεί ψήσαμε ένα αρνί μια πρωτομαγιά, κάτω στη θάλασσα.
Περισσότερο όμως μ’ άρεσε και θυμάμαι το άλλο άκρο της προκυμαίας, το αριστερό όπως τη βλέπεις απ’ τη θάλασσα.
Σήμερα, υπάρχουν πολλά ωραία μαγαζιά με τραπεζάκια έξω στην προκυμαία, το διαπίστωσα τον Νοέμβρη του 2008 που πήγα τελευταία φορά στη Μυτιλήνη. Την εποχή που μιλάμε όμως δεν υπήρχαν.
Υπήρχε, θυμάμαι, ένα φαστφουντάδικο, «Απόλαυση» νομίζω το έλεγαν (είπαμε, όπου δεν τα θυμάμαι καλά, δέχομαι διορθώσεις) αλλά εκείνο που δέσποζε ήταν το παραδοσιακό καφενείο «Πανελλήνιο». Το Πανελλήνιο ήταν τεράστιο, φανταστείτε είχε δύο εισόδους: μία απ’ την προκυμαία και μία πίσω απ’ την Ερμού, που ήταν παράλληλη της προκυμαίας.
Ήταν αυτό που λέμε «καφενείο καφενείο», για μπαρμπάδες. Εμείς, αν και ήμασταν ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που λένε «οργισμένα νιάτα», δεν πήγαμε ποτέ εκεί μέσα. Και όταν λέω «εμείς», εννοώ όλοι οι φοιτητές.
Σημείο αναφοράς της προκυμαίας, αλλά και όλης της πόλης ήταν και το «Δημοτικό Θέατρο», προς την άκρη της προκυμαίας. Το Θέατρο ήταν ένα τεράστιο νεοκλασικό κτίριο αλλά δεν ήταν μόνο θέατρο.
Ήταν και αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων (εκεί ο φίλος και συμφοιτητής Μανώλης ανάγνωσε σε μια επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης το μνημειώδες έργο του «Η Πέτρα», ή κάπως έτσι τελοσπάντων) αλλά και κινηματογράφος.
Εγώ δεν είμαι μεγάλος φαν του κινηματογράφου και οι μόνες ταινίες που είδα εκεί στα τέσσερα χρόνια ήταν το «Ποιος παγίδευσε τον Ρότζερ Ράμπιτ;»,και το «1492: Η κατάκτηση του Παραδείσου» με τον Ζεράρ Ντεπαρτιέ, φανταστική ταινία.
Η ταινία ήταν για τα πεντακόσια χρόνια της ανακάλυψης της Αμερικής, άρα πρέπει να ήταν το 1992.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν είχα μείνει στις προφορικές εξετάσεις ενός μαθήματος του Γιάννη του Ρέντζου (Κοινωνική Δημογραφία;). Απ’ όλο το έτος μόνο εμένα είχε αφήσει! Μου είχε πει λοιπόν να ξαναπάω να με εξετάσει την επόμενη μέρα. Καθόμουν και διάβαζα το βράδυ και σκεφτόμουν ότι όλοι οι συμφοιτητές μου θα ήταν στο Θέατρο και θα έβλεπαν την ταινία.
«Δεν πάει στο διάολο» σκέφτηκα, παράτησα το διάβασμα και πήγα και γω να δω την ταινία. Θυμάμαι είπα την άλλη μέρα στον καθηγητή πόσο μου άρεσε η ταινία, πόσο με γοήτευαν (και με γοητεύουν) οι προκολομβιανοί πολιτισμοί της Αμερικής και ο καλός άνθρωπος Γιάννης Ρέντζος με πέρασε!!!
Το Θέατρο ήταν επίσης ήταν γνωστό για την καφετέρια που είχε έξω και πασίγνωστο για τον φραπέ του.
Αυτός ο φραπές ήταν αλήθεια μοναδικός. Ο αφρός του ήταν σαν πηχτή κρέμα, ένα φοβερό πράγμα. Οι εικασίες για το πώς τον έκαναν έδιναν και έπαιρναν. Η πιο διαδεδομένη ήταν ότι χτυπούσαν χώρια τον αφρό σε μεγάλα μπολ με αβγό και έπειτα έβαζαν το μπολ στο ψυγείο για να σφίξει ο αφρός.
Κοντά εκεί ήταν το τέρμα της προκυμαίας, το οποίο μου άρεσε πολύ και τα μαγαζιά του τα έχω συνδέσει με διάφορες φάσεις.
Εκεί ήταν το μαγαζί με ηλεκτρονικά παιχνίδια «ΕΠΡΕΠΕ», στο οποίο σίγουρα ξόδεψα περισσότερες ώρες απ’ ότι σε όλες τις αίθουσες του πανεπιστημίου μαζί.
Εκεί ήταν η ταβέρνα «Φανάρι» που πηγαίναμε συχνά τα μεσημέρια για φαγητό και όπου έχω κάνει το πιο «θανατηφόρο» μεθύσι της ζωής μου, τον Ιούνη του 1990. Ε, μικρός ήμουνα, άμαθος στο ουίσκι, παρασύρθηκα ένα βράδυ και ήπια λίγο παραπάνω. Τις επόμενες δύο μέρες ήμουν σαν σε κώμα, όλη μέρα στο κρεβάτι, χωρίς να μπορώ να φάω τίποτα και με μία πλαστική λεκάνη κάτω απ’ το κρεβάτι.
Εκεί ήταν επίσης ο «Κύκνος», μια καφετέρια όπου πηγαίναμε ολόκληρη παρέα 20-25 ατόμων το πρώτο έτος, πάνω από το μισό έτος μας αν σκεφτείς ότι στο έτος ήμασταν καμιά 40ριά άτομα όλα κι όλα.
Τέλος εκεί ήταν δύο μπαράκια που μου άρεσαν αρκετά: το «ΑΝ», που ήταν στον πρώτο όροφο, δίπλα στο «ΕΠΡΕΠΕ» και ένα άλλο ισόγειο, δίπλα στο «Φανάρι», που όμως δεν θυμάμαι πως λέγονταν.
Συνεχίζεται…

Παρασκευή 31 Μαΐου 2013

Η Μυτιλήνη που γνώρισα (μέρος 2ο)

