"Το Κίνημα του Ναυτικού" Μάϊος 1973

 

Ως ελάχιστο φόρο τιμής για τον Θάνατο του Γενναίου Ναυάρχου ε.α. Νίκου Παπά, θα αναφερθώ περιληπτικά στο γεγονός του Κινήματος του Ναυτικού και την φυγή του Αντιτορπιλικού "ΒΕΛΟΣ" στο λιμάνι του Fiumicino στην Ιταλία!!!

Το τότε Βασιλικό Ναυτικό είχε από νωρίς διαχωρίσει την στάση του απέναντι στο Στρατιωτικό Καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967!!! Συμμετείχε στο Κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου κατά της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών στις 13 Δεκεμβρίου 1967, αλλά η ανεπάρκεια προπαρασκευής του εγχειρήματος και η αδυναμία του Βασιλιά να αντισταθεί δυναμικά, με την Βασιλική Αεροπορία και το Βασιλικό Ναυτικό που είχαν παραμείνει πιστές στις διαταγές του, οδήγησαν στην φυγή του ίδιου και της οικογένειας του στην Ιταλία!!! Τότε η Δικτατορία έκανε το πρώτο ξεκαθάρισμα φιλοβασιλικών στις Ένοπλες Δυνάμεις για να ισχυροποιηθεί και να επιβιώσει για τα επόμενα επτά μαύρα χρόνια!!! Το 1969 άρχισαν οι διεργασίες για μύηση Αξιωματικών κυρίως του Ναυτικού που με την συνδρομή πολιτικών όπως ο Πέτρος Γαρουφαλιάς πρώην Υπουργό Άμυνας και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, πρώην Υπουργό Εξωτερικών, προπαρασκεύασαν το Κίνημα κατά της Δικτατορίας!!! Με κάθε μυστικότητα και κάτω κυριολεκτικά από την "μύτη" της Χούντας οργάνωναν την ανατροπή της!!! Το Κίνημα είχε αρχικά σχεδιαστεί να απαγάγει τον Γ. Παπαδόπουλο κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων της Ναυτικής Εβδομάδας του 1973!!! Αλλά δέν υπήρξε συνέχεια λόγω διαφοροποίησης των αποτελεσμάτων της ενέργειας αυτής!!! 

Το Κίνημα θα εκδηλωνόταν στις πρώτες ώρες της 23ης Μαΐου 1973!!! Τις βραδινές ώρες της 21ης Μαΐου υπήρξαν οι πρώτες ενδείξεις ότι το κίνημα είχε προδοθεί!!! Στις 23 Μαΐου οι μυημένοι Αξιωματικοί τίθενται υπό περιορισμό, ενώ η Ε.Σ.Α. εισβάλει στο Ναύσταθμο. Οι πρώτες συλλήψεις δεν αργούν να γίνουν!!! Στις 25 Μαΐου ο Αντιπλοίαρχος Νίκος Παπάς  και το Αντιτορπιλικό «ΒΕΛΟΣ» παίρνουν την απόφαση να αποχωρήσουν αιφνιδιαστικά από την άσκηση του ΝΑΤΟ και να καταπλεύσουν στο Fiumicino της Ιταλίας, όπου το πλήρωμά του ζήτησε πολιτικό άσυλο, επιφέροντας σημαντικό πλήγμα στη Χούντα!!!
Τη σημασία των γεγονότων στο Ναυτικό προέβαλλαν έντονα οι ξένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί στα ελληνικά προγράμματα και η πληροφορία περί ανταρσίας του «ΒΕΛΟΣ», κυριάρχησε στη διεθνή ειδησεογραφία για πολλές ημέρες!!! Στην Ελλάδα, οι πολίτες μπορούσαν να ενημερωθούν από τις ελληνικές εκπομπές του βρετανικού BBC και της γερμανικής DW!!! Η ενέργεια του Ναυτικού προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό!!!
Το Κίνημα του Ναυτικού, η σημαντικότερη ίσως αντίσταση μέχρι τότε, οργανώθηκε με σκοπό την απελευθέρωση της Χώρας και όχι μιας απλής αντικατάστασης των δικτατόρων!!! Σύμφωνα με τη Χούντα, πολιτικός σύμβουλος των Κινηματιών ήταν ο Ε. Αβέρωφ και ότι στις 19 Μαΐου, παρεδώθηκε στους Κινηματίες σχέδιο Διαγγέλματος, το οποίο θα απηύθυναν από τη Σύρο!!! Ο δε Π. Γαρουφαλιάς, είχε αναλάβει να ενισχύσει του κινηματίες με οικονομική βοήθεια για τη παροχή βοήθειας στις οικογένειες των μονίμων αξιωματικών, των υπηρετούντων στα πλοία τα οποία σχεδίαζαν να κινήσουν οι Κινηματίες!!!
Το καθεστώς θεώρησε εμπλεκόμενο και τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και αμέσως μετά, στις 1 Ιουνίου 1973, κατάργησε τη Βασιλεία και ανακήρυξε Προεδρική Δημοκρατία!!!
Το σημαντικότερο αποτέλεσμα του Κινήματος του Ναυτικού ήταν η ανανέωση της αντίστασης, αφού από το 1971 η Χούντα είχε δώσει την αίσθηση ότι είχε εδραιωθεί και ότι όλες οι ένοπλες δυνάμεις ήταν με το μέρος της!!!

         

Και όμως, ο φιλελληνισμός υπάρχει

Πάλι με καθυστέρηση θα γράψω σήμερα αφού ήθελα τα σημερινά να μην απέχουν και πολύ με την εθνική επέτειο της 25^ης Μαρτίου.

Και μ’ αυτά που συμβαίνουν στην Κύπρο (αλλά και στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια), πολλοί θα νομίζουν ότι τελικά ο φιλελληνισμός είναι ένας μύθος.

Μύθος; Λάθος! Ο φιλελληνισμός υπήρχε και υπάρχει.

Το ξέρετε ότι η λέξη «φιλέλληνας» υπάρχει σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου; Αν γράψετε philhellene στα αγγλικά δεν θα σας το κοκκινίσει η αυτόματη διόρθωση.

Αντίθετα «φιλοάγγλος», «φιλογερμανός», «φιλοπακιστανός» ή ότι άλλο, δεν υπάρχει.

Ε, κάποιος λόγος θα υπάρχει. Η γλώσσα είναι συμβολισμός. Υπάρχουν λέξεις μόνο αν έχουν το «αντίκρυσμά» τους σε κάποια υφιστάμενη έννοια. Λέμε «καρέκλα» επειδή υπάρχει αυτό το πράγμα με τα τέσσερα πόδια, η καρέκλα.

Αν και ο όρος «φιλέλληνας» είναι πολύ ευρύς, συνήθως τον συνδέουμε με την ελληνική επανάσταση του 1821 και με τους ξένους υπηκόους που βοήθησαν με τον ένα ή άλλο τρόπο το επαναστατημένο ελληνικό έθνος τότε.

Ο πιο συνηθισμένος, αλλά και ο πιο συγκινητικός, τρόπος να βοηθήσουν την ελληνική επανάσταση ήταν να καταταγούν εθελοντές και να αποδείξουν τον φιλελληνισμό τους στο πεδίο της μάχης.

Τι πιο συγκινητικό απ’ το να αφήσεις τη βόλεψή σου και να ρισκάρεις τη ζωή σου, ή και να τη θυσιάσεις, για κάτι που δεν είσαι υποχρεωμένος; Αλλιώς θα ήταν π.χ. αν ήταν υποχρεωμένοι να καταταγούν ή αν πολεμούσαν για τη δική τους πατρίδα.

Και μάλιστα την εποχή εκείνη, με τόση δυσκολία στη μετακίνηση εξαιτίας των μεγάλων αποστάσεων, των οικονομικών επιβαρύνσεων ή και των απαγορεύσεων των αρχών των πατρίδων τους ή άλλων χωρών απ’ όπου έπρεπε να περάσουν.

Οι καταγεγραμμένοι φιλέλληνες, με αυτήν την έννοια, είναι περίπου 940 και προηγούνται όσοι προέρχονται, ναι και ας μας φαίνεται παράξενο σήμερα, από τις γερμανικές χώρες (η ενοποίηση της Γερμανίας έγινε 50 χρόνια μετά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης). 342 λοιπόν Γερμανοί καταγράφηκαν ότι πολέμησαν στην Επανάσταση με το μέρος των Ελλήνων.

Πάρα πολλοί  από τους φιλέλληνες πολεμιστές σκοτώθηκαν στην καταστροφική μάχη του Πέτα, στην Άρτα, το 1822.

Η συντριβή οφειλόταν εν πολλοίς στην εγκατάλειψη του πεδίου της μάχης ενός από τους Έλληνες οπλαρχηγούς, τον Γώγο, που προσχώρησε στη συνέχεια στους Τούρκους.

Η ιστορία μας έχει Μαραθώνες και Θερμοπύλες, αλλά έχει και Εφιάλτες και Γώγους. Τι να κάνουμε; Έτσι είναι. Δεν φταίνε συνέχεια οι ξένοι για ότι κακό μας συμβαίνει.

Πέρα όμως από τους φιλέλληνες που συμμετείχαν στα πολεμικά πεδία υπήρξαν και άλλοι που βοήθησαν με άλλους τρόπους την ελληνική υπόθεση. Ο Βίκτορ Ουγκό, ο Αλεξάντρ Πούσκιν, ο Τζωρτζ Κάνινγκ είναι μερικοί μόνο από τους γνωστότερους.

Αλλά φυσικά εκείνος που δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι άλλαξε τον ρου της ελληνικής επανάστασης  ήταν ο Λόρδος Βύρωνας. Σε βαθμό που ο ίδιος ο Μέτερνιχ, ας πούμε ο κακός της εποχής, διαμήνυσε στον Σουλτάνο: «Δεν θα μπορούμε στο μέλλον να σας βοηθήσουμε όπως πριν. Δυστυχώς, μεσολάβησε το Μεσολόγγι» - αναφερόταν όχι μόνο στα γεγονότα του Μεσολογγίου αλλά και στον θάνατο εκεί του Λόρδου Βύρωνα.

Ο Λόρδος Βύρωνας δεν ήταν κανένας τυχαίος στην εποχή του. Ήταν πασίγνωστος ποιητής και ποτέ άλλοτε ένας άνθρωπος με τον θάνατό του δεν έκανε τόσα πολλά για μια υπόθεση, όσο ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι, που ξεσήκωσε ένα τεράστιο κύμα φιλελληνισμού και συμπαράστασης στην Ευρώπη. Όλα τα υπόλοιπα, ο τρόπος ζωής του Βύρωνα, οι ιδιοτροπίες του κ.λπ., είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν όταν το ζητούμενο είναι ο φιλελληνισμός.

Για να επανέλθω στο θέμα μας, πολύ φοβάμαι ότι ο ελληνικός ξεσηκωμός θα πήγαινε στράφι (φροντίσαμε και εμείς οι ίδιοι με τον εμφύλιό μας) χωρίς την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων με τη ναυμαχία του Ναβαρίνου, έστω και αν χαρακτηρίστηκε από τις ίδιες Δυνάμεις προς τον Σουλτάνο ως «θλιβερή παρεξήγηση» για να δικαιολογήσουν την επέμβασή τους  (φαντάζομαι οι «αντιιμπεριαλιστές» της εποχής θα χαρακτήριζαν το γεγονός «απροκάλυπτη επέμβαση στα εσωτερικά άλλου κράτους»), ή χωρίς τα δάνεια της Επανάστασης και τη διπλωματική βοήθεια των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών της εποχής.

Ο φιλελληνισμός όμως δεν αφορά μόνο της περίοδο της ελληνικής επανάστασης.

Για μένα, πραγματικοί φιλέλληνες είναι οι μαθητές και οι καθηγητές απ’ τη Μούρθια της Ισπανίας που έφτιαξαν ένα βίντεο με το οποίο ευχαριστούν την Ελλάδα για τη συνεισφορά της στον παγκόσμιο πολιτισμό και οι πολλές χιλιάδες των ξένων που διαδηλώνουν και συμπαραστέκονται με κάθε τρόπο στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, ξέρετε γιατί;

Δεν το κάνουν για να συμπαρασταθούν σε μια οποιαδήποτε χώρα που μαστίζεται από την οικονομική κρίση. Μην έχετε αμφιβολία ότι αν στη θέση της Ελλάδας ήταν μια οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν θα προκαλούσε αυτές τις εκδηλώσεις υποστήριξης.

Όμως αυτοί οι ξένοι άνθρωποι το κάνουν για την Ελλάδα.

Κύπρου Ανάβασις ΙΙ

Σε συνέχεια των όσων έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση και επειδή το θέμα της Κύπρου δεν μ’ αφήνει σε ησυχία, θέλω να προσθέσω μερικά ακόμα πράγματα.

Πρώτα πρώτα, πιστεύω ότι θα υπάρξει συμφωνία στο σημερινό Eurogroup και η Κύπρος θα τη σκαπουλάρει τελικά.

Τελικά θα υπάρξει κούρεμα στις καταθέσεις πάνω από 100.000 €. Τώρα, πόσο θα είναι αυτό το κούρεμα, δεν είμαι και μάγος να ξέρω.

Σε συνέχεια λοιπόν των όσων έγραψα στην «Κύπρου Ανάβασις» (στην περίπτωση μου βέβαια η κατάβαση είναι δυσκολότερη από την ανάβαση. Θυμάμαι και γελάω μόνος μου που πήγα να σωριαστώ κατεβαίνοντας ένα καλντερίμι στο Μέτσοβο το περασμένο καλοκαίρι. Γελάω τώρα εκ του ασφαλούς δηλαδή, γιατί τότε ήταν τραγικό) θέλω να προσθέσω και μερικά άλλα πράγματα.

Ήμουν και είμαι αντίθετος στο να βάλεις χέρι στις καταθέσεις του οποιοδήποτε. Σάμπως όμως και εμάς εδώ δεν μας έβαλαν χέρι στους μισθούς μας; Κούρεμα δεν έγινε και εδώ στα εισοδήματα;

Γι’ αυτό λέω: υπό αυτές τις συνθήκες το κούρεμα που μάλλον θα γίνει στις κυπριακές καταθέσεις πάνω από 100.000 € είναι αποδεκτή λύση και προτιμότερη από το γενικότερο κούρεμα των εισοδημάτων.

Και υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα που απορώ πως και δεν το αναφέρει κανένας. Όλοι αυτοί οι καταθέτες κέρδισαν σε σχέση με τους καταθέτες άλλων χωρών από το, ας το πούμε έτσι, ειδικό καθεστώς του κυπριακού τραπεζικού συστήματος (χαμηλή φορολόγηση κ.λπ.). Αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος που δικαιολογεί την απόφαση τα χρήματα του πακέτου διάσωσης να εξευρεθούν, στο μεγαλύτερο σύνολό τους, από το κούρεμα των καταθέσεων και όχι από γενικό κούρεμα των εισοδημάτων ανεξαιρέτως.

Να γιατί το κυπριακό πρόβλημα είναι πολύ διαφορετικό απ’ το ελληνικό. Η Κύπρος έχει το μισό δημόσιο χρέος από την Ελλάδα σε ποσοστό επί του ΑΕΠ αλλά έχει το τριπλάσιο μέγεθος τραπεζικού τομέα (καταθέσεις και δάνεια) αν και 11 φορές μικρότερο πληθυσμό από την Ελλάδα!

Γι’ αυτό και η περίπτωσή της μοιάζει περισσότερο με αυτήν της Ισπανίας, παρά με της Ελλάδας.

Παρεμπιπτόντως διάβασα ότι εξετάζεται η περίπτωση κουρέματος και στις ισπανικές καταθέσεις αλλά εγώ επιμένω ότι η περίπτωση της Κύπρου είναι ειδική και μοναδική (η Κύπρος, ναι, είναι τραπεζικός/φορολογικός παράδεισος ενώ η Ισπανία δεν είναι).

Για να δούμε λοιπόν και τι θα αποφασίσει το απόγευμα το Eurogroup.

Αν και είπαμε, έστω και την τελευταία στιγμή η Κύπρος θα σωθεί.

Κύπρου Ανάβασις

Μπερδεμένη εξακολουθεί να είναι η κατάσταση στην Κύπρο αν και τα μηνύματα από τη συνάντηση τεχνοκρατών του κυπριακού υπουργείου οικονομικών με στελέχη της τρόικας το απόγευμα ήταν μάλλον θετικά. Για να δούμε τι αποφάσεις θα πάρει αύριο (σήμερα, πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβω) το Eurogroup, αν και εγώ βλέπω συμφωνία στον ορίζοντα τώρα που η κυπριακή Κυβέρνηση πήγε με τα νερά της Ε.Ε.

Το μπλέξιμο πάντως είναι χοντρό και θα ήταν χοντρότερο αν η κυπριακή πλευρά εξακολουθούσε να επιμένει στην απόρριψη κάθε φορολόγησης (κουρέματος) των τραπεζικών καταθέσεων.

Πολλοί πάντως εδώ είχαν σπεύσει να υμνήσουν το κυπριακό ΟΧΙ στο κούρεμα των καταθέσεων και μάλλον τώρα απογοητεύτηκαν από την κυπριακή υπαναχώρηση.

Ένα δεν καταλαβαίνω όμως: ο ίδιος ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν είχε μιλήσει προεκλογικά για φορολόγηση των καταθέσεων εδώ; Ο εκπρόσωπός του, ο Λαφαζάνης, τα είχε μπλέξει και το είχε πάει πολύ μακρύτερα το πράγμα, λέγοντας την περασμένη άνοιξη ότι αν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. γίνει Κυβέρνηση θα επανεκκινήσει την οικονομία με ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα που θα στηριχτεί σε ένα είδους εθνικοποίηση των τραπεζών.

Δηλαδή τι παραπάνω αποφάσισε το Eurogroup για την Κύπρο;

Αφήστε που στην περίπτωση του Eurogroup, μόνο ένας άσχετος δεν βλέπει ότι η Ε.Ε. δεν θέλει να πιάσει τους απλούς καταθέτες, αλλά τους μεγαλοκαρχαρίες και αυτούς που απ’ ότι λέγεται, ξεπλένουν πολύ μαύρο χρήμα στην Κύπρο και να τους βάλει, εκόντες άκοντες, να συνεισφέρουν στο πακέτο διάσωσης της Κύπρου.

Δηλαδή, τι; Θα ήταν προτιμότερο τα χρήματα που απαιτούνται για τη διάσωση της Κύπρου να βρίσκονταν από μειώσεις μισθών και κόψιμο επιδομάτων;

Αλλά γιατί αρνήθηκε αρχικά ο Πρόεδρος της Κύπρου την πρόταση να γίνει μεν φορολόγηση των καταθέσεων, αλλά να εξαιρεθούν οι «μικροκαταθέτες» κάτω των 100.000 €; (ούτε μικροκαταθέτης δεν είμαι ρε γαμώτο;)

Γιατί έτσι θα έτριζε το οικονομικό οικοδόμημα της Κύπρου που στηρίζεται στις τραπεζικές υπηρεσίες. Με άλλα λόγια, οι ξένοι καρχαρίες που αντί να πάνε τα ωραία τους λεφτά στα νησιά Καϋμάν για να τα κρύψουν απ’ την ψηλή φορολογία της χώρας τους, τα πάνε στην Κύπρο και έχουν τα λεφτά τους και σιγουρεμένα και σε ευρώ, θα την έκαναν αν τους έβαζαν χέρι στην Κύπρο.

Ενώ ο Αναστασιάδης ήθελε και την πίτα ολόκληρη (να είναι η Κύπρος φορολογικός/τραπεζικός παράδεισος) και τον σκύλο χορτάτο (να είναι μέσα στην Ε.Ε. και το ευρώ). Εμ, γίνεται αυτό;

Είναι σαν να ήθελαν να πάρουν από μας τη θάλασσα. Δεν θα βουλιάζαμε χωρίς τον τουρισμό και τη ναυτιλία; Ναι, αλλά το να στηρίζεις την οικονομία σου στον τουρισμό και τη ναυτιλία το βλέπω θεμιτό,  αλλά το να τη στηρίζεις  στην παροχή αμφιβόλου νομιμότητας και ηθικής τραπεζικών υπηρεσιών δεν το βλέπω και τόσο θεμιτό και μάλλον  πρέπει ν’ αλλάξει.

Άσε που πάνω σ’ αυτό στηρίζεται μια μεγάλη παρανόηση που μας έκανε να πιστεύουμε στο κρυφό χαρτί της Ρωσίας.

Αν οι Βαρδινογιανναίοι και οι Αγγελοπουλαίοι πάνε τα λεφτά τους στα νησιά Καϋμάν (θα παρεξηγηθώ από τους Καϋμανούς στο τέλος ότι έχω κάτι με τα ωραία νησιά τους) αυτό θα σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι στο πλευρό των Καϋμάν;

Γιατί αυτό συμβαίνει με την Κύπρο. Διάφοροι Ρώσοι ολιγάρχες μεταφέρουν εκεί τα λεφτά τους και δεν μπορούν να τους τσακώσουν στη Ρωσία για να τους φορολογήσουν (ένα πράγμα σαν τους περισσότερους από αυτούς που είναι στη λίστα Λαγκάρντ).

Η αλήθεια είναι ότι η Ρωσία όχι μόνο δεν πάει την Κύπρο, αλλά και είναι εξοργισμένη μαζί της (το πολύ πολύ να θέλει να βάλει χέρι στο φυσικό αέριο εκεί ή να θέλει να έχει καμιά ναυτική βάση στην Κύπρο).

Άκουσα επίσης να λένε ότι τώρα άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και πουθενά δεν θα είναι εγγυημένες οι τραπεζικές καταθέσεις.

Δεν είναι όμως έτσι. Η περίπτωση της Κύπρου είναι μοναδική και ιδιαίτερη. Γιατί στα πακέτα διάσωσης της Ελλάδας και των άλλων χωρών δεν προβλέφθηκε (και ούτε θα προβλεφθεί) κούρεμα καταθέσεων; Δεν «τους» είχε κόψει τότε; Μόνο στην Κύπρο είδαν οι ηγέτες της Ευρωζώνης αυτή την πηγή χρηματοδότησης για το πακέτο διάσωσης;

Και κάτι πολύ καλό που άκουσα στην τηλεόραση: είχε πει κάποτε Ευάγγελος Αβέρωφ ότι όλη η ιστορία του κυπριακού ζητήματος είναι μια σειρά χαμένων ευκαιριών (Συμφωνία της Ζυρίχης, Άτσεσον κ.λπ.), όπου κάθε προηγούμενη χαμένη ευκαιρία ήταν καλύτερη απ’ την επόμενη.

Κάτι τέτοιο δεν πάει να γίνει και τώρα; Να δείτε ότι οι όροι της τελικής συμφωνίας θα είναι πολύ δυσμενέστεροι για την Κύπρο από τους όρους τη πρότασης που απέρριψε η κυπριακή Βουλή την προηγούμενη βδομάδα.

Αριστοτέλης Ωνάσης: Ένας κολοσσιαίος Έλληνας!

Δούλευα αυτό το άρθρο για να το αναρτήσω την προηγούμενη Παρασκευή που συμπληρώθηκαν 38 χρόνια από τον θάνατο του Αριστοτέλη Ωνάση (πέθανε στις 15 Μαρτίου του 1975), αλλά δεν πρόλαβα.

Και ήθελα να κάνω αυτή την ανάρτηση όχι μόνο για να το ψάξω λίγο γι’ αυτόν τον μυθικό συμπατριώτη μας αλλά μήπως και βρω μια απάντηση σε κάτι που σκέφτομαι χρόνια τώρα (να, τέτοια πράγματα σκέφτομαι αντί για πιο… εμ, φυσιολογικά, ας τα πω έτσι, και έφτασα εδώ που έφτασα): Πως γίνεται κάποιος να ξεκινάει απ’ το μηδέν, να πάει άφραγκος σε έναν άγνωστο τόπο, άγνωστος μεταξύ αγνώστων και όχι μόνο να επιβιώνει (για μένα και αυτό θα ήταν ζητούμενο) αλλά να φτάνει και στην κορυφή του κόσμου! Πως γίνεται;

Κατέληξα βέβαια στο συμπέρασμα ότι για κάθε έναν που, σαν τον Ωνάση, πετυχαίνει και γίνεται γνωστός, χιλιάδες άλλους τους τρώει το σκότος. Αλλά επειδή αυτοί ποτέ δεν γίνονται γνωστοί, αναπτύχτηκε ο μύθος του αυτοδημιούργητου μεγιστάνα που ξεκίνησε απ’ το μηδέν. Οπότε αν το σκεφτεί να το επιχειρήσει κάποιος από μας, το πιο πιθανό είναι (να το πω λαϊκά) να τον φάει η μαρμάγκα παρά να γίνει μεγιστάνας.

Ο Ωνάσης λοιπόν, γεννήθηκε το 1906 στη Σμύρνη. Σε ηλικία 16 ετών ήρθε στην Ελλάδα, σαν πρόσφυγας, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και αφού έμεινε λίγο στην Αθήνα υπό άθλιες συνθήκες, όπως όλοι σχεδόν οι μικρασιάτες πρόσφυγες, έφυγε με 250 δολάρια στην τσέπη για την Αργεντινή (ερώτημα 1^ο: που βρήκε τα 250 δολάρια και τα λεφτά για τα εισιτήρια; Αυτό το ξέρω οπότε το απαντώ εγώ: ο πατέρας του ήταν έμπορος καπνού στη Σμύρνη, άρα μάλλον κάτι θα έφερε στην Ελλάδα).

Στο Μπουένος Άιρες η ζωή του ήταν στην αρχή δύσκολη (και πως θα μπορούσε να ήταν εύκολη;) και έκανε διάφορες δουλειές του «ποδαριού» όπως λαντζιέρης (άρα δεν είναι μύθος αυτό που λένε ότι πολλοί πετυχημένοι ξεκίνησαν πλένοντας πιάτα) και νυχτοφύλακας.

Αργότερα προσλήφθηκε ως νυκτερινός τηλεφωνητής από την Βρετανική Τηλεφωνική Εταιρεία και εκεί εκμεταλλευόμενος συνομιλίες που κρυφάκουγε, ίδρυσε μια μικρή επιχείρηση εισαγωγής καπνού και κατασκευής τσιγάρων, με τον πατέρα του να τον βοηθά στέλνοντάς του καπνό - πολλές φορές λαθραίο.

Να και το δεύτερο ερώτημα (και σ’ αυτό φοβάμαι δεν μπορώ να απαντήσω): σαν τι να κρυφάκουγε και τον βοήθησε τόσο και πως του έστελνε λαθραίο καπνό ο πατέρας του στην Αργεντινή; Εδώ ένα μπουκάλι τεκίλα δεν μπορέσαμε να περάσουμε απ’ το αεροδρόμιο, ή μάλλον το φτάσαμε απ’ το Μέξικο Σίτυ ως τη Μαδρίτη και εκεί κολλήσαμε. Πως στέλνεις λαθραίο καπνό (και πριν καμιά 80ριά χρόνια) στην Αργεντινή;

Η επιχείρηση με τα τσιγάρα πήγε καλά και έχοντας συγκεντρώσει ένα, σεβαστό προφανώς, κεφάλαιο ο Ωνάσης παρήγγειλε το πρώτο τάνκερ στον κόσμο, που το ονόμασε «ΑΡΙΣΤΟΝ».

Η άνοδος της ναυτιλίας ήταν αλματώδης την εποχή εκείνη και ο Ωνάσης αγόραζε διαρκώς νέα μεγαλύτερα τάνκερ και υπέγραφε συμβόλαια μεταφοράς πετρελαίου με τους μεγαλύτερους πετρελαϊκούς κολοσσούς της εποχής. Οι πρακτικές του δεν ήταν πάντα έντιμες, αλλά ήταν πολύ αποτελεσματικές, προφανώς.

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ωνάσης εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη. Εκεί γνώρισε τη 16χρονη κόρη του μεγάλου Έλληνα εφοπλιστή Σταύρου Λιβανού, την Αθηνά (Τίνα) και την παντρεύτηκε το 1946. Δύο χρόνια αργότερα απέκτησαν τον γιο τους Αλέξανδρο και το 1950 την κόρη τους Χριστίνα. Οι σχέσεις του με την Τίνα Λιβανού δεν ήταν ποτέ ιδανικές και δέκα χρόνια μετά τον γάμο τους χώρισαν.

Το 1957, μετά από την παρότρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο Ωνάσης ανέλαβε την μικρή επιζήμια αεροπορική εταιρία Τ.Α.Ε., για 2 εκ. δολάρια μετονομάζοντάς τη σε «Ολυμπιακή Αεροπορία». Η Ο.Α. σύντομα γνώρισε ημέρες δόξας και αναπτύχθηκε σε παγκόσμια αεροπορική εταιρεία.

Ο Ωνάσης είχε γίνει ήδη ζάπλουτος και στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής.

Όταν πίστεψε ότι κατόρθωσε όσα ήθελε, αγόρασε τον Σκορπιό, ένα άγονο νησάκι στο Ιόνιο, το οποίο μετέβαλε στην καταπράσινη και υπερπολυτελή θερινή κατοικία του.

Ως μεγιστάνας και ως Έλληνας (ας μιλήσουμε λίγο με στερεότυπα), πέρασαν από το πλευρό του πολλές από τις ομορφότερες και διασημότερες γυναίκες της εποχής.

Το γνωστότερο ειδύλλιό του ήταν φυσικά ο έρωτάς του με τη Μαρία Κάλλας. Η γνωριμία τους έγινε το 1958 και η σχέση τους κράτησε ως το 1968, όταν ο Ωνάσης αποφάσισε να παντρευτεί τη Ζακλίν Μπουβιέ, γνωστή ως Τζάκι Κένεντι, πρώην πρώτη Κυρία  των ΗΠΑ, χήρα του δολοφονηθέντος Ποέδρου Τζον Κένεντι!

Όμως η ευνοϊκή σύνοψη των άστρων δεν διαρκεί παντοτινά στη ζωή κανενός και, όπως θα έλεγε και ο ορίτζιναλ Diego Alatriste, είμαστε αυτό που είμαστε μέχρι να πάψουμε να είμαστε. Το γεγονός που σηματοδότησε την πτώση του Ωνάση ήταν ο θάνατος του πολυαγαπημένου γιου του Αλέξανδρου σε αεροπορικό δυστύχημα στο αεροδρόμιο του Ελληνικού (ήταν κλινικά νεκρός όταν οι γιατροί, με τη σύμφωνη γνώμη του πατέρα του οι γιατροί αφαίρεσαν τη μηχανική υποστήριξη στις 23 Ιανουαρίου 1973).

Ο θάνατος του γιου του τσάκισε τον Αριστοτέλη Ωνάση που έχασε κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή, αποσύρθηκε στον Σκορπιό, οι επιχειρήσεις του άρχισαν να καταρρέουν και τελικά προσβλήθηκε από μυασθένεια για να πεθάνει στις 15 Μαρτίου του 1975.

Το 1988 πέθανε στην Αργεντινή και η κόρη του, Χριστίνα και έτσι η μοναδική εν ζωή απόγονος του Ωνάση είναι τώρα η κόρη της Χριστίνας, Αθηνά.

Τελικά δεν έβγαλα κάποιο συμπέρασμα για το αν υπάρχει μία συνταγή και κάποιοι ξεκινούν απ’ το μηδέν και φτάνουν στην κορυφή του κόσμου, αλλά γράφοντας γι’ αυτόν γνώρισα καλύτερα τον Αριστοτέλη Ωνάση και κατάλαβα ότι δεν ήταν απλά ένας μεγάλος Έλληνας, ήταν ένας κολοσσιαίος Έλληνας.

Ψιλά γράμματα της επικαιρότητας (ο ελληνολατρισμός του εξωτερικού και άλλες ιστοριούλες)

* Διάβασα πριν από μερικές μέρες ένα άρθρο στο yahoo που με άγγιξε αφάνταστα.

Περιέγραφε τον φιλελληνισμό, ελληνολατρισμό να πω καλύτερα, των Ουρουγουανών. Στη χώρα αυτή της Λατινικής Αμερικής (δεν πρέπει να συγχέεται με την Παραγουάη γιατί οι δύο χώρες είναι πολύ διαφορετικές), που πρέπει να είναι πολύ όμορφη και ανεπτυγμένη, πολιτιστικά τουλάχιστον, λατρεύουν την Ελλάδα.

Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat, το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων Ορουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη (αυτό ήταν αναμενόμενο αφού η Ουρουγουάη είναι από τις θεωρούμενες «ευρωπαϊκές» χώρες της Νότιας Αμερικής - μαζί με τη Χιλή και την Αργεντινή).

Στη δεύτερη ερώτηση για το ποια χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε «Η Ελλάδα» (αυτό, όχι, δεν ήταν καθόλου αναμενόμενο).

Περιέγραφε επίσης το άρθρο το πώς ένιωσαν πολλοί Ουρουγουανοί όταν αντίκρισαν την Ακρόπολη... Πολλοί από αυτούς δάκρυσαν.

Είχα την τύχη να το ζήσω αυτό στο Μεξικό. Πραγματικά, δεν το περίμενα, αλλά εκεί είδα ότι η Ελλάδα μετρούσε και δεν είναι το ίδιο να πεις «Είμαι από οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης» και «Είμαι από την Ελλάδα».

Ακόμα και πέρυσι, δηλαδή μέσα στο αποκορύφωμα της κρίσης, που ήμουν εκεί στις γιορτές κατάλαβα ότι η Ελλάδα κάτι λέει στο εξωτερικό. Αυτό που λέει βέβαια είναι η κληρονομιά μας από την αρχαιότητα, αλλά και οι μνήμες μιας Ελλάδας – για όσους την ήξεραν – μέχρι και λίγα χρόνια πριν.

Έτυχε λοιπόν να βρισκόμουν εκεί στις 6 του Γενάρη που και για τους Καθολικούς είναι μια μεγάλη γιορτή (όχι όμως τα Φώτα που έχουμε εμείς, αυτοί γιορτάζουν τους Τρεις Μάγους) και το βράδυ πήγα στο σπίτι του κουνιάδου μου του Κάρλος που διοργάνωσε μια σύναξη φίλων, συναδέλφων κ.λπ.

Καθόμουν λοιπόν σε μια πολυθρόνα και απέναντι στον καναπέ καθόταν δυο γυναίκες. Όσοι με ξέρουν προσωπικά γνωρίζουν ότι τώρα δεν είμαι και ο καλύτερος ρήτορας του κόσμου (για την ακρίβεια είμαι ευχαριστημένος αν απλά με καταλάβει ο συνομιλητής μου εξαιτίας του προβλήματος υγείας μου), συν το ότι τα ισπανικά δεν είναι ακριβώς το δυνατό μου σημείο.

Ε λοιπόν, αυτά που έλεγα για την Ελλάδα τους άρεσαν τόσο (είχαν επισκεφτεί και οι δυο τους τη χώρα μας), που ήρθαν και κάθισαν δίπλα μου σταυροπόδι για να με ακούνε καλύτερα!

Η αρχαία ελληνική ιστορία διδάσκεται στο σχολείο εκεί, σχεδόν όλοι ξέρουν την ελληνική αλφαβήτα, ενώ μου έκανε τρομερή εντύπωση που ένας άλλος κουνιάδος μου (και αυτός είχε έρθει παλιά στην Ελλάδα) είχε ένα CD με τραγούδια της Αρβανιτάκη!

Και μιλάμε για την Ελλαδίτσα (πέρα απ’ την κρίση), μια μικρούλα χώρα, με ούτε 11 εκ. κατοίκους.

Γι’ αυτό πρέπει να παλέψουμε για να ξεπεράσουμε την κρίση. Είναι μεγάλη αδικία να χαλάσουμε την όμορφη εικόνα που έχει η Ελλάδα στο εξωτερικό.

* Πέθανε πρόωρα, χτυπημένος απ’ τον καρκίνο, ο Ούγκο Τσάβες.

Τι να γράψω τώρα… Λυπάμαι για τη φουκαριάρα τη μάνα του και γιατί φαίνεται να υπέφερε πολύ πριν πεθάνει (ίσως τελικά να μην είναι τραγικό το να πεθάνεις, ποιος ξέρει; Το τραγικό όμως να ταλαιπωρηθείς πριν πεθάνεις).

Εγώ τον Τσάβες δεν τον πήγαινα. Ήταν αυτό που λέμε «αμφιλεγόμενος».

Έδωσε φωνή σε μια ολόκληρη ήπειρο, ναι, μείωσε τη φτώχεια, ναι, πάρα πολύς κόσμος στη Βενεζουέλα βρήκε επιτέλους σπίτι, σχολείο και νοσοκομείο, ναι.

Αλλά απ’ την άλλη, ο πληθωρισμός καλπάζει, η διαφθορά διαβρώνει και (σ’ αυτό είμαι πολύ ευαίσθητος) το έγκλημα θερίζει.

Πριν δύο χρόνια, διεξήχθη στο Καράκας το προολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ και συμμετείχε και η εθνική μας.

Θυμάμαι διάβαζα, ότι στους παίχτες είχε δοθεί η συμβουλή να μην πολυφεύγουν απ’ το ξενοδοχείο και όταν το κάνουν να προσέχουν πολύ και να μην φοράνε ακριβά ρολόγια και άλλα πράγματα που μπορεί να προκαλέσουν!

Στο Καράκας γίνονται καθημερινά 53 φόνοι! Φοβερό… Παρεμπιπτόντως, ξέρετε ποια είναι η χώρα της Ε.Ε. με τον χαμηλότερο δείκτη εγκληματικότητας, παρά την έξαρσή της τελευταία που νομίζω είναι εξαιτίας της φτώχειας που έφερε η κρίση; Ναι σωστά μαντέψατε, η Ελλάδα (να κάτι που πρέπει πάση θυσία να διαφυλάξουμε).

Για να επιστρέψω στα κατά της διακυβέρνησης Τσάβες, η ανεξαρτησία της Βουλής, της Δικαιοσύνης και του Τύπου δέχτηκαν μοιραία χτυπήματα, η χώρα απομονώθηκε (εκτός αν θεωρούμε διεθνισμό τη συναναστροφή με ηγέτες τύπου Λουκασένκο της Λευκορωσίας και Μοράλες της Βολιβίας).

Ανάλογα το τι  μετράει πιο πολύ ο καθένας τον λάτρεψε ή τον μίσησε (για πολλούς βέβαια ήταν αρκετό το ότι πήγε κόντρα στις ΗΠΑ για να τον αγαπήσουν).

Μιλούσα τις προάλλες με κάποιον που μου είπε κάτι πολύ σωστό. Όταν βλέπουμε απ’ τον κόσμο αυτές τις σκηνές υστερίας με το θάνατο ενός ηγέτη ή όταν κορνίζες του ηγέτη μιας χώρας βλέπεις παντού στα δημόσια κτίρια της χώρας, αυτό κάτι σημαίνει για τη δημοκρατία στη χώρα αυτή.

Όμως γεγονός είναι κάτι άλλο (γι’ αυτό και έγραψα αυτό το σχόλιο).

Η «επανάσταση» του Τσάβες στη Βενεζουέλα ήταν πετρελαιοκίνητη.

Μπόρεσε να γίνει επειδή χρηματοδοτήθηκε από τις τεράστιες ποσότητες πετρελαίου που εξάγει η χώρα. Ο πετρελαϊκός τομέας αποτελεί περίπου ένα τρίτο του ΑΕΠ της χώρας και αντιστοιχεί στο περίπου 80% των εξαγωγών.

Αν μια οποιαδήποτε άλλη χώρα απομονωθεί από το διεθνές περιβάλλον θα εξαθλιωθεί και θα οδηγηθεί στην καταστροφή.

* Υπάρχει πρόβλημα! Ή μάλλον υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα, γιατί από προβλήματα άλλο τίποτα, έχουμε πολλά.

Πρωταθλήτρια στην ανεργία πλέον στην Ευρωζώνη είναι η Ελλάδα που μετά από φιλότιμες προσπάθειες ετών εκπαραθύρωσε την Ισπανία απ’ την πρώτη θέση (το πράγμα πάντως έδειχνε ότι πήγαινε προς τα κει μ’ αυτή την ύφεση…).

Αλλά και συνολικά στην Ευρωζώνη υπάρχει πρόβλημα καθώς η ανεργία ανήλθε στο 11,7% και αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω φέτος.

Στην πρόσφατη σύνοδο των ηγετών της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες διανεμήθηκε ένα κείμενο γεγονός που δείχνει πόσο προβληματίζει αυτή η κατάσταση.

Το κείμενο είχε ασυνήθιστη φρασεολογία για κείμενο συνόδου κορυφής της Ε.Ε. και εκεί γινόταν λόγος για την ανάγκη άσκησης γενναιόδωρης κοινωνικής πολιτικής από την Ε.Ε., επισημαίνοντας ότι σε διαφορετική περίπτωση υπάρχει κίνδυνος ραγδαίας αύξησης της ανεργίας που θα υπονομεύσει την υποστήριξη των πολιτών προς την Ε.Ε. και τους θεσμούς της.

Πολύ ενδιαφέρον έχει ένα σημείο του κειμένου όπου οι υπουργοί τάσσονται υπέρ της ιδέας να θεσπιστεί μια εγγύηση προς τους νέους ότι, είτε θα τους προσφέρεται μια θέση εργασίας, είτε περαιτέρω εκπαίδευση μέσα σε τέσσερις μήνες αφού αποφοιτήσουν. Αυτό ονομάστηκε «Εγγύηση για τη Νεολαία».

Ας ελπίσουμε… Γιατί η ανεργία και η φτώχεια οδηγούν σε εξαθλίωση και το άτομο γίνεται ευάλωτο σε κάθε είδους ακραίες και «μεσσιανικές» θεωρίες που υπό κανονικές συνθήκες αυτό το ίδιο άτομο θα έβρισκε ανοησίες. Έτσι άνθισαν τα κάθε είδους ρατσιστικά λουλούδια εδώ, αποσχιστικά λουλούδια στην Ισπανία και πάει λέγοντας.

Ανεργία υπήρχε σε όλες τις κοινωνίες, κάθε εποχή και ο ίδιος ο Μαρξ διαπίστωσε ότι αυτό είναι το στοιχείο που κρατάει τους μισθούς προς τα κάτω σε κάθε βιομηχανική κοινωνία (σπάω το κεφάλι μου πως αποκάλεσε το φαινόμενο αυτό, κάτι σαν εφεδρικό βιομηχανικό στρατό).

Αλλά απ’ το σημείο απλά του να υπάρχει ένα επίπεδο ανεργίας ως του να υπάρχει σε ποσοστό 26,4% (όπως ήταν η ανεργία του εργατικού δυναμικού της χώρας μας τον προηγούμενο μήνα) η διαφορά είναι χαώδης.

Δράμα… Και το χειρότερο είναι ότι η ανεργία δεν καταπολεμείται μεμονωμένα και αποσπασματικά, πάει πακέτο με την οικονομική ανάπτυξη, την παραγωγή κ.λπ. Οπότε δυστυχώς θα πάρει χρόνια να πέσει σε ένα ανεκτό επίπεδο.

Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα (στα ελαττώματα)

Με αρκετή καθυστέρηση, θα ήθελα να κάνω μερικά σχόλια για τις πρόσφατες ιταλικές εκλογές.

Μου φαίνεται ότι εδώ δεν δίνουμε τη βαρύτητα που πρέπει στην (ας το γράψω κομψά) πολύπλοκη κατάσταση που δημιούργησαν εκεί οι πρόσφατες εκλογές της 24^ης & 25^ης Φεβρουαρίου. Μασήσαμε ένα «κόλαφος για τη Μέρκελ οι ιταλικές εκλογές» για τις επόμενες 2-3 μέρες και αυτό ήταν.

Άσε που βγάλαμε και το συμπέρασμα: οι Ιταλοί απέρριψαν «περήφανα» τη λιτότητα που τους επέβαλλαν οι κακοί Γερμανοί και η ελίτ των Βρυξελλών (για πολλούς αυτά τα δύο πράγματα πάνε πάντα μαζί αλλά τελοσπάντων).

Το συμπέρασμα του Diego Alatriste (παρεμπιπτόντως, διαβάζω το τελευταίο μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή αυτόν τον ήρωα αυτές τις μέρες, ή μάλλον αυτά τα βράδια, «Το κίτρινο γιλέκο») είναι ότι οι Ιταλοί δεν ψήφισαν καθόλου σοφά, ψήφισαν παιδιάστικα, για να το πω πάλι κομψά.

Γιατί τι είδους «σοφή» μπορεί να είναι η ψήφος σου, αν αφήνει ακυβέρνητη τη χώρα σου;

Πόσο «σοφή» μπορεί να είναι μία ψήφος που νεκρανασταίνει πολιτικά έναν βαθύπλουτο 77χρονο που πάει με (και το καυχιέται ότι του αρέσουν οι) 20χρονες; Ε, μερικά πράγματα είναι αντιαισθητικά ρε γαμώτο, πώς να το κάνουμε;

Η ψήφος είναι ότι πιο σημαντικό έχουμε αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε μια κατάσταση. Πόσο «σοφό» είναι να την εμπιστευόμαστε σε κάποιον που, όχι κάποιος τυχαίος αλλά ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία, χαρακτήρισε «κλόουν»; Που στην ουσία κατέβηκε στις εκλογές χωρίς κανένα πρόγραμμα, ψαρεύοντας στα θολωμένα (και στην Ιταλία) απ’ την οικονομική κρίση νερά;

Ο περί ου ο λόγος, Μπέπε Γκρίλο, έλαβε απ’ το πουθενά το 24,55% των ψήφων για την ιταλική βουλή και πραγματικά με μπέρδεψε για το τι θέλει.

Απ’ τη μια δήλωσε ότι θα συνεργαστεί  με οποιονδήποτε στηρίξει τις πολιτικές που προωθεί το κόμμα του και απ’ την άλλη δήλωσε «κουρασμένος» και ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε κανένα κυβερνητικό σχήμα, ρίχνοντας το μπαλάκι για συνεργασία σε Μπερσάνι και Μπερλουσκόνι, αναμένοντας προφανώς να αποκομίσει και άλλα οφέλη απ’ τη δυσαρέσκεια που θα προκαλέσει όποιος και αν κυβερνήσει μιας και αναπόφευκτα θα είναι υποχρεωμένος να πάρει επώδυνα οικονομικά μέτρα (ρε σαν να μου θυμίζει και κάποιους στη χώρα μας).

Γεγονός λοιπόν είναι ο Μπερσάνι ήρθε πρώτος με 29,54% έναντι 29,18% του Μπερλουσκόνι, αν και οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η νίκη του θα ήταν πολύ άνετη.

Όμως, ενώ ο Μπερσάνι έχει την πλειοψηφία στη Βουλή, δεν την έχει στη Γερουσία. Και να συνεργαστεί με τον Μόντι, που ήρθε 4^ος, πάλι δεν βγαίνουν τα κουκιά.

Ο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι προσφέρεται να συνεργαστεί με τον Μπερσάνι (προφανώς φοβούμενος μην χάσει ότι κέρδισε σε περίπτωση που γίνουν νέες εκλογές). Η συνεργασία αυτή Κεντροαριστεράς – Κεντροδεξιάς θα φάνταζε αφύσικη λίγο καιρό πριν. Σάμπως όμως και εδώ δεν φάνταζε;

Αλλά ο Μπερσάνι δήλωσε ότι δεν θέλει να συνεργαστεί με τον Μπερλουσκόνι (μπορεί να φοβάται ότι ο Σίλβιο θα τον καλεί για απογευματινό στη βίλα του και αυτός θα είναι υποχρεωμένος να δεχθεί, ξέρω γω;).

Μία λύση, που νομίζω τη σκέφτεται ο Μπερσάνι, είναι να σχηματίσει Κυβέρνηση μειοψηφίας και όπου βγάλει. Πόσο να μπορέσεις όμως να προχωρήσεις στις αναπόφευκτες μεταρρυθμίσεις, αν σε κάθε κρίσιμη ψηφοφορία στηρίζεσαι στην ψήφο ανοχής των πολιτικών σου αντιπάλων. Γίνεται; Δεν γίνεται.

Φανταστείτε εδώ η Κυβέρνηση να χρειαζόταν τις ψήφους της Αντιπολίτευσης για να περάσει το πολυνομοσχέδιο. Και φανταστείτε ακόμα κάποιος βουλευτής της Αντιπολίτευσης να τολμούσε να το ψηφίσει, τι τον περίμενε. Γι’ αυτό σας λέω. Δεν γίνεται.

Μία άλλη λύση είναι να σχηματιστεί στην Ιταλία μια Κυβέρνηση τεχνοκρατών. Η αλήθεια είναι ότι αυτό θα μου άρεσε να γινόταν και εδώ. Δεν ξέρω όμως γιατί, αλλά στην Ιταλία (όπως και εδώ) ο σχηματισμός μιας Κυβέρνησης τεχνοκρατών δεν τους πολυσυγκινεί.

Μύλος. Όμως αν τα πράγματα πάνε άσχημα, πάντα μπορούν να πάνε ακόμα χειρότερα. Και στην περίπτωση της Ιταλίας τα χειρότερα είναι οι νέες εκλογές. Που όλοι απεύχονται αλλά μ’ αυτά που (δεν) γίνονται, αρχίζουν να φαίνονται στον ορίζοντα.

Σαν πολλές ομοιότητες με την Ελλάδα βλέπω τελικά.

Και ξέρετε τι με φοβίζει; Μην αναθαρρήσουν εδώ πολλοί τώρα που φαίνεται ότι τη σκαπουλάραμε απ’ τη χρεοκοπία και την έξοδο απ’ το ευρώ.

Δεν θυμάμαι από ποιον το άκουσα να λέει (απ’ τον Γκρίλο;) «η καλύτερη λύση θα ήταν η χρεοκοπία και η έξοδος απ’ το ευρώ της Ιταλίας». Οι λέξεις «χρεοκοπία» και «έξοδος απ’ το ευρώ» ήταν ταμπού στην Ελλάδα. Φοβάμαι λοιπόν μην χάσουν την τραγικότητά τους εδώ έτσι και τις ακούμε συνέχεια απ’ τους Ιταλούς.

Η Ιταλία όμως είναι η τρίτη οικονομία της Ευρωζώνης και μέλος των G7. Η Ελλάδα τι είναι;

Ψιλά γράμματα της επικαιρότητας (Η γέφυρα Καλατράβα στα Τρίκαλα & η παραίτηση του Πάπα)

Είχα πει ότι θα ήθελα να κάνω τουλάχιστον δύο αναρτήσεις κάθε βδομάδα, μία με τη μορφή που είχαν ως τώρα και μία, που θα ονομαζόταν «Ψιλά Γράμματα», όπου θα σχολιάζονταν περισσότερα από ένα θέματα για να προλαβαίνουμε την επικαιρότητα που τρέχει.

Βέβαια αν κάναμε ότι λέγαμε θα ζούσαμε σ’ έναν καλύτερο κόσμο (ο Μάο νομίζω το είπε αυτό), αλλά αυτό χτυπάει λίγο υπερβολικό στην περίπτωσή μου (συγνώμη, προσπάθησα να κολλήσω το απόφθεγμα του Μάο εδώ αλλά δεν μου βγήκε).

Ας πούμε λοιπόν ότι δυστυχώς δεν προλαβαίνω και θα αρκεστώ μόνο στα Ψιλά Γράμματα προς το παρών και βλέπουμε.

Κρίμα που δεν μπόρεσα να γράψω την προηγούμενη εβδομάδα γιατί είχα «σταμπάρει» μερικά ωραία θέματα στα καθ’ ημάς. Όπως π.χ. το πόσο συμπαθής μου έχει γίνει τελευταία ο Άδωνις Γεωργιάδης που τα έχει καταφέρει και έχει γίνει στόχος και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και της Χρυσής Αυγής (ε, δεν είναι κατόρθωμα;) αλλά και για το ατόπημα που έκανε να εγκαλέσει τους άμοιρους γονείς των τεσσάρων συλληφθέντων για τρομοκρατία για μη μεταμέλεια.

Αλλά πάνε αυτά, ξεθύμαναν…

* Υπάρχουν στα Τρίκαλα, λέει, (ή μάλλον δεν λέει, το ξέρω σίγουρα) οι βάσεις από αυτό που επρόκειτο να γίνει γέφυρα στην περιοχή της Νέας Ζωαγοράς και να ονομαστεί «Γέφυρα Καλατράβα» (και τώρα ονομάζεται έτσι και ας μην είναι ακριβώς γέφυρα).

Το 2008 οι μνήμες των μεγαλείων των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν ακόμα νωπές, το όνομα του Καλατράβα με τις παρεμβάσεις του στην Αθήνα είχε μπει δίπλα σ’ αυτό του Ικτίνου και του Καλλικράτη (εγώ πάντως ήξερα ότι «Καλατράβα» ήταν το όνομα ενός μοναστικού τάγματος στη μεσαιωνική Ισπανία) και γενικώς η Ελλάδα ήταν στα πολύ χάι της τότε.

Σκέφτηκε λοιπόν η δημοτική αρχή της πόλης «Γιατί μόνο στην Αθήνα όλη η δόξα; Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, έτσι δεν λένε; (έλεγαν τότε)».

Οι εργασίες ξεκίνησαν λοιπόν αρχές του 2008, έπεσαν τα μπετά, υψώθηκε η γέφυρα αλλά γρήγορα άρχισε να γέρνει. Εγκαταλείφθηκε και μένει πια να μας να μας θυμίζει τη ματαιοδοξία μας, ένα πράγμα σαν τρικαλινός Πύργος της Βαβέλ.

Τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε έψαχνα για τα γραφεία της δημοτικής επιχείρησης του Δήμου. «Στη Γέφυρα Καλατράβα» μου είχαν πει. Αλήθεια δεν ήξερα ότι υπήρχε στα Τρίκαλα «Γέφυρα Καλατράβα» και εν μέσω κρίσης μου φάνηκε λίγο ειρωνικό.

Αλλά τις βάσεις στις δυο πλευρές του Ληθαίου τις είχα δει από παλιά. «Αμ, δεν το ήξερα ότι αυτό το γιαπί λέγεται Γέφυρα Καλατράβα», σκέφτηκα.

Ο σχεδιαστής του έργου λέει ότι υπήρξε μία μικρή αστοχία και δεν πρέπει να μεγαλοποιείται το θέμα, η γέφυρα όμως παραμένει γιαπί από το 2008.

Το θέμα δεν τεχνικό, μπορεί όντως το πρόβλημα της γέφυρας να ήταν μικρό αλλά γεγονός είναι ότι το έργο δεν προχώρησε. Αν είχαν ρίξει απλά λίγο τσιμεντάκι και είχαν κάνει μια μικρή γέφυρα, όπως τόσες και τόσες άλλες μέσα στα Τρίκαλα, ο κόσμος τώρα θα περνούσε απ’ τη μια μεριά στην άλλη γιατί, απ’ ότι ξέρω, δεν υπάρχει και άλλη γέφυρα εκεί κοντά.

Άλλη μια ιστοριούλα για κάτι που θα πρέπει να μας γίνει μάθημα για το μέλλον σε περίπτωση που (υπάρχει και αυτή η απειροελάχιστη πιθανότητα, ποτέ δεν ξέρεις) ξανάρθουν οι καλές μέρες.

* Παραιτήθηκε, λέει, ο Πάπας Βενέδικτος ο 16^ος και εγκαταλείπει το αξίωμά του στις 28 Φεβρουαρίου.

Μπορεί το ενδιαφέρον μου για την παραίτηση του Πάπα να φαίνεται λίγο περίεργο, αλλά εμείς εδώ δεν του έχουμε δώσει τη σημασία που έχει. Οι περισσότεροι Καθολικοί τον αγαπάνε και τον σέβονται τον Πάπα, μ’ ένα τρόπο που εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε (και δεν θέλω σχόλια περί «προσωπολατρίας», «συντηρητισμού» κ.λπ.). Το ξέρω απ’ το Μεξικό που ακούω με πόσο σεβασμό μιλάνε οι γνωστοί μου για τον Πάπα.

Ο Benedict λοιπόν, επικαλέστηκε ως λόγο της παραίτησής του την προχωρημένη του ηλικία (κοντεύει τα 86). Είπε ότι οι δυνάμεις του δεν του επιτρέπουν πλέον να φέρει εις πέρας τα καθήκοντά του και ζήτησε από το κονκλάβιο να ορίσει τον διάδοχό του, σχεδόν 8 χρόνια μετά την εκλογή του.

Αμέσως άρχισαν οι (πανταχού παρούσες τελικά) θεωρίες συνωμοσίας. «Ο Πάπας αποφάσισε να παραιτηθεί ύστερα από τη διενέργεια εσωτερικής έρευνας που τον πληροφόρησε για την ύπαρξη μεγάλων διαστάσεων σεξουαλικών σκανδάλων στο Βατικανό», λέει μία θεωρία. Όχι! «Υπάρχει μυστική έκθεση που αναφέρεται σε ύποπτες συναλλαγές που γίνονταν στην τράπεζα του Βατικανού και ο Πάπας έσπευσε να παραιτηθεί πριν δημοσιοποιηθεί», λέει κάποια άλλη.

Εγώ γενικά δεν πιστεύω στις θεωρίες συνωμοσίας, πιστεύω ότι στις περισσότερες περιπτώσεις τα πράγματα είναι ακριβώς αυτό που δείχνουν.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα απορρίψω εντελώς την πιθανότητα να υπάρχει και κάτι άλλο πίσω από την παραίτηση του Πάπα, αλλά νομίζω ότι αυτό το «κάτι» απλά ενίσχυσε μία ήδη ειλημμένη απόφαση. Ε, τόσο περίεργο είναι ένας άνθρωπος 86 χρονών να πει «Δεν μπορώ ρε παιδιά»;

Και θα το πει γνωρίζοντας ότι πιθανώς σε λίγα χρόνια δεν θα μπορεί να το πει. Γιατί έχω ακούσει ανθρώπους να λένε «Πονάει το κεφάλι μου» ή «Έσπασα το χέρι μου», αλλά ποτέ δεν άκουσα κάποιον να λέει «Ωχ, το’ χασα και δεν ξέρω τι μου γίνεται».

Η «ιδεολογία» και το αποτέλεσμα της τρομοκρατίας

Η τρομοκρατία λοιπόν είναι μια πολύ ιδιαίτερη μορφή βίας.

Αφορά τη χρήση βίας, η οποία έχει σχεδόν πάντα ένα πολιτικό, θρησκευτικό ή άλλο ιδεολογικό υπόβαθρο, με απώτερο στόχο να έχει ένα αντίστοιχο με το υπόβαθρο όφελος.

Τρομοκρατία βέβαια μπορεί να ασκείται και απ’ το ίδιο το Κράτος (κρατική τρομοκρατία) κυρίως διαμέσου των μυστικών υπηρεσιών και αυτή είναι η χειρότερη μορφή της.

Αλίμονο σ’ αυτούς που θα την υποστούν. (Φαντάζομαι ότι) το άτομο νιώθει εντελώς ανίσχυρο απέναντι σε μία μηχανή ή έναν απρόσωπο, αλλά πανίσχυρο μηχανισμό.

Πρέπει να είναι φοβερό, ε; Όπως όταν έχεις ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας (όπως εγώ καλή/κακή ώρα) και αισθάνεσαι εντελώς ανήμπορος να το βάλεις στα πόδια ή ν’ αντιδράσεις.

Πίσω στην τρομοκρατία (και εξαιρουμένης της κρατικής), ένα βασικό χαρακτηριστικό της είναι η ανωνυμία και η μυστικότητα των μελών όχι όμως και των οργανώσεων, που αντίθετα σπεύδουν και δημοσιοποιούν τις πράξεις τους. Ενίοτε μάλιστα περισσότερες από μία οργανώσεις διεκδικούν μία πράξη, για να αποκτήσουν έτσι μεγαλύτερη ισχύ, μεγαλύτερο «γόητρο» αν θέλετε.

Ξέρετε ποιοι θεωρούνται οι πρώτοι τρομοκράτες (τουλάχιστον με την έννοια που τους δίνουμε σήμερα);

Ονομάζονταν Ασασίνοι και ήταν ένα τάγμα Ισμαηλιτών μουσουλμάνων (σιίτες) που ιδρύθηκε το 1092. Μεγαλύτερους εχθρούς τους θεωρούσαν τους Σουνίτες μουσουλμάνους και όχι τόσο τους χριστιανούς σταυροφόρους της εποχής.

Κύριο πεδίο δράσης τους ήταν η περιοχή της σημερινής Περσίας και Συρίας και ορμητήριό τους ήταν το κάστρο του Αλαμούτ, στην ορεινή Περσία στα νότια της Κασπίας.

Όταν ήμουν φαντάρος είχα διαβάσει τις «Σταυροφορίες» του Νίκου Τσιφόρου (έχει πολύ πλάκα και σας το συστήνω μαζί με «Τα ρεμάλια ήρωες» του ίδιου) που γράφει και για τους ασασίνους. Ακούστε λοιπόν τι έκαναν:

Ο αρχηγός τους ονομάζονταν «Γέρος του Βουνού» και τον υπάκουαν τυφλά. Στα κάστρα τους είχαν δημιουργήσει κάτι σαν επίγειους παραδείσους κι όποιος ζούσε για λίγο εκεί έπαιρνε μια γεύση του τι ζωή θα είχε μετά θάνατον έτσι και θυσιαζόταν για τον Γέρο του Βουνού (καταλαβαίνετε φαντάζομαι, γυναίκες, ξάπλα κ.λπ. Βέβαια το θέμα είναι να τα απολαύσεις αυτά στην επίγεια ζωή, γιατί στη μεταθανάτια δεν σου το εγγυάται κανείς 100%).

Ο Γέρος του Βουνού όμως το εγγυόταν και για να αισθανθούν καλύτερα οι υποψήφιοι καμικάζι του, τους έδινε να δοκιμάσουν και λίγο χασίς, από παραφθορά του οποίου  ονομάστηκαν και ασασίνοι, το δε όνομά τους έγινε συνώνυμο της πολιτικής δολοφονίας (από κει εκεί προέρχεται το αγγλικό assassinate και το ισπανικό asesinar που ξέρω). Επειδή δε ο θάνατός των δολοφόνων ήταν σίγουρος (δεν υπήρχαν τότε βόμβες βλέπετε να τις πυροδοτήσουν από μακριά, έπρεπε οι ίδιοι να πλησιάσουν τον στόχο τους), πολλοί πιστεύουν ότι έκαναν χρήση χασίς και λίγο πριν τη δολοφονία για να πάρουν θάρρος.

Έγραψα στην αρχή ότι η τρομοκρατία είναι μια πολύ ιδιαίτερη μορφή βίας, γιατί ο τρομοκράτης, υποτίθεται πως, δεν μάχεται μόνο για τον εαυτό του αλλά για το κοινωνικό σύνολο, για να κάνει τον κόσμο που ζουν όλοι, καλύτερο.

Γεγονός είναι πάντως ότι ιστορικά, η τρομοκρατία ποτέ δεν μπόρεσε να ανατρέψει ένα καθεστώς. Και αν πολλοί νέοι γοητεύονται από την ιδέα της αντίστασης κατά του «συστήματος» (κάναμε νέοι, περισσότερο νέοι απ’ ότι είμαστε τώρα εν πάση περιπτώσει, και καταλαβαίνουμε), εκείνο που μπορεί να κάνει είναι να προκαλέσει μόνο ανείπωτο πόνο σε κάποιο παιδί που θα χάσει τον γονιό του ή σε κάποια μάνα που θα χάσει το παιδί της.

Και αυτό είναι το συμπέρασμα τελικά.

* Είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ η καταγγελία του βασανισμού των συλληφθέντων. Τι γελοία πράγματα περί «βίας εντός των επιτρεπτών δικονομικών ορίων» είναι αυτά;

Ψιλά γράμματα

Λέω ν’ αρχίσω από σήμερα κάτι σαν σύντομους σχολιασμούς της επικαιρότητας γιατί γύρω μας τρέχουν πολλά θέματα, αλλά υπάρχουν και πολλά άλλα θέματα που θα σκάσω αν δεν τα σχολιάσω.

Θέλω λοιπόν να γράψω τη γνώμη μου για μερικά, αλλά όπως κάνω μέχρι τώρα τις αναρτήσεις μου, με ένα θέμα κάθε φορά, δεν μπορώ.

Θα ονομάσω αυτό το πράγμα «ψιλά γράμματα» (καλό;) και θα προσπαθήσω να το κάνω τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα, εκτός από τις βασικές αναρτήσεις, που θα παραμείνουν όπως έχουν.

Θέλω να ξεκαθαρίσω πως ότι γράφω θα είναι 100% δικές μου απόψεις και μπορεί να είναι και λάθος (αν και για μένα δεν υπάρχουν «σωστές» και «λάθος» απόψεις, απλά συχνά υπάρχουν «διαφορετικές» απόψεις για ένα θέμα).

Άλλωστε γι’ αυτό υπάρχουν και τα σχόλια από κάτω και όλοι μπορούν να γράφουν μία διαφορετική άποψη.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

* Βλέπω ότι τα κόκκινα δάνεια είναι μια πραγματική βόμβα στα θεμέλια, όχι της οικονομίας μόνο, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.

Δεν είναι κάτι απλό, να πούμε «Να παν στο διάολο οι τράπεζες»  και να ξεμπερδέψουμε.

Μέχρι πριν κάμποσο ήμουν αντίθετος στα κουρέματα των δανείων. Αλλά τελευταία το φιλοσόφησα αλλιώς: η αξία του χρήματος δεν είναι η ίδια τώρα όπως ήταν πριν το 2009.

Τι ήταν 200 € πριν την κρίση; Τίποτα. Τώρα όμως; Ε, είναι κάποια λεφτά.

Μετά, όλα αυτά τα δάνεια παρθήκαν υπό άλλες συνθήκες και με άλλα δεδομένα. Παίρναμε αρκετά λεφτά, μας τηλεφωνούσαν και συνέχεια στο σπίτι οι τράπεζες (και τώρα τηλεφωνούν βέβαια, αλλά για άλλο σκοπό) «Εδώ οι καλές κάρτες, τζάμπα πράμα αυτό το δάνειο κ.λπ.», ε, ξεγελιόμασταν και μεις.

Αλλά τώρα; Όλα αυτά έχουν αλλάξει. Να, έδωσε π.χ. ένα δάνειο 100.000 € σε κάποιον μία τράπεζα, αλλά αυτά τα λεφτά δεν ήταν τα ίδια τότε και τώρα.

Τι σημαίνει δηλαδή «Επαναπροσδιορισμός των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων» που ακούγεται ότι θα γίνει; Ότι το ίδιο το Κράτος δέχεται ότι έχει αλλάξει η αξία του χρήματος (όχι του ακινήτου. Το ακίνητο είναι το ίδιο, με τόσα δωμάτια, τόσες πόρτες, τόσα παράθυρα κ.λπ.).

Αφού λοιπόν το Κράτος αναπροσαρμόζει τις αντικειμενικές αξίες στα ίδια, σταθερά πράγματα, γιατί να μην αναπροσαρμόσει και την αντικειμενική αξία του ίδιου του χρήματος;

Κοινώς, γιατί να μην «κουρέψει» τα δάνεια;

* «Η συντηρητική Ευρώπη ήθελε να με εκτελέσει», είπε ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου στο ακροατήριο του ως Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στο συνέδριο της Λισαβόνας, αναφερόμενος στις αντιδράσεις που είχε προκαλέσει - σε εκείνη την αλησμόνητη σύνοδο στις Κάνες - η επίσης αλησμόνητη πρότασή του για δημοψήφισμα στην Ελλάδα, η οποία, όλοι νομίζω συμφωνούμε, σηματοδότησε την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης για την πτώση της κυβέρνησής του.

Υπεραμύνθηκε, για ακόμα μια φορά, της απόφασής του να στείλει την Ελλάδα στο ΔΝΤ («η Ελλάδα επιβίωσε, η Ελλάδα είναι σήμερα ζωντανή, η Ελλάδα έχει προοπτική» είπε).

Όλα καλά και άγια. Προφανώς και δεν απευθυνθήκαμε τότε για πλάκα στο ΔΝΤ, κάποιος λόγος θα υπήρχε. Και δεν καταλαβαίνω γιατί όσοι πιστεύουν ότι αυτός που ακολουθούμε είναι, δυστυχώς, ο μοναδικός δρόμος (βάζω και τον εαυτό μου μέσα σ΄ αυτούς) αναθεματίζουν τον Γ. Παπανδρέου.

Αφού α) την ίδια πολιτική ακολουθούμε και τώρα και β) η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν το πρώτο βήμα που έπρεπε να γίνει για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε (γι’ αυτούς που πιστεύουν ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί, επαναλαμβάνω).

Αλλά το πρώτο τι το ήθελε; Γιατί δεν το παραδέχεται πως ήταν αφέλεια;

Να αποφασίσει ο κόσμος για τι; Για τη δανειακή σύμβαση; Και μόνο να άκουγε κάποιος «δανειακή σύμβαση», ΟΧΙ θα ψήφιζε στο δημοψήφισμα.

Και να αποφασίσει ποιος; Η γιαγιά μου που δεν ξέρει γράμματα η κακομοίρα;

Να σας πω παρεμπιπτόντως για ένα γεγονός. Το 2009 που ήρθε να ζήσει εδώ η γυναίκα μου, έπαθε πλάκα που ένας άνθρωπος στην οικογένεια ήταν αγράμματος και κανείς δεν ενδιαφερόταν να της μάθει γράμματα. «Μην ανησυχείς γιαγιά, θα σου μάθω εγώ να γράφεις και να διαβάζεις», της είπε. Η καημένη η γιαγιά το έβλεπε σαν κάτι υπερφυσικό να γράφει και να διαβάζει και με χίλιες προφάσεις τελικά ματαίωσε το μάθημα.

Ε, λοιπόν τη γιαγιά μου ο Γ. Παπανδρέου ήθελε να τη βάλει να ψηφίσει αν συμφωνεί με τους όρους της δανειακής σύμβασης.

Υπάρχει και άλλη λέξη στην πλούσια γλώσσα μας, αλλά εγώ θα αποκαλέσω αυτό που έκανε ο πρώην πρωθυπουργός «αφέλεια».

* Μέχρι τώρα ήμουν αντίθετος με όσα έλεγε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αλλά τώρα θα συμφωνήσω μαζί του (Να! Αυτός είναι ο λόγος που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πρέπει να βρίσκεται στη Βουλή: έχει ενδιαφέρουσες απόψεις για θέματα εκτός οικονομίας – βέβαια όσα λέει για την οικονομία, τα λέει για εκλογικούς λόγους, αλλά τελοσπάντων).

Οι εικόνες που δείχνουν τα πρόσωπα των συλληφθέντων είναι ΝΤΡΟΠΗ.

Οι νεαροί αυτοί, που πίστευαν ότι θ’ αλλάξουν την κοινωνία κάνοντας αυτά που έκαναν,  είναι κρατούμενοι και ως εκ τούτου ανυπεράσπιστοι. Και πως αποκαλείται η βιαιοπραγία κατά ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό του; Εγώ τουλάχιστον το αποκαλώ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟ. Και υποβιβάζει ολόκληρη την κοινωνία χαμηλότερα απ’ το επίπεδο αυτού που υποτίθεται ότι την απειλεί.

Και όσο για τον ισχυρισμό του Υπουργού Δικαιοσύνης ότι ο όποιος τραυματισμός των συλληφθέντων έγινε κατά τη σύλληψή τους (βέβαια κόλλησε και ένα «απ’ ότι μου είπαν» για να είναι καλυμμένος), τι να πω… Καλύτερα να μην έλεγε τίποτα.

Μια κιβωτός για τους PIGS

Ξέρετε ποιοι είναι οι G7; Όλοι θα ξέρετε. Οι G20; Ομοίως.

Ποιες χώρες αποτελούν τη BRIC; Είναι η Βραζιλία, η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα.  Οι χώρες αυτές αναπτύσσονται με ταχείς ρυθμούς και αν και μέχρι τώρα δεν έχουν προχωρήσει στον σχηματισμό κάποιου είδους οικονομικής ή πολιτικής ένωσης (ή μάλλον δημιούργησαν τον πολιτικό σχηματισμό BRICS με τη συμμετοχή και της Νότιας Αφρικής), έχουν εντούτοις αναπτύξει στενές οικονομικές σχέσεις  και με τον ρυθμό ανάπτυξης που παρουσιάζουν πολλοί προβλέπουν ότι ως το 2050 θα έχουν επισκιάσει τις οικονομίες των σημερινών πλουσιότερων χωρών του κόσμου.

Καθόμουν και σκεφτόμουν ότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ν’ ανήκει σε έναν τέτοιου είδους σχηματισμό.

Σε τέτοιου είδους όχι, αλλά κάπου ανήκει και αυτή!

Οι δυτικοευρωπαίοι, ή μάλλον οι αγγλοσάξονες σχολιαστές της χρηματιστηριακής κοινότητας, επινόησαν τον όρο PIGS προκειμένου να χαρακτηρίσουν αρνητικά τους λαούς της Πορτογαλίας (Portugal) της Ιταλίας (Italy αλλά μια χαρά ταιριάζει και η Ιρλανδία στη θέση της Ιταλίας), της Ελλάδας (Greece) και της Ισπανίας (Spain), ως υπαίτιους της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη.

PIGS φυσικά σημαίνει «γουρούνια» στα αγγλικά και όπως μπορεί εύκολα να συμπεράνει κανείς δεν αποτελεί ακριβώς τίτλο τιμής.

Πέρα απ’ τον αδιαμφισβήτητα απαξιωτικό (έως ρατσιστικό) χαρακτήρα του ονόματος, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι οι χώρες αυτές είναι εκείνες της Ευρωζώνης που  πλήττονται περισσότερο απ’ την οικονομική κρίση.

Η συνεχόμενη λιτότητα οδήγησε τις οικονομίες των χωρών αυτών σε ύφεση, πολύ βαθύτερη εκείνης που προέβλεπαν οι κυβερνήσεις και δυστυχώς η δημοσιονομική προσαρμογή θα είναι αργή.

Οι προβλέψεις δείχνουν ότι η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία πρόκειται να βγουν από την ύφεση το 2014, όμως ο αναπτυξιακός ρυθμός θα είναι τόσο βραδύς που δεν θα αρκέσει για να αντιστραφούν οι τεράστιες κάμψεις στην παραγωγικότητα.

Τα ελλείμματά τους είναι άστα να παν, η ανταγωνιστικότητά τους το ίδιο, ενώ Ισπανία και Ελλάδα διαγωνίζονται φιλότιμα για την πρωτιά στο ευρωπαϊκό ποσοστό ανεργίας (που πάντως μια απ’ τις δυο τους δεν τη χάνει με τίποτα, αφού έχουν αφήσει πολύ πίσω τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης).

Η ιταλική οικονομία, τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, βρίσκεται σε ανοιχτή κρίση. Η κυβέρνηση Μόντι με τα διαδοχικά πακέτα λιτότητας κατόρθωσε μεν να αποτρέψει την προσφυγή της χώρας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, δεν απέτρεψε όμως την προσφυγή στις εκλογές.

Και επειδή «η φωτιά εξαπλώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις», θα έπρεπε να μας απασχολούν οι ιταλικές  εκλογές λιγάκι περισσότερο.

Εκεί λοιπόν φαίνεται ότι η κεντροαριστερά υπό τον Μπερσάνι θα κερδίσει τις εκλογές αλλά μπορεί να μην κερδίσει τελικά και την πλειοψηφία στα δύο σώματα του κοινοβουλίου.

Το κόμμα του Μπερλουσκόνι έχει ανοδικές τάσεις στις δημοσκοπήσεις και ο Σίλβιο ήδη κλείνει το μάτι στην άκρα Δεξιά, μήπως και ανέβει κι άλλο.

Θα σωθούν τελικά οι PIGS; Πάντως στην Κιβωτό του Νώε χώρεσαν όλα τα ζωάκια και ο Νώε ούτε που διανοήθηκε ν’ αφήσει απ’ έξω τα γουρουνάκια.

Άλλωστε όπως είπε και ο συχωρεμένος Μονταλμπάν (καλά αυτός έφυγε νωρίς και ευτυχώς δηλαδή, δεν πρόλαβε την κρίση στην πατρίδα του την Ισπανία)  «Όσο Νότιος και αν είσαι, είσαι πάντα πιο Βόρειος από κάποιους άλλους».

Οι PIGS είναι πιο Βόρειοι από τις χώρες της βόρειας Αφρικής, οι οποίες είναι πιο Βόρειες από τις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής κ.ο.κ.

Πάντα υπάρχουν και χειρότερα.