Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

Δυστυχώς λεφτά δεν υπάρχουν



Εγώ δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας υποψήφιος πρωθυπουργός, κατά την προεκλογική περίοδο, γνωρίζοντας ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας της οποίας φιλοδοξεί να αναλάβει την πρωθυπουργία έχει εκτιναχτεί στο 15%, βγαίνει και δηλώνει «(Μην ανησυχείτε) λεφτά υπάρχουν», έτσι χωρίς να εννοεί τίποτε άλλο απ’ αυτό που λέει, ότι όλα πάνε καλά και να μην ανησυχούμε διότι λεφτά υπάρχουν πολλά, θα τα διαχειριστεί αυτός ο ίδιος όταν αναλάβει πρωθυπουργός και το αποτέλεσμα της διαχείρισης αυτών των χρημάτων, που (παρα)υπάρχουν, θα το απολαύσουμε όλοι μας αρκεί να τον ψηφίσουμε.
Ε, δεν μπορώ να το πιστέψω, τι να κάνω;
Έστω όμως ότι ο τέως πρωθυπουργός είπε αυτή τη φράση χωρίς «αν» και «εφόσον». Μια άλλη εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν» δεν είναι και οι διάφορες υποσχέσεις για κατάργηση του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων, διακοπή της λιτότητας και επαναφορά μισθών και συντάξεων στα επίπεδα τουλάχιστον του 2009;
Πως; Αφού δυστυχώς λεφτά δεν υπάρχουν. Μακάρι να υπήρχαν. Αποκαλύφθηκε ότι όλη εκείνη η ευδαιμονία ήταν με δανεικά. Πως θα επαναληφθεί τώρα με το χρέος της χώρας στο 170% του ΑΕΠ της; Δεν γίνεται.
Η διαφορά όμως είναι ότι στην περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου, ότι και να εννοούσε τελικά, υπήρξε μια εξέλιξη (άρχισε στα φανερά η περίοδος της κρίσης με αυτόν στην πρωθυπουργία) που έδειξε ότι τελικά λεφτά δεν υπάρχουν.
Ενώ στην περίπτωση αυτών που επαγγέλλονται κάποιον άλλο δρόμο για έξοδο απ’ την κρίση, δεν υπάρχει κάποια εφαρμογή στην πράξη των όσων προτείνουν που να δείξει το ανέφικτο των προτάσεων αυτών.
Και, εδώ που τα λέμε, μακάρι να μην δούμε ποτέ τη διάψευση αυτών των προτάσεων στην πράξη γιατί αυτό θα είναι καταστροφή και δεν θα υπάρχει δρόμος γυρισμού (εννοώ να κάνουμε αναίρεση όπως στον υπολογιστή και να συνεχίσουμε τον μονόδρομο).
Να το πω εμμέσως για να μην χαλάσουμε τις καρδιές μας και ο νοών νοείτω: η Πολωνία θα χρειαστεί μια δεκαετία ακόμα για να μπει στο ευρώ (και αν).
Όμως αλήθεια, για άλλον λόγο ξεκίνησα να γράφω σήμερα.
Ακούω στις ειδήσεις και διαβάζω στο νετ ότι οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με την Τρόικα είναι σε οριακό σημείο, ότι υπάρχουν «αγκάθια» (τι έκφραση κι αυτή!) κ.λπ. κ.λπ.
Εκείνο που ήθελα να γράψω είναι ότι εμένα αυτές οι διαφωνίες όχι μόνο δεν μ’ ανησυχούν αλλά μου λένε περισσότερα για την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας απ’ ότι θα έλεγαν διάφορες αναλύσεις και ανακοινώσεις.
Άλλο είναι να τη βγάζεις κουτσά στραβά μέχρι τον Φλεβάρη και άλλο είναι να μην βγάζεις ούτε τον μήνα. Αλλιώς διαπραγματεύεσαι στην πρώτη περίπτωση και αλλιώς (δεν διαπραγματεύεσαι) στη δεύτερη.
Πάλι θα αναφέρω τον Θαπατέρο και το βιβλίο του.
Γιατί νομίζετε αρνήθηκαν η Ισπανία και  η Ιταλία χρηματοδότηση από το ΔΝΤ;
Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι οι χώρες αυτές θα έμπαιναν σε πρόγραμμα διάσωσης, που θα σήμαινε ότι έπρεπε να υπογράψουν Μνημόνια, που αυτό θα σήμαινε ότι οι Κυβερνήσεις εκεί θα έπρεπε να εφαρμόσουν αυστηρή λιτότητα και θα καταποντίζονταν και πάει λέγοντας.
Προλαβαίνω την ερώτηση. Οι δύο αυτές χώρες αρνήθηκαν τη βοήθεια του ΔΝΤ και τα συμπαρομαρτούντα και η Ελλάδα τη δέχθηκε γιατί προφανώς εδώ δεν υπήρχαν λεφτά ούτε για να βγάλουμε τον μήνα.

Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

Το κίνημα της Εθνικής Άμυνας και ο εθνικός διχασμός



Όταν ήμουν φοιτητής στη Μυτιλήνη, πηγαίναμε σε μια ταβέρνα (που μου άρεσε πλύ), το «Μπουντρούμι».
Αν είσαι 20 χρονών, πίνεις κάμποσο κρασί και ακούς ένα τραγούδι που λέει «Της αμύνης τα παιδιά διώξανε το βασιλιά, της αμύνης το καπέλο έφερε το Βενιζέλο κ.λπ. κ.λπ.» ε, ανεβαίνεις.
Και μόνο που ακούν κάποιοι «διώξανε το βασιλιά» ανεβαίνουν, που να πιούν και λίγο, που να είναι και 20 χρονών…
Η αλήθεια όμως είναι ότι την όλη ιστορία δεν την ήξερα καλά, μόνο πάνω κάτω, και τα γεγονότα τα είχα μπερδεμένα στο μυαλό μου.
Τον Αύγουστο, λοιπόν, του 1914 εξερράγη ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν τότε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ένας πολύ τολμηρός, σε σημείο κυνισμού και καιροσκοπισμού, πολιτικός.
Ο Βενιζέλος λοιπόν πίστευε ότι οι Αγγλογάλλοι (η Αντάντ) θα επικρατούσε στον πόλεμο επί  των Κεντρικών Δυνάμεων (την Τριπλή Συμμαχία) και το συμφέρον της Ελλάδας ήταν φυσικά στο τέλος του πολέμου να είναι απ’ την πλευρά των νικητών, πολύ περισσότερο που η Βουλγαρία και η Τουρκία, σε βάρος των οποίων ήταν εμφανές ότι θα προέκυπταν τα όποια εδαφικά οφέλη της Ελλάδας, ήταν με το μέρος των Κεντρικών Δυνάμεων.
Βέβαια, εδώ τίθενται δύο ζητήματα.
Όλοι ξέρουμε ότι ο Βενιζέλος δικαιώθηκε στην πρόβλεψή του αλλά στην αρχή του πολέμου το ποιος θα επικρατήσει δεν ήταν καθόλου ξεκάθαρο. Ήταν απλά μία υπόθεση και ο καθένας δικαιούταν να κάνει τη δική του.
Κατά την έκρηξη του πολέμου, η Βουλγαρία και η Τουρκία ήταν ουδέτερες και εκείνο που επεδίωκε πρωταρχικά η Αντάντ ήταν η προσέλκυση αυτών των δύο χωρών, και όχι της Ελλάδας, στο στρατόπεδό της. Έτσι κρατούσε αρχικά σε απόσταση την Ελλάδα και δεν δεσμεύθηκε προς αυτήν με κανένα εδαφικό αντάλλαγμα για να μην προκαλέσει τις δύο άλλες χώρες.
Απ’ την άλλη ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ήταν φιλογερμανός γενικά (αυτό δεν αμφισβητείται). Είχε σπουδάσει στη Γερμανία, είχε επηρεαστεί από τη γερμανική κουλτούρα και είχε παντρευτεί την αδελφή του Κάιζερ, ο οποίος του είχε απονείμει και τον βαθμό του Στρατάρχη του γερμανικού στρατού. Ε, δεν του πήγαινε η καρδιά να πολεμήσει κατά του κουνιάδου του.