Η Μυτιλήνη που γνώρισα, περισσότερο από μέρη ήταν οι άνθρωποι. Και στην προκειμένη περίπτωση ήταν οι συμφοιτητές στο πανεπιστήμιο, γιατί δεν πολυκάναμε παρέα με άλλα άτομα εκτός πανεπιστημίου.
Η Μυτιλήνη ήταν μεγαλούτσικη πόλη, δηλαδή μικρή ήταν αλλά όχι τόσο μικρή όσο πιθανώς φαντάζονται μερικοί.
Είχε καμιά 30ριά χιλιάδες κατοίκους αλλά ήταν πολύ απλωμένη και αυτό έκανε τις μετακινήσεις με τα πόδια πρόβλημα. Τον πρώτο χρόνο, γιατί μετά εγώ και πολλοί άλλοι, είχαμε μηχανάκια για τις μετακινήσεις μας. Εγώ είχα ένα κόκκινο παπάκι, που με τον καιρό είχε γίνει θρυλικό. Ακόμα ζει και κινείται!
Έμενα σε τρία σπίτια σ’ εκείνη τη μυθική 4ετία 1989-93, αλλά εκείνο που πάντα θα θυμάμαι ως σπίτι μου στη Μυτιλήνη ήταν ένα στούντιο στη Γερμανού Καραβαγγέλη 17  στην Πάνω Σκάλα.
Το σπίτι ήταν ένα μικρό διώροφο με δύο στούντιο κάτω και δύο πάνω (εγώ έμενα στο πάνω αριστερό). Τα στούντιο αυτά ήταν για φοιτητές αλλά υπό τον όρο ότι θα τα αφήναμε τον Ιούνη, με το που τελείωνε η εξεταστική για να νοικιαστούν σε τουρίστες, με 3.000 δραχμές τη βραδιά (εγώ πλήρωνα 17.000 δρχ τον μήνα).
Κατέληξα ότι τελικά τα πάω πολύ καλά με τα νούμερα αφού θυμάμαι πολλές τιμές από την εποχή εκείνη, πολλές από τις οποίες θα αναφέρω παρακάτω.
Το σπίτι αυτό ήταν λοιπόν στην Πάνω Σκάλα, στην παλιά Μυτιλήνη. Εγώ πήγαινα στην πιάτσα (που για μας ήταν η προκυμαία) απ’ την Ερμού, τον εμπορικό δρόμο της Μυτιλήνης.
Η Ερμού, και ας με συγχωρήσουν οι Μυτιληνιοί, ήταν σαν «τούρκικος μαχαλάς» ή μάλλον σαν την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας γι’ αυτόν γιατί πάω στοίχημα πως λίγοι από μας έχουν δει τούρκικο μαχαλά.
Για να πάω στο σπίτι μου λοιπόν, έπαιρνα την Ερμού, έστριβα αριστερά για τον Άγιο Συμεών (αλλά πριν στρίψω αγόραζα συνήθως από ένα μπακάλικο πάνω στην Ερμού ένα γαλακτομπούρεκο και από ένα μανάβικο, ακριβώς πριν στρίψω, μια μπανάνα – 90 δρχ έκανε η μπανάνα, πανάκριβη!), έβγαινα στο πάρκο του Άγιου Ευδόκιμου και ανηφόριζα τη Γερμανού Καραβαγγέλη (συμπτωματικά έμαθα για τον Γερμανό Καραβαγγέλη στη σχολή σ’ ένα μάθημα ιστορίας αλλά δεν θυμάμαι πως λεγόταν το μάθημα) ως το 17.
Και επειδή, όπως έγραψα και παραπάνω, η Μυτιλήνη που γνώρισα ήταν κυρίως άνθρωποι, πολύ κοντά σε μένα έμεναν η Χριστίνα και η Ελένη απ’ το Ηράκλειο.
Η Χριστίνα ήταν ο λόγος που ο (μετά το 2ο έτος) φίλος μου Σπύρος (το 1ο ήταν πολύ απασχολημένος για να έχει φίλους) είχε κάνει τη Μυτιλήνη «ένα τρανό χουριό», όπως λέει και το σχετικό δημοτικό άσμα, αφού είχε εκμηδενίσει τις αποστάσεις στην πόλη μιας και αυτός έμενε στην άλλη άκρη της.
Μέσα στα στενάκια της γειτονιάς μου (που ποτέ δεν έμαθα εντελώς) έμενε η Γιώτα και η Πόπη και λίγο παρακάτω «στη φωλιά» ή αλλιώς στα ενοικιαζόμενα του Κόρακα, έμεναν ουκ ολίγοι συμφοιτητές μας: ο Πούλιος με τον Γιάννη τον Μήτρου, η Πόπη, ο Χρήστος ο Τσαρδακάς, εκ Μελλησάτικων Νέας Ιωνίας Βόλου ορμώμενος  κ.α.
Συχνά οι ανωτέρω καλούνταν και «Άθλιοι της Βίκτωρος Ουγκώ» γιατί τα ενοικιαζόμενα του Κόρακα ήταν πάνω στον ομώνυμο δρόμο.
Ο Πούλιος ήταν ειδική και αμφιλεγόμενη περίπτωση αλλά και ο καλύτερός μου φίλος.
Την ακαδημαϊκή του καριέρα δεν θα την έλεγες και λαμπρή αλλά στο ηλεκτρονικό ποδοσφαιράκι, στο τάβλι, στο πόκερ (θα μιλήσω εκτενέστερα γι’ αυτό άλλη μέρα) και στη δηλωτή ήταν ιδιαίτερα αξιόμαχος.
Ειδικά στο ηλεκτρονικό ποδοσφαιράκι ήταν ο μόνιμος αντίπαλος μου στα ηλεκτρονικά του ΕΠΡΕΠΕ (κυρίως του κάτω, της προκυμαίας, γιατί με το πάνω, της Ηλία Βενέζη, δεν ταυτίστηκα ποτέ) και με εκνεύριζε με το μονότονο παιχνίδι του ενώ εγώ έπαιζα με φαντασία και εμπνεύσεις. Εν ολίγης 20άρικο το 20άρικο (αν θυμάμαι καλά) είχαμε ξοδέψει μια μικρή περιουσία στο ΕΠΡΕΠΕ.
Μάλιστα ήταν ο πρώτος (ναι, ο πρώτος) που είχε αγοράσει έγχρωμη τηλεόραση! Μια μικρή μεν, Philips 17αρα αν θυμάμαι καλά, αλλά με τηλεκοντρόλ δε!!!
Την είχε αγοράσει σε τιμή ευκαιρίας, υποτίθεται, 120.000 δρχ (ούτε και αυτό το θυμάμαι καλά όμως και μπορεί να διορθώσει αν θέλει) από ένα στρατιωτικό πρατήριο.
Το να έχεις, έστω και ασπρόμαυρη, τηλεόραση ήταν τότε ένα προνόμιο και οι καλοί τρόποι επέβαλαν να καλείς στο σπίτι σου, τουλάχιστον στους ποδοσφαιρικούς, αλλά και μπασκετικούς, αγώνες, τους συμφοιτητές που δεν είχαν.
Εγώ είχα μεν μία 14αρα ασπρόμαυρη, μάρκας «μ’ έκαψες» (40.000 δρχ την είχα αγοράσει όμως!), αλλά δεν είχα ραδιοκασετόφωνο (CD-players δεν υπήρχαν τότε).
Ραδιοκασετόφωνο αγόρασα αργότερα του Σταύρου («φυσιολογικά πράγματα» που θα έλεγε και αυτός) και είχα γράψει μια κασέτα του Θέμη Αδαμαντίδη που άκουγα συνέχεια. Θυμάστε το «…Ρόδο Μύκονο και Τζια, στου ονείρου τα νησιά…»; Αυτό μ’ άρεσε!
Συνεχίζεται…

Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

Η ΜΥΤΙΛΗΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ - 1ο ΕΤΟΣ : ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΚΙΡΤΙΜΑΤΑ

Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 1989, Γραμματεία Τμήματός στον Πλάτανο, γράφτηκα στο 1ο έτος του Τμήματος!!! Συνοδευόμουν από τον πατέρα μου και γνωρίστηκα με τους πρώτους συμφοιτητές μου, την Βάσω από τα Φάρσαλα και τον Θανάση από την Τρίπολη!!! Την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 1989, στις 15.00 ήρθα σε επαφή με τους υπόλοιπους συμφοιτητές μου, στο "Κομνηνάκειο" ένα νεοκλασσικό κτίριο που παλιότερα στεγαζόταν Δημοτικό Σχολείο!!! Το κτίριο αυτό αποτελούνταν στο πάνω μέρος, από τέσσερις αίθουσες διδασκαλίας (δύο μεγάλες στα άκρα και δύο μικρότερες εκατέρωθεν του διαδρόμου στο μέσον) και ένα μικρό γραφείο στα αριστερά όπως μπαίνεις, ενώ στο κάτω μέρος ήταν το κυλικείο του κυρ Στρατή με τις κόρες του και οι τουαλέτες!!!
Αργήσαμε να φτάσουμε με τον Κώστα στην συνάντηση και έτσι είδαμε για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο, τους συμφοιτητές μας!!!  Η πρώτη εντύπωση μου ήταν η αμηχανία, άγνωστα πρόσωπα και δέος!!! Η συνάντηση έγινε σε μια επίπεδη αίθουσα όπου επικρατούσε ησυχία, για να ακούσουμε τους Καθηγητές μας, της Μεσαιωνικής Ιστορίας, του Οθωμανικού χώρου και της Κοινωνιολογίας, αν θυμάμαι καλά!!! Διαπίστωσα ότι τα κορίτσια ήταν λιγότερα από τα αγόρια, άρα σκέφτηκα "όποιος προλάβει, πρόλαβε"!!! Βέβαια δέν είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση, μιας και δέν είχα φιλήσει ακόμα γυναίκα και δέν είχα αναπτύξει ποτέ σχέση, έως τότε!!!
Αφού ακούσαμε τους Καθηγητές να ωραιοποιούν το Τμήμα και να είναι αισιόδοξοι για το μέλλον μας, "έπεσα από τον Όλυμπο" όταν μας μίλησαν οι εκπρόσωποι του Φοιτητικού Συλλόγου (εισακτέοι του 1988, πρώτο έτος λειτουργίας του Τμήματος, Δημήτρης από τις Σέρρες, της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και Μανώλης από την Κρήτη, της ΠΑΣΠ ) που μας ενημέρωσαν για την αλλαγή της ονομασίας του Τμήματος σε "Κοινωνικής Ανθρωπολογίας" και ότι δέν υπήρχαν θεσμοθετημένα επαγγελματικά δικαιώματα για τους αποφοίτους, δηλαδή εμάς που θα είμασταν από τους πρώτους πτυχιούχους στην Ελλάδα!!! Μας κάλεσαν να επιλέξουμε μια επιτροπή για να εκπροσωπηθούμε στον Φοιτητικό Σύλλογο και να προωθήσουμε την διαμαρτυρία μας για την απώλεια της Ιστορίας από τον τίτλο του Τμήματος, στο Συμβούλιο Σπουδών, στην Διοικούσα Επιτροπή (δέν υπήρχε τότε Πρυτανεία λόγω του ότι δέν ήταν ο αριθμός των Καθηγητών ΔΕΠ δηλ. μόνιμοι αλλά Συμβασιούχοι)  και στο Υπουργείο Παιδείας!!! Μίλησα στους συμφοιτητές μου για το πόσο αναγκαίο ήταν να διαμαρτυρηθούμε και να αντιδράσουμε στην αλλαγή της ονομασίας και της έλλειψης επαγγελματικής κατοχύρωσης, τονίζοντας ότι επέλεξα το Τμήμα και το ακριτικό Παν/μιο Αιγαίου ελπίζοντας σε καλύτερες συνθήκες μόρφωσης και επαγγελματικής αποκατάστασης!!! Τελικά επιλέχτηκα μαζί με τον Νίκο από την Θεσσαλονίκη και την Λιάνα από την Ηλεία για να εκπροσωπήσουμε τους υπόλοιπους συμφοιτητές μας!!! Στο τέλος αυτής της μέρας πρέπει να είχε πάει 20.00 η ώρα αποφασίσαμε να πάμε για καφέ στο "ΖΟΟΜ" και για ποτό σ΄ένα φοιτητικό στέκι την "ΟΥΤΟΠΙΑ" !!! Λίγο πριν φύγω από την αίθουσα, έμεινε μια συμφοιτήτρια μου μαζί μου, ήταν η Τασούλα από την Σάμο, με την οποία είχα την εξής στιχομυθία :
  - "ξέρω γιατί θες να μας εκπροσωπήσεις στον Σύλλογο;"
  - γιατί, τί εννοείς!!! ρώτησα με απορία,
  - "για να αρέσεις στις συμφοιτήτριες μας και να κάνεις εύκολα σχέση"!!!
  -  δέν με ξέρεις Τασούλα, τώρα με γνωρίζεις και θές να με χαρακτηρίσεις;;;
     πάμε να βρούμε τους άλλους και θα δείς ότι έχεις άδικο, της απάντησα!!!
Δέχθηκε και πήγαμε αρχικά στο "ΖΟΟΜ" μία καφετέρια με ηλεκτρονικά όπου παίξαμε τάβλι!!! Το τάβλι δέν το ήξερα καλά, μόνο το "Πλακωτό" πρόλαβα να μάθω και την κέρδισα 21 φορές!!! Εντυπωσιάστηκε με την τύχη μου και μου πρότεινε να πάμε για την "ΟΥΤΟΠΙΑ"!!! Στήν διαδρομή περάσαμε έξω από την Βιβλιοθήκη του Παν/μιου στην Καβέτσου και εκεί είδαμε ένα ζευγαράκι να φιλιέται, τότε η Τασούλα σκόνταψε και την άρπαξα για να μήν πέσει και εκείνη για να με ευχαριστήσει με φίλησε!!! Ήταν η πρώτη μου φορά που φίλησα στο στόμα γυναίκα!!! Ερωτοτροπήσαμε και στην "ΟΥΤΟΠΙΑ" όπου καθίσαμε στο πατάρι μαζί με τούς άλλους συμφοιτητές!!! Ήταν τα πρώτα ερωτικά μου σκιρτήματα, πρώτη μέρα που γνωρίστηκα με τους συμφοιτητές μου!!!  Θέλαμε πολύ και οι δύο να κάνουμε έρωτα, αλλά δέν είχαμε την δυνατότητα να κάνουμε με ασφάλεια και έτσι το αναβάλαμε για την επόμενη μέρα!!!
Βρεθήκαμε το επόμενο πρωί και πήγαμε σε ένα φαρμακείο στην Ερμού για να προμηθευτούμε τα απαιτούμενα για ασφαλή ερωτική πράξη "προφυλακτικά" και δώσαμε ραντεβού στο "ΖΟΟΜ" το απόγευμα στις 17.00!!! Την περίμενα με αγωνία και ανυπομονησία αλλά δέν εμφανίστηκε ποτέ!!! Τότε απογοητεύτηκα τόσο πολύ που ήπια κονιάκ - φυσούσε κρύος αέρας έξω (είναι γνωστό το κρύο από τον Βοριά που σε πιρουνιάζει στην Μυτιλήνη) - και την περίμενα μέχρι τις 23.00!!! Σκέφτηκα και πήγα μιας και δέν ήξερα που μένει, για να μάθω που είναι, στην Μαρία από την Κρήτη, που έκανε παρέα!!! Πήγα στο σπίτι τής Μαρίας αλλά δέν την βρήκα!!! Τότε σκέφτηκα ότι με κορόϊοδεψε και ότι ήθελε να αποδείξει αυτά που μου είπε, στην πρώτη συνάντηση με τους άλλους συμφοιτητές μας!!!
Την Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 1989 ξεκίνησε το Α΄Εξάμηνο των Σπουδών μου, στο Κομνηνάκειο!!! Τότε βρέθηκα με την Τασούλα στην αίθουσα που πρωτοσυναντηθήκαμε την πρώτη φορά!!! Στο διάλειμμα της είπα ότι δέν θέλω να συνεχίσω μαζί της!!! Η Τασούλα μου δικαιολογήθηκε ότι ήρθε η αδερφή της από την Σάμο και δέν μπορούσε να με δει και να με ειδοποιήσει!!! Τελικά της είπα ότι έχω σχέση και τέλος μαζί της!!! Εκείνη ξέσπασε σε κλάματα και την παρηγορούσε η Λιάνα στα σκαλιά του προαυλίου!!! Ένιωσα άσχημα για την εξέλιξη αυτή αλλά ήταν αναγκαίο για να προχωρήσω αισθηματικά σε άλλη κατάσταση!!!
Τον πρώτο καιρό είχα κλειστεί στο σπίτι και στον εαυτό μου!!! Στην συνέχεια άρχισα να καπνίζω και να μαθαίνω να καπνίζω, εγώ που ήμουν φανατικός αντικαπνιστής σε σημείο που έβγαζα τον Πούλιο από τις Σέρρες έξω από το δωμάτιο μου, στο μπαλκόνι για να καπνίσει!!!Τίς Σπουδές μου τίς είχα παραμελήσει σε τέτοιο βαθμό που είχα περάσει μόνο τρία (3) μαθήματα από τα δώδεκα (12) στις εξεταστικές Α΄& Β΄ Εξαμήνου 1989-90. Στην δε επαναληπτική εξεταστική του Σεπτεμβρίου 1990, χρωστούσα εννιά (9) μαθήματα & πήγα σαν τουρίστας!!! Η μόνη λύση ήταν η αντιγραφή στις εξετάσεις και το σκονάκι πήγαινε σύννεφο!!! Έτσι μπόρεσα να περάσω τον όγκο των μαθημάτων που χρωστούσα, αλλά με χαμηλή βαθμολογία που θα έπαιζε ρόλο μετά στον τελικό βαθμό του πτυχίου μου!!!

Τρίτη 28 Μαΐου 2013

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ : Η ΜΥΤΙΛΗΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ - Η ΑΡΧΗ!!!

Τον Αύγουστο του 1989, λίγο πριν το τέλος του μήνα, αναρτήθηκαν στο Λύκειο από το οποίο αποφοίτησα το 1987 τα ονόματα των εισακτέων στα ΑΕΙ & ΤΕΙ!!! Το όνειρο μου είχε γίνει πραγματικότητα, μετά από τρεις (3) συνεχόμενες προσπάθειες (1987, 1988, 1989) πέτυχα την εισαγωγή μου στην 1η επιλογή μου στο μηχανογραφικό : Τμήμα Ιστορίας & Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Παν/μιο Αιγαίου (Μυτιλήνη)!!!
Όμως επειδή η αδερφή μου δέν πέτυχε την εισαγωγή της, ενώ είχε διαβάσει και ήταν Άριστη μαθήτρια, δέν το διασκέδασα όπως θα ήθελα!!!
Τον Απρίλιο του 1987 είχα πάει πενταήμερη εκδρομή στην Θεσσαλονίκη, ώς τελειόφοιτος της Γ΄Λυκείου!!! Εκεί επισκεφτήκαμε το Αριστοτέλειο Παν/μιο ενώ διεξάγονταν φοιτητικές εκλογές και συγκεκριμένα την Φιλοσοφική Σχολή που φοιτούσε η ξαδέρφη μου Κατερίνα, ενταγμένη στην Πανσπουδαστική (ΚΝΕ), ενώ εγώ συνδικαλιζόμουν με την Μαθητική Ανεξάρτητη Κίνηση (ΜΑ.ΚΙ.) της Ν.Δ. Η ξαδέρφη μου για να με πικάρει φώναξε τις συμφοιτήτριες της Πανσπουδαστικής, οι οποίες με άρχισαν το "πολιτικό καμάκι" για να με κάνουν Κνίτη!!! Φυσικά ώς Λάτρης του Ωραίου Φύλου το γλεντούσα και τις άφησα να με φλερτάρουν!!! Από τότε ονειρευόμουν την φοιτητική ζωή & τον Ερωτισμό της!!! Έτσι πραγματοποίησα το όνειρο μου με Την Βοήθεια Του Θεού (κυριολεκτώ) - είχα αποτύχει στην πρώτη μου προσπάθεια στην Δ΄Δέσμη, Μαθηματικά & Κοινωνιολογία - να περάσω 5ος στο Τμήμα Ιστορίας & Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, που τότε δεχόταν 50 πρωτοετής φοιτητές!!! Βέβαια το είχα δηλώσει 1η επιλογή για τους εξής λόγους : α. νέο τμήμα με 50 μόνο εισακτέους το έτος, β. Ιστορία ώς αντικείμενο που πάντα με γοήτευε, γ. επαγγελματική αποκατάσταση την θεωρούσα τότε δεδομένη!!! Με τα μόρια που είχα συγκεντρώσει μπορούσα να περάσω σε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες Σχολές και κυρίως τις Παιδαγωγικές αλλά τις είχα δηλώσει  επόμενες επιλογές, γιατί εκτιμούσα ότι δέν θα είχα δυνατότητα να εργαστώ μετά το πτυχίο, άμεσα ("στερνή μου γνώση να σ΄είχα πρώτα")!!!
Είχα την τύχη να περάσει μαζί μου στο ίδιο Τμήμα και ένας συμπατριώτης μου, ο Κώστας, τον οποίο γνώρισα όταν βγήκαν τα ονόματα των εισακτέων της περιοχής μας!!! Συνεννοηθήκαμε και συνοδευόμενοι από τον πατέρα μου & την μητέρα του (ο Κώστας είχε χάσει τον πατέρα του), ταξιδέψαμε για την Μυτιλήνη με το πλοίο "ΣΑΠΦΩ" την Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 1989 (οι εγγραφές των πρωτοετών φοιτητών ξεκινούσαν Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 1989)!!! Το ταξίδι ήταν εφιαλτικό, οι άνεμοι μετά το Κάβο Ντόρο έπνεαν 9 μποφόρ, κι εμείς δέν βρήκαμε καμπίνα με αποτέλεσμα να περάσουμε το βράδυ στην γ' θέση (κατάστρωμα)!!! Φτάσαμε στην Μυτιλήνη το πρωί του Σαββάτου 7/10/1989 όπου έβρεχε καταρρακτωδώς και φορτώσαμε τα πράγματα μας σ' ένα ταξί, με προορισμό την Βαρειά, έξω από την πόλη, όπου είχαμε συνεννοηθεί για ενοικιαζόμενα δωμάτια!!! Ο ταξιτζής στον δρόμο μας πρότεινε να μήν νοικιάσουμε έξω από την πόλη, αλλά να βρούμε διαμέρισμα στην πόλη!!! Μας πήγε στην πολυκατοικία του Δημήτρη Καραγκιόζη, Ορέστη Κανέλλη 1 στα Μαύρα Σίδερα, μια περιοχή ανάμεσα από το γήπεδο του Αιολικού και το "Βοστάνειο" Νοσοκομείο της πόλης!!! Εκεί εγκατασταθήκαμε σε ένα ισόγειο επιπλωμένο διαμέρισμα για τα επόμενα δύο (2) χρόνια!!!

Η Μυτιλήνη που γνώρισα (μέρος 1ο)

… Ή εναλλακτικά ο τίτλος μπορεί να είναι «Τότε που ζούσαμε» (δανεισμένος απ’ το μυθιστόρημα του Ασημάκη Πανσέληνου).
Από σήμερα αποτίω φόρο τιμής σε μια πόλη που σημαίνει τόσα πολλά για μένα και που εκεί πέρασα (χωρίς αμφιβολία) τα καλύτερά μου χρόνια. Τη Μυτιλήνη.
Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να γίνει αυτό γιατί όσο περνάει ο καιρός οι μνήμες ξεθωριάζουν (ο άτιμος ο χρόνος, ε; Ακόμα και τραγικά γεγονότα χάνουν την ένταση, αν όχι την ίδια την τραγικότητά τους, όσο περνάει ο καιρός) και φοβόμουν ότι ήδη είχα αρχίσει να ξεχνάω πολλά πράγματα.
Αλλά ξέρετε τι γίνεται; Κάθε φορά που γράφω κάτι εδώ, τα βάζω κάτω και σημειώνω τουλάχιστον αυτά που δεν θέλω να ξεχάσω. Ε, απ’ τη στιγμή που «προσανατόλισα» το μυαλό μου στη Μυτιλήνη, όλα μου ήρθαν στο μυαλό από μόνα τους. Τελικά εκείνα τα χρόνια πρέπει να με σημάδεψαν περισσότερο απ’ ότι νόμιζα.
Ότι γράψω εδώ δεν θα είναι σαν ένας τουριστικός οδηγός, «… η πόλη απλώνεται αμφιθεατρικά κατά μήκος της παραλίας μπλα μπλα», γι’ αυτό όποιος βρει αυτά εδώ τυχαία στο ίντερνετ και ανοίξει για να βρει «τουριστικές» πληροφορίες, την πάτησε!
Όσα θα γράψω, είναι όσα έχουν σημασία για μένα από τα χρόνια εκείνα. Και επειδή ένα μυαλό το έχουμε, ζητάω από όσους παλιούς συνοδοιπόρους με διαβάσουν, να με διορθώσουν όπου δεν τα θυμάμαι καλά ή να με συμπληρώσουν όπου παραλείψω κάποια πράγματα.
Στη Μυτιλήνη λοιπόν έζησα απ’ τον Σεπτέμβρη του 1989 ως τα τέλη του 1993. Σπούδασα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου Κοινωνική Ανθρωπολογία (Ιστορίας & Κοινωνικής Ανθρωπολογίας λεγόταν η σχολή όταν μπήκαμε, αλλά τι τα θες; Στην Ελλάδα, και μάλιστα στην ακαδημαϊκή Ελλάδα, ναι μεν όταν μπαίνεις βγαίνεις, αλλά δεν είναι καθόλου εγγυημένο ως τι βγαίνεις…).
Πρώτη φορά πήγα τον Αύγουστο του 1989 για να βρω σπίτι. Το πλοίο έφευγε απ’ τον Βόλο και έφτανε στη Μυτιλήνη πριν να ξημερώσει. Η πρώτη μου γνωριμία με την πόλη ήταν λοιπόν αρκούντως σκοτεινή.
«Τώρα τι κάνουμε; Προς τα πού να είναι η πόλη;» σκέφτηκα γιατί τα φώτα του λιμανιού με μπέρδευαν.
Τελικά όχι μόνο η πρώτη γνωριμία, αλλά και οι πρώτοι μήνες εκεί ήταν «σκοτεινοί». Τόσο που είχα αποφασίσει να φύγω και να ξαναδώσω Πανελλήνιες για να περάσω σε άλλη σχολή.
Η επίσημη δικαιολογία (προς τους άλλους και προς τον εαυτό μου – τον είχα πείσει και αυτόν!) ήταν ότι η Μυτιλήνη ήταν πολύ μακριά απ’ το σπίτι μου, τώρα όμως καταλαβαίνω ότι ο λόγος ήταν ότι  ήμουν καλομαθημένος και δεν έκανα μακριά απ’ τη μαμά, τον μπαμπά και το χωριό και φεύγοντας πρώτη φορά από το πατρικό στα 18 μου ζορίστηκα πάρα πολύ. Είναι και θέμα χαρακτήρα φαντάζομαι. Και ο δικός μου χαρακτήρας δεν ήταν τότε για «περιπέτειες».
Ως και αποχαιρετιστήριο πάρτυ έκανα! (Το σκέφτομαι τώρα και απ’ τη μια γελάω, απ’ την άλλη οικτίρω τον εαυτό μου και λέω «Τέτοιος ήσουν, τέτοιος είσαι και τέτοιος θα’ σαι»).
Που να ήξερα όμως τι αποκάλυψη θα ήταν τα επόμενα χρόνια…
Συνεχίζεται…

Τρίτη 21 Μαΐου 2013

Μέξικο Σίτυ, η πόλη με τις εκατό διαφορετικές συνοικίες και τα εκατό διαφορετικά πρόσωπα (μέρος 3ο)

Για να συνδέσω αυτό το μέρος με το προηγούμενο, να προσθέσω κάτι για τις τορτίγιες: άλλο οι μεξικάνικες τορτίγιες και άλλο οι ισπανικές.
Ενώ στο Μεξικό τορτίγια λένε, όπως έγραψα, την πίτα από καλαμποκάλευρο, αν ζητήσετε τορτίγια στην Ισπανία, καταρχάς θα σας ρωτήσουν πως την προτιμάτε και τελικά θα σας σερβίρουν μια ομελέτα.
Γιατί η ισπανική τορτίγια είναι στην ουσία ομελέτα, γεμιστή με οτιδήποτε προτιμά κάποιος, τυρί, ζαμπόν, λουκάνικα, μανιτάρια, σπανάκι κ.ο.κ.
Για να επανέλθω, μία τόσο μεγάλη πόλη σαν το Μ.Σ. είναι αδύνατον να την περπατήσεις όλη και να δεις όλα όσα αξίζουν στις λίγες μέρες που συνήθως μένει σε ένα μέρος ο τουρίστας (γιατί στην ουσία και εγώ τουρίστας ήμουν εκεί).
Άσε που αν δεν έχεις σχέση με ένα μέρος, δεν ξέρεις τι πρέπει να δεις. Γι’ αυτό το τελευταίο πρέπει να σε κατατοπίσει ένας ντόπιος, δεν γίνεται αλλιώς.
Για τα αμιγώς «τουριστικά» ακολούθησα την πεπατημένη, που στην περίπτωση του Μ.Σ.  είναι μια πολύ καλή λύση: Turibus λέγεται στα ισπανικά και προφέρεται Τούριμπους.
Είναι τα λεωφορεία που κάνουν τις διαδρομές της πόλης με τα τουριστικά αξιοθέατα.
Στο Μ.Σ. είναι κόκκινα και ανοιχτά πάνω (φυσικά εκεί κάθισα και όχι κλεισμένος κάτω). Σαν συνειδητοποιημένος τουρίστας, έκανα το “Cirquito centro”, τον γύρο του ιστορικού κέντρου της πόλης.
Περάσαμε λοιπόν, μεταξύ άλλων, από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, από το κέντρο του (ιστορικού) κέντρου, που είναι η μεγάλη πλατεία Plaza de la Constitución (Πλατεία Συντάγματος) ή Zócalo, πήραμε τη λεωφόρο Ρεφόρμα, που είναι η μεγαλύτερη λεωφόρος του κόσμου και είναι από μόνη της ένα αξιοθέατο καθώς εκεί είναι μαζεμένα ένα σωρό μνημεία και τέλος περάσαμε απ’ το πάρκο του Τσαπουλτεπέκ και απ’ το Ανθρωπολογικό Μουσείο του Μ.Σ.
Εγώ είχα κάποιο πρόβλημα με τ’ ακουστικά που μας έδωσαν μόλις ανεβήκαμε στο λεωφορείο για ν’ ακούμε τον ξεναγό και τα πέταξα στο κάθισμα. Πάντα προβλήματα με την τεχνολογία…
Αυτό όμως τελικά ήταν καλό γιατί επικεντρώθηκα στο να κοιτάω γύρω και όχι στο να προσπαθώ να καταλάβω τι έλεγε ο ξεναγός στα ισπανικά.
(Ξανα)πρόσεξα λοιπόν ότι το Μ.Σ. έχει πολλά και μεγάλα δέντρα. Όχι σαν αυτά που ξέρουμε απ’ τις ελληνικές πόλεις αλλά μιλάμε για πολύ μεγάλα δέντρα που, αφού ήταν και στις δυο πλευρές του δρόμο και στα διαχωριστικά που συνήθως είχαν οι δρόμοι, ενώνονταν και έκαναν θόλο από πάνω και συχνά έπρεπε να σκύβουμε αφού ήμασταν στην οροφή του λεωφορείου.
Θα ήθελα να γράψω μερικά λόγια τουλάχιστον γι’ αυτά που μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση στη διαδρομή και που νομίζω πρέπει να δει απαραίτητα όποιος επισκέπτεται το Μ.Σ.
Πρώτα πρώτα η Plaza de la Constitución με τον τεράστιο καθεδρικό.
Είναι μία από τις μεγαλύτερες πλατείες του κόσμου και ο τεράστιος καθεδρικός που είναι εκεί είναι ο μεγαλύτερος στη Λατινική Αμερική. Και για να μη νομίζουμε ότι ήταν προνόμιο των εδώ χριστιανών να κάνουν τους ναούς τους στα ερείπια αρχαιοελληνικών ναών, και οι Ισπανοί Conquistadores τιμούσαν προφανώς πολύ αυτή την πρακτική γιατί ο καθεδρικός του Μ.Σ. (Μητροπολιτικός Ναός της Κοιμήσεως) είναι θεμελιωμένος πάνω σε έναν παλιότερο ναό των Αζτέκων (που σίγουρα θα είχε γνωρίσει μεγάλες δόξες τόσο διαδεδομένες που ήταν οι ανθρωποθυσίες στους Αζτέκους).
Πήγα στον Καθεδρικό και με τα πόδια άλλη μέρα και μου έκανε εντύπωση κάτι που είχε στο εσωτερικό του αλλά δεν το θυμάμαι πολύ καλά δυστυχώς. Ήταν σαν ένα εκκρεμές, σαν ένα νήμα της στάθμης, που κρεμόταν από την οροφή. Στο σημείο που έδειχνε αρχικά στο δάπεδο ήταν ζωγραφισμένη μια βούλα η οποία είχε μετακινηθεί πολύ. Αυτό ήθελε να δείξει εκείνο το τεράστιο νήμα της στάθμης: πόσο πολύ μετακινήθηκε ο ναός εξαιτίας των πολλών σεισμών.
Πολύ ωραία ήταν και στο πάρκο ή δάσος ή λόφο του Τσαπουλτεπέκ, το μεγαλύτερο πάρκο σε πόλη της Λατινικής Αμερικής που είχε και μια λιμνούλα μέσα. «Τσαπουλτεπέκ» θα πει στη γλώσσα ναγουάτλ, που χρησιμοποιούσαν και οι Αζτέκοι, «Λόφος με τις ακρίδες».
Άρα (λέω εγώ) α) η γλώσσα ναγουάτλ είχε και πολλούς ήχους «τλ» εκτός από «λτ» και β) κάποια σχέση μπορεί να είχε η γλώσσα ναγουάτλ με τη λέξη «τσαπουλίνες» που είναι οι μικρές, κόκκινες ακρίδες που έφαγα (και ναι, μου άρεσαν πολύ) στην Οαχάκα. Και επειδή στην Οαχάκα δεν ζούσαν Αζτέκοι, η ναγουάτλ πρέπει τελικά να μιλούνταν από πολλούς λαούς στο Μεξικό (μίλησε ο ανθρωπολόγος μέσα μου!).
Και μια και μιλάμε για ανθρωπολογία, στο Μ.Σ. βρίσκεται το μεγαλύτερο ανθρωπολογικό μουσείο του κόσμου, το Museo Nacional de Antropología, το οποίο δεν γινόταν να μην επισκεφτώ.
Το Ανθρωπολογικό Μουσείο είναι μέσα στο πάρκο του Τσαπουλτεπέκ και διαβάστε τι έγινε.
Τη μέρα που το επισκέφτηκα είχε μία έκθεση για τον Αιγυπτιακό πολιτισμό. Είχε λοιπόν δύο ουρές αναμονής, μία για την έκθεση του Αιγυπτιακού πολιτισμού και μία για το κανονικό μουσείο. Εγώ φυσικά ήθελα να δω το μουσείο και τους προκολομβιανούς πολιτισμούς και όχι για την Αρχαία Αίγυπτο (δεν με πολυσυγκινεί άλλωστε).
Η ουρά για την Αρχαία Αίγυπτο ήταν καμιά 500ριά μέτρα, στριφογυριστή μέσα στο δάσος (να φανταστείτε δεν μπορούσα να δω από πού άρχιζε) και η ουρά για το κανονικό μουσείο πολύ μικρή, 5-6 μέτρα.
Αφού λοιπόν το Ανθρωπολογικό Μουσείο ενδιέφερε εμένα, φαντάστηκα ότι θα ενδιέφερε και τους περισσότερους ανθρώπους εκεί, άρα η μεγάλη ουρά θα ήταν για το Μουσείο και εκεί στήθηκα.
Φαντάζεστε πως αισθάνθηκα όταν μετά από κάμποσες ωρίτσες έφτασα στο ταμείο και  μου ήταν ότι η ουρά για το Ανθρωπολογικό Μουσείο ήταν η άλλη! Πάντως ευτυχώς μου έβγαλαν εκεί εισιτήριο και δεν μ’ έστειλαν στο τέλος της κανονικής ουράς…
Το μουσείο αποτελούνταν από πολλά κτίρια, το καθένα απ’ τα οποία στέγαζε και έναν διαφορετικό πολιτισμό.
Επειδή είχα τόσο μεγάλη όρεξη να δω τα πάντα, τα πήρα όλα απ’ την αρχή (κάτι άγνωστους πολιτισμούς του Βόρειου Μεξικού στα σύνορα με τις ΗΠΑ, αρκετές χιλιάδες χρόνια π.Χ) και μοιραία δεν είχα κουράγιο να τελειώσω όταν έφτασα στους πιο γνωστούς (Μάγιας, Αζτέκους κ.λπ.). Αδύνατο να το δεις όλο σε μια μέρα.
Και επειδή είχα τέτοιου είδους ανησυχίες, ο πιο κοντινός αρχαιολογικός χώρος στο Μ.Σ., τον οποίο και επισκέφτηκα τελικά ήταν το Τεοτιουάκαν (ναγουάτλ είναι και αυτά).
Το Τεοτιουάκαν ήταν μια μεγάλη πόλη που ιδρύθηκε περίπου το 600 π.Χ., άκμασε λίγους αιώνες μ.Χ. και εγκαταλείφθηκε μυστηριωδώς περίπου το 750 μ.Χ., άρα πριν φτάσουν στην περιοχή οι Αζτέκοι.
Είναι περίπου μισή ώρα με το αυτοκίνητο από το Μ.Σ. και οι ντόπιοι αποκαλούν το μέρος «Πυραμίδες».
Εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη πυραμίδα του Νέου Κόσμου, σαν ένας λόφος ήταν, η Πυραμίδα του Ήλιου.
Όσοι με ξέρουν προσωπικά μπορεί να μην το πιστέψουν, αλλά ανέβηκα ως πάνω στην πυραμίδα. Και αν κοιτάξετε τη φωτογραφία, δεν ήταν και μικρό κατόρθωμα (ευτυχώς τη μέρα εκείνη δεν έκανε ζέστη, θυμάμαι).
Υπάρχουν και άλλα πολλά πράγματα που μου έκαναν εντύπωση στο Μ.Σ., από διάφορα μέρη μέχρι η συμπεριφορά των ανθρώπων εκεί και από τι φρούτα έβρισκες στα μανάβικα έως πόσο έκανε μισό κιλό τυρί στο σούπερ-μάρκετ (και αυτά μ’ ενδιέφεραν πολύ) αλλά θα χρειαζόμουν βιβλίο για να γράψω όλα.
Να, ένας από τους λόγους που λυπάμαι για την κατάσταση της υγείας μου είναι ότι, ακόμα και αν κάνω και άλλα ταξίδια εκεί, δεν θα είναι όπως τότε που ήμουν υγιής.

Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

Μέξικο Σίτυ, η πόλη με τις εκατό διαφορετικές συνοικίες και τα εκατό διαφορετικά πρόσωπα (μέρος 2ο)

Καταρχάς θέλω να ξεκαθαρίσω ότι αυτά που θα γράψω σήμερα αφορούν τα μέρη του Μ.Σ. που είδα προσωπικά, εκεί που κινούμουν με λίγα λόγια.
Ασφαλώς το Μ.Σ. έχει και αυτές τις παραγκουπόλεις γύρω γύρω όπου μένουν οι φτωχοί και οι παρίες (θυμάμαι το 2004 που πήραμε το ευρωπαϊκό η El Pais είχε τίτλο “Arriba parias del mundo!” «Ζήτω οι παρίες του κόσμου!». Έτσι είναι, και εμείς είμαστε ένα είδος παρίες αν το δεις σφαιρικά, σε επίπεδο πλανήτη) αλλά εγώ δεν τις είδα από κοντά.
Μόνο από μακριά τις είδα, π.χ. απ’ το λεωφορείο όταν βγαίναμε έξω απ’ την πόλη έβλεπα τις παραγκουπόλεις να σκαρφαλώνουν στις πλαγιές γύρω γύρω απ’ το Μ.Σ. σαν έρπητας.
Α, ναι. Μια διαφορά με την Αθήνα είναι ότι στο Μ.Σ. οι «καλές» συνοικίες είναι κοντά στο κέντρο και οι παραγκουπόλεις έξω απ’ την πόλη.
Επίσης, ίσως γιατί κινούμουν στις, ας τις πούμε, «καλές» περιοχές της πόλης, δεν ένιωσα ανασφάλεια ή ότι απειλούμαι, ακόμα και όταν πολλά βράδια περπατούσα μόνος στο διαχωριστικό της Alfonso Reyes στην Colonia Condesa, με τα χέρια στις τσέπες (το συνήθιζα) και πολλά πράγματα στο μυαλό.
Όμως προφανώς η μεγάλη εγκληματικότητα δεν είναι μύθος και αυτό το καταλάβαινα επειδή όλα (μα όλα) τα σπίτια είχαν σιδερένια κάγκελα στα παράθυρα του ισογείου. Αν δείτε τη φωτογραφία πάνω αριστερά θα καταλάβετε.
Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι μέσα στις τράπεζες απαγορεύεται αυστηρότατα να μιλάς στο κινητό ή να μπαίνεις με γυαλιά ηλίου.
Επίσης έμαθα ότι υπάρχουν και περιοχές και δρόμοι που τους αποφεύγουν και οι ντόπιοι. Αλλά, το επαναλαμβάνω, εγώ ποτέ δεν αισθάνθηκα ανασφάλεια.
Αυτό λοιπόν που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι το Μ.Σ. είναι ένας σκιερός τόπος, μια σκιά από μεγάλα δέντρα που έκανε το μέρος να φαίνεται κάπως σκοτεινό.
Αν δεν έχει δει κάποιος το μέρος δύσκολα μπορεί να καταλάβει τι εννοώ. Ίσως οι φωτογραφίες μπορούν να βοηθήσουν κάπως και πιστέψτε με είναι πολύ αντιπροσωπευτικές των συνοικιών που πήγα.
Και για να μην γράφω πάντα «των συνοικιών που πήγα», κινούμουν λοιπόν κυρίως στην Colonia Condesa, ενώ επισκέφτηκα και την Colonia Roma (όπως καταλαβαίνετε “Colonia” είναι η συνοικία), το Coyoacan και το Polanco (θα γράψω παρακάτω γι’ αυτό).
Τα σπίτια εκεί δεν έμοιαζαν καθόλου με τα δικά μας. Μερικές φορές νόμιζες ότι έμοιαζαν με τα νεοκλασικά της Πλάκας, αλλά και πάλι όχι εντελώς.
Το πιο in μέρος του Μ.Σ. είναι το Polanco. Είναι μία συνοικία όπου υπάρχουν τα καλύτερα εμπορικά μαγαζιά της πόλης και επίσης πολλές καφετέριες, μπαρ και εστιατόρια.
Γενικώς είναι πολύ δημοφιλή εκεί τα ιταλικά και τα αργεντινέζικα εστιατόρια αλλά τα μέρη όπου είναι τα στέκια εκεί δεν μοιάζουν με τα δικά μας.
Δεν υπάρχουν εκεί αυτοί οι πεζόδρομοι με τις καφετέριες που υπάρχουν εδώ ή τραπέζια από μπαρ στα πεζοδρόμια. Τα τραπέζια είναι μέσα στο κάθε μαγαζί αν και ο καιρός εκεί είναι γενικά καλός.
Παρεμπιπτόντως, δεν ξέρω γιατί, αλλά πολλοί φαντάζονται το Μ.Σ. σαν ένα τροπικό, ζεστό μέρος.
Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν υπάρχουν μεγάλες ζέστες εκεί. Η αλλαγή των εποχών εκεί ακολουθεί τη δική μας π.χ. τον δικό μας χειμώνα έχουν και αυτοί τον χειμώνα τους, αλλά η θερμοκρασία σπάνια πέφτει εκεί κάτω από τους 7-8 βαθμούς. Και αντίστοιχα το καλοκαίρι σπάνια ανεβαίνει πάνω από τους 27-28 βαθμούς.
Απ’ τον Μάιο ως τον Οκτώβριο είναι η εποχή των βροχών στο Μ.Σ. Δεν βρέθηκα εκεί τέτοια εποχή αλλά μου είπαν ότι βρέχει κάθε μέρα.
Τα πιο δημοφιλή μαγαζιά με fast food εκεί είναι οι taquerias, οι τακερίες.
Τις μεξικάνικες πίτες από καλαμποκάλευρο τις λένε tortillas, τορτίγιες. Είναι πολύ πιο λεπτές από την πίτα του γύρου και είναι πολύ δημοφιλείς εκεί. Τις πουλάνε και στους φούρνους και πολλοί παίρνουν αυτές αντί για ψωμί.
Οι τοτίγιες όπως έγραψα είναι από καλαμποκάλευρο (γενικά το καλαμπόκι εκεί είναι βασικό συστατικό στην κουζίνα τους) αλλά πρόσεξα ότι εδώ βρίσκεις (κυρίως στα σούπερ-μάρκετ) από στάρι και όχι από καλαμπόκι, άρα δεν είναι αυθεντικές μεξικάνικες.
Μάλλον το κάνουν για να είναι πιο οικεία σε μας εδώ η γεύση τους, γιατί από καλαμπόκι έχουν λίγο περίεργη γεύση. Εμένα πάντως μ’ άρεσαν.
Αυτές τις πίτες λοιπόν, τις τορτίγιες, τις γέμιζαν με διάφορα πράγματα (πολύ αγαπητός είναι εκεί ο κόλιανδρος) και αυτά είναι τα tacos, που πουλάνε στις τακερίες όπως εδώ τους γύρους.
Τα τάκος είναι μικρούλικα. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα σε ένα τέτοιο μαγαζί και με ρώτησα ο σερβιτόρος πόσα θέλω του είπα «Ξέρω γω; Βάλε καμιά 10ριά». Θα σκέφτηκε «Χιουμορίστας ο ξένος» και τελικά έφαγα 3+3+2.
Τα τάκος λοιπόν τα σερβίρουν μαζί με πιατάκια από σάλτσες, καυτερές οι περισσότερες. Εδώ είμαστε…
Όλοι ξέρουν φαντάζομαι ότι η μεξικάνικη κουζίνα έχει πολλά πικάντικα φαγητά αλλά πιστέψτε με: πολλές σάλτσες εμείς δεν μπορούμε καν να τις φάμε τόσο πολύ που καίνε.
Πολλοί μπορεί να πήγαν εδώ σε κάποιο μεξικάνικο εστιατόριο και να δοκίμασαν κάτι πικάντικο.
Εδώ το κάνουν πιο ήπιο, μόνο σαν φολκλόρ, να τρως και να λες «Έφαγα καυτερό μεξικάνικο». Αλλά εκεί πραγματικά εμείς δεν μπορούμε να φάμε πολλές από τις σάλτσες τους.
Οι Μεξικάνοι πάντως τις τρώνε. Συμπέρασμα: το στομάχι εκπαιδεύεται, δεν είναι βιολογικό το θέμα. Δεν είναι ότι θέλουν τα φαγητά τους πικάντικα για λόγους φολκλόρ, δεν μπορούν να τα φάνε αλλιώς.
Εγώ πάντως απέφευγα τις κόκκινες και πράσινες σάλτσες γιατί ήταν πολύ επικίνδυνες. Με τον καιρό έμαθα ότι μόνο κάτι καφέ σάλτσες, από φασόλια, μπορούσα να πλησιάσω.
Συνεχίζεται…