Απ’ την άλλη όμως έβλεπε ότι περιβαλλόμενη από θάλασσα η Ελλάδα ήταν ευπρόσβλητη στον αγγλογαλλικό στόλο που κυριαρχούσε στη Μεσόγειο γι’ αυτό ούτε και κόντρα στους Αγγλογάλλους μπορούσε να πάει.
Τι να κάνει λοιπόν, επεδίωκε την ουδετερότητα.
Έτσι είχαν τα πράγματα, και δώστου ο Βενιζέλος να ακολουθεί ξεκάθαρη φιλοαντατική πολιτική, δώστου το παλάτι να παρεμβαίνει, οπότε τι να κάνει και ο Βενιζέλος; Παραιτείται στις 21 Φεβρουαρίου 1915.
Τον επόμενο Μάιο γίνονται εκλογές και επανεκλέγεται ο Βενιζέλος.
Ξανά μανά η ίδια ιστορία και ο Βενιζέλος παραιτείται για δεύτερη φορά.
Στις εκλογές που διεξάγονται ο Βενιζέλος και το κόμμα του απέχουν και έτσι κερδίζουν οι φιλοβασιλικοί (αλλά η αποχή από τις εκλογές είναι τεράστια).
Την ίδια μέρα με τις εκλογές συγκροτείται στη Θεσσαλονίκη η Επιτροπή Εθνικής Άμυνας από τους βενιζελικούς Αλέξανδρο Ζάννα, Περικλή Αργυρόπουλο και Παμίκο Ζυμβρακάκη.
Και τα δύο αυτά γεγονότα έγιναν σαν σήμερα, στις 6 Δεκεμβρίου 1915.
Κάτω από τον φόβο να δοθεί η Θεσσαλονίκη στη Σερβία απ’ την Αντάντ (αφού εκεί είχαν συγκεντρωθεί τα ηττημένα σερβικά στρατεύματα), η Επιτροπή Εθνικής Άμυνας κηρύττει κίνημα στη Θεσσαλονίκη στις 16 Αυγούστου 1916 και καλεί τον Βενιζέλο ν’ αναλάβει.
Ο Βενιζέλος τάσσεται με το κίνημα και στις 26 Σεπτεμβρίου σχηματίζει προσωρινή κυβέρνηση με αρχικά μέλη την τριανδρία Βενιζέλου-Κουντουριώτη-Δαγκλή.
Η Ελλάδα έχει χωριστεί de facto σε δύο κράτη: αυτό με πρωτεύουσα την Αθήνα που παραμένει πιστό στον Κωνσταντίνο και αυτό με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη όπου κυριαρχεί ο Βενιζέλος και είναι φιλικό προς την Αντάντ.
Και αν ο πόλεμος δεν είναι τελικά καθόλου ηρωική περιπέτεια αλλά μια αρρώστια, ο εμφύλιος πόλεμος είναι σαν μια μεταδοτική αρρώστια, σαν τον τύφο.
Και οι δύο παρατάξεις επιδίδονται σε διώξεις και εκκαθαρίσεις των αντιπάλων. Τελικά, με τη βοήθεια των Αγγλογάλλων, οι βενιζελικοί επικρατούν, η Ελλάδα μπαίνει στον Α΄ Π.Π. ως σύμμαχος της Αντάντ, κερδίζει πολλά εδάφη με τη λήξη του πολέμου αλλά μπλέκεται στη μικρασιατική περιπέτεια με τις γνωστές τραγικές συνέπειες.
Εγώ πάντως δεν έχω βγάλει κάποιο συμπέρασμα.
Τι είναι πιο σωστό σε μια διένεξη; Να μένεις ουδέτερος και να μην κινδυνεύεις να χάσεις, αλλά ούτε και να κερδίσεις τίποτα ή να εμπλέκεσαι με πιθανότητες να χάσεις, αλλά και να κερδίσεις;

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013

Δεν ειναι ετσι, αν ετσι νομιζετε.




Φίλτατε alatriste,

Με αφορμή την πρόσφατη ανάρτηση σου για τον Γιώργο Παπανδρέου θα ήθελα να καταθέσω και εγώ την άποψη μου. Εγώ  το Γιώργο Παπανδρέου τον «πήγαινα» και συνεχίζω να τον  «πάω». Δεν θεωρώ  ότι πρόκειται για TON  μέγιστο πολιτικό άνδρα ούτε για ΤΟΝ ηγέτη, αλλά θεωρώ ότι προσπάθησε στο λίγο χρονικό διάστημα που ανέλαβε πρωθυπουργός να δώσει την Ελλάδα λίγο από τον «αέρα» μιας εκσυγχρονισμένης δυτικής χώρας και να μας απαλλάξει από παθογένειες και νοοτροπίες που μας ακολουθούσαν για δεκαετίες ολόκληρες.

Σε αυτόν τον άνθρωπο, που αν και γιος του μεγάλου πολιτικού ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου, δεν προκάλεσε με τον πολιτικό του βίο, δεν αναμίχτηκε σε δολοπλοκίες, δεν ταυτίστηκε με συμφέροντα  και που εγώ προσωπικά τον θεωρώ  πρότυπο εντιμότητας, προσπαθούν να καταδείξουν ως το κύριο υπεύθυνο για όλα τα δεινά που παίρνει η χώρα μας.

Σαφώς και μερίδιο ευθύνης  για την παρούσα κατάσταση έχει και ο ίδιος ως μέλος ενός συστήματος που διακυβέρνησε την Ελλάδα επί πολλά έτη, αλλά θεωρώ τουλάχιστον υπερβολικό, υποκριτικό και άδικο να φέρεται ως ο μοναδικός και αποκλειστικά υπεύθυνος για τη κατάντια του ελληνικού κράτους που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.

Το μεγαλύτερο λάθος του και αυτό μόνο έχω να του καταλογίσω είναι ότι είχε μια εμμονή!! Ήθελε οπωσδήποτε να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας κι αυτό το πλήρωσε ακριβά γιατί αυτή η εμμονή του ικανοποιήθηκε στη δυσκολότερη στιγμή του συγχρόνου ελληνικού κράτους  και όταν ο ανεπαρκής  και οκνηρός, πλην όμως πανέξυπνος πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής προβλέποντας τις πολιτικές εξελίξεις την «έκανε» με ελαφρά πηδηματάκια, αφού βέβαια στην περίοδο που κυβέρνησε κατάφερε να βγάλει ακόμα ένα λιθαράκι από το ετοιμόρροπο οικοδόμημα.

Αυτή τη εμμονή του σήμερα πληρώνει ο Γιώργος Παπανδρέου, με την γενική απαξίωση του που καλλιεργούν τα συστημικά ΜΜΕ που μας «ψεκάζουν» δια της οθόνης και μας κατευθύνουν ως πρόβατα να τον υβρίζουμε και να τον λοιδορούμε, όπως βέβαια πληρώνει την προσπάθεια του να επιβάλει σε ένα διαλυμένο κράτος, με διαλυμένη δημόσια διοίκηση, πρακτικές και λειτουργιές ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών. Σε ένα κράτος με πολίτες οθωμανικής ακόμα νοοτροπία που το μόνο που ξέρουν είναι να διεκδικούν κακώς εννοούμενα δικαιώματα και να προασπίζονται αρρωστημένα κεκτημένα χωρίς να έχουν την ικανότητα, πρόθεση και διάθεση  να ανταποκριθούν σε καμιά υποχρέωση τους.

Αυτά λοιπόν πληρώνει!! Ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον δεν θα έχουν την ίδια τύχη όσοι  προσπαθήσουν να σταθούν απέναντι σε κρατικοδίαιτα συστήματα Λαμπράκηδων, Ψυχάρηδων, Τεγόπουλων, φαρμακοβιομηχανιών, ιατρικού παρακράτους και δημοσιογραφίσκων της κακιάς ώρας που προκαλούν εμετό και μόνο με την παρουσία τους (βλ. Αυτιας, Τράκας κτλ).

Ας ελπίζουμε ότι στο μέλλον δεν θα απαξιωθούν, εξευτελιστούν, λοιδορηθούν, εκδιωχτούν από εμάς τους ίδιους, όσοι είχαν το πολιτικό θάρρος να σταθούν απέναντι σε ισχυρούς ευρωπαίους και να δηλώσουν οτι οι λαοί, μέσω δημοψηφισμάτων,πρέπει να καθορίζουν το μέλλον τους και να αποφασίζουν για αυτά που τους αφορούν.     

Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2013

Το δείπνο στις Κάννες στις 2 Νοεμβρίου 2011

Άκουσα προχτές στην τηλεόραση ότι κυκλοφόρησε, λέει, στην Ισπανία το αυτοβιογραφικό βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού της χώρας αυτής Χοσέ Λουίς Θαπατέρο.
Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Το δίλημμα - 600 ημέρες ιλίγγου» και για να περάσουμε στα καθ’ ημάς, ενδιαφέρον έχει για τη χώρα μας το μέρος εκείνο του βιβλίου όπου περιγράφεται το δείπνο εργασίας στις Κάννες την παραμονή της συνόδου εκεί των χωρών της ομάδας G-20.
Η Ισπανία, και φυσικά η Ελλάδα, δεν ανήκουν στους G-20 οπότε μάλλον ο Θαπατέρο και ο Γιώργος Παπανδρέου συμμετείχαν ως αρχηγοί Κυβερνήσεων χωρών της Ε.Ε. γιατί η Ε.Ε. ως ενιαίος οργανισμός είναι μέλος στην ομάδα των G-20.
Πέρα απ’ το συμπέρασμα ότι το δείπνο εκείνο έπεσε βαρύ στους δύο προαναφερόμενους, αλλά και στον Νικολά Σαρκοζί και τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι (μπορεί και σε άλλους δηλαδή αλλά για αυτούς τους τέσσερις είμαι σίγουρος) αφού λίγο μετά, μα έτσι μα αλλιώς, απομακρύνθηκαν απ’ την εξουσία στις χώρες τους, είναι γνωστό ότι ο εκπρόσωπός μας εκεί, ο Γιώργος Παπανδρέου, χάλασε το κέφι και την όρεξη όλων στο δείπνο αφού εκεί τους πέταξε την πρόθεσή του να θέσει σε δημοψήφισμα  το νέο ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας.
Πως ακριβώς θα ήταν το ερώτημα στο δημοψήφισμα  θα αποτελέσει θέμα υποθέσεων για τους ιστορικούς του μέλλοντος αφού ως γνωστόν το δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ.
Θα ήταν «Εγκρίνετε τη δανειακή σύμβαση του νέου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας»; Αν ήταν έτσι τότε το αποτέλεσμα πιθανώς να ήταν ΟΧΙ αφού από μόνες της οι λέξεις «δανειακή σύμβαση» προκαλούν αλλεργία.
Θα ήταν «Ναι ή όχι στην παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ;» όπως ήθελαν οι Μέρκελ-Σαρκοζί; Αν ήταν έτσι, ε, νομίζω πως συμφωνούμε όλοι πως το ΝΑΙ θα υπερίσχυε συντριπτικά.
Έτσι όμως στην ουσία θα εγκρίνονταν και η νέα δανειακή σύμβαση αφού το πρώτο προϋπέθετε το δεύτερο, σύμφωνα τουλάχιστον για το δίδυμο Μέρκελ-Σαρκοζί.
Και τελικά, ναι, η διαφορετική διατύπωση του ίδιου ερωτήματος δίνει καμιά φορά διαφορετικές απαντήσεις.
Εγώ είμαι 100% δημοκρατικός. Μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίζει. Ποια μπορεί να είναι εκείνος ο ανώτερος νους που μπορεί να παίρνει αποφάσεις στο όνομα των άλλων; Ένας βασιλιάς επειδή γεννήθηκε έτσι; Ένας δικτάτορας που έχει την ωμή στρατιωτική δύναμη; Ή μήπως μια φωτισμένη διάνοια;
Όμως η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου για το δημοψήφισμα ήταν, για μένα, λάθος.
Τέτοια λεπτά θέματα προϋποθέτουν ενημέρωση και πόσοι μπορούν να είναι τόσο ενημερωμένοι;
Αφήστε που, όπως φάνηκε και πιο πάνω, μία αλλαγή στη διατύπωση του ερωτήματος μπορεί να οδηγήσει σε εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα.
Εγώ τον Γιώργο Παπανδρέου τον πήγαινα. Ο παρελθόντας χρόνος είναι επειδή αναφέρομαι στο παρελθόν, τότε που είχε την πρωθυπουργία. Υποθέτω ότι ακόμα τον πάω, αλλά πια δεν τον εμπιστεύομαι για πρωθυπουργό αφού, για μένα, έκανε ένα τέτοιο λάθος τότε με το δημοψήφισμα.
Είχε καλές προθέσεις αλλά όπως  λέει και ένας φίλος μου «Έχω όλη την καλή πρόθεση να σε χειρουργήσω. Κάθεσαι;». Κάθομαι;
Αλλά και ο Σαρκοζί το παράκανε αν είναι αλήθεια αυτό που γράφει ο Θαπατέρο ότι προσπάθησε να ανέβει στο τραπέζι (ήταν και κοντός βέβαια) φωνάζοντας προς τον Γιώργο Παπανδρέου: «Είσαι ένας γ… ψυχοπαθής».
Πάντως για μένα ένα άλλο καίριο ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος είναι τι ακριβώς περιλάμβανε το μενού σ’  εκείνο το δείπνο στις Κάννες και έκατσε τόσο βαρύ σε πολλούς.

Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2013

Θα είμαστε και εμείς εκεί!



Το χθεσινό με την εθνική ήταν το καλύτερο που θυμάμαι να συνέβη εδώ και καιρό.
Η χιλιοταλαιπωρημένη Ελλάδα θα είναι παρούσα στο μουντιάλ της Βραζιλίας του χρόνου το καλοκαίρι.
Και αν πουν μερικοί «Και τι έγινε; Εδώ έχουμε ένα σωρό προβλήματα….», απαντώ ότι αυτό σημαίνει πολλά.
Δεν είμαι ποδοσφαιρικός τύπος, τουλάχιστον όπως το εννοούν πολλοί. Δεν είμαι οπαδός καμιάς ομάδας, ή μάλλον είμαι της Λάρισας, αλλά τι τα θέλετε εκεί που είναι τώρα…
Παρακολουθώ όμως πολύ ξένο ποδόσφαιρο και προσπαθώ να είμαι ενημερωμένος.
Από μικρό παιδί με συνάρπαζε το ισπανικό ποδόσφαιρο και φυσικά ξεκίνησα σαν οπαδός της μεγάλης Ρεάλ Μαδρίτης, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ΄80.
Επειδή όμως δεν ήμουν ορκισμένος οπαδός αλλά μου άρεσε το ποδόσφαιρο και όλη η κουλτούρα που κουβαλάει, δεν μπορούσα παρά να θαυμάσω τη Βαλένθια του 2000, που για ήταν από τις καλύτερες και πιο θεαματικές ομάδες που έχω δει ποτέ, λίγο μετά τη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια (με συγκινούσε που η ποδοσφαιρική ομάδα μιας μικρής επαρχιακής πόλης ψαράδων κοιτούσε στα μάτια ποδοσφαιρικά και οιοονομικά μεγαθήρια) και κάπου στα 2006-2007 την ποδοσφαιρική ομάδα της Σεβίλλης.
Όσο για τώρα, δεν μπορώ να μην δω ότι η Μπαρτσελόνα είναι ομάδα-μοντέλο, δεν το αρνείται κανείς, όμως εμένα που φαίνονται λίγο ελιτιστές, για να μην πω ρατσιστές. Αυτό το «Περισσότερο από ένας σύλλογος» εμένα μου ακούγεται πολύ ελιτίστικο.
Όσο για τον καταλανικό εθνικισμό, για όποιον το ψάξει λίγο είναι σαν «Πας μη Καταλανός βάρβαρος».
Γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια κλίνω προς τη Ρεάλ Μαδρίτης, που και πολύ καλή ομάδα έχει αλλά και, όπως και να κάνουμε, είναι η Βασίλισσα της Ευρώπης.
Για να επιστρέψω στην Ελλάδα, η πρόκρισή της στο μουντιάλ της Βραζιλίας σημαίνει καταξίωση αφού όποιος σκέφτεται τις μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις πρόσφατα, θα σκέφτεται και την Ελλάδα.
Δεν εμφανιστήκαμε κάποια χρονιά σε κάποια διοργάνωση και μετά εξαφανιστήκαμε. Αυτό δεν θα έλεγε τίποτα.
Εδώ τώρα μιλάμε ότι η Ελλάδα κατέκτησε το ευρωπαϊκό κύπελλο το 2004 (τι ήταν και εκείνο!) και είναι παρούσα σε όλες τις τελευταίες μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Εντάξει, δεν θα πάρουμε το μουντιάλ αλλά αυτό που έγινε χτες φτάνει.
Το ποδόσφαιρο είναι ο καθρέφτης του κόσμου όλου.
Η Βραζιλία είναι μια τεράστια χώρα, με ταχύτατα αναπτυσσόμενη οικονομία τα τελευταία χρόνια, αλλά να είστε σίγουροι ότι δεν θα σήμαινε αυτό που σημαίνει για τον μέσο άνθρωπο χωρίς το ποδόσφαιρο, την κουλτούρα και τους μύθους του. Και η Ινδονησία έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από την Βραζιλία. Και λοιπόν; Ποιον νοιάζει;
Θα ξέραμε την Αργεντινή μόνο από την ανάποδη, από τις χρεωκοπίες τη, χωρίς το ποδόσφαιρο, τους ποδοσφαιριστές της και τους μύθους τύπου Ντιέγκο Μαραντόνα, Λιονέλ Μέσι, Μπόκα Τζούνιορς κ.λπ.
Ποιος θα ήξερε χωρίς το ποδόσφαιρο τη Ουρουγουάη, μια χώρα 3,5 εκ. ανθρώπων;
Το ποδόσφαιρο ήταν το θέμα των συζητήσεων κάθε φορά που επισκεπτόμουν την πατρίδα της γυναίκας μου (αυτό, και τα τελευταία χρόνια το αν θα χρεοκοπήσουμε).
Το ποδόσφαιρο είναι μια παγκόσμια γλώσσα, τι να λέμε τώρα;
Εγώ πιστεύω ότι η χώρα μας δεν έχει ιδιαίτερο ταλέντο στο ποδόσφαιρο.
Και λοιπόν; Έχει μήπως ταλαντούχους πολιτικούς; Ταλαντούχους δημοσίους υπαλλήλους; Γιατί να έχει ταλαντούχους ποδοσφαιριστές;
Τα καταφέρνει όμως πολύ καλύτερα στο ποδόσφαιρο αναλογικά.
Η εθνική μας ομάδα είναι σεβαστή στο εξωτερικό. Πολλοί μιλάνε για την τύχη της εθνικής μας, τις ευνοϊκές κληρώσεις κ.λπ. Ναι, αλλά η εθνική μας είναι και 15η στη λίστα της ΦΙΦΑ. Είναι, εν μέρει, φυσιολογικό να έχει ευνοϊκές κληρώσεις (και τώρα στους ισχυρούς ήμασταν στην κλήρωση).
Σε τι άλλο (αλλά ν’ ασχολείται όλος ο κόσμος, οκ;) είναι 15η στον κόσμο η Ελλάδα